De afgelopen weken is met name Miriam bezig geweest om van alle beelden die we gemaakt hebben een videoverslag te maken.
Door de slechte weersomstandigheden zijn er wat minder beelden als normaal en ook de activiteiten waren minder dan dat we gewenst hadden. Desondanks blijft Schotland fantastisch en hebben we toch enorm genoten van deze 2 weken in onze camper in het noorden van Schotland.
Vanmorgen heerlijk relaxt wakker worden en dus voor het eerst “los” gestaan voor een nacht in de middle of nowhere. Ging supergoed. Accu’s voldoende capaciteit, koelkast op gas prima, watertank gevuld en de toiletten…..inmiddels weer vol!! Maar deze kunnen we hier niet kwijt, dus moeten we op zoek naar een stortpunt om ze te legen. Maar ja…waar kom je die tegen als je niet op een camping wilt staan?
We besluiten om te proberen om vanavond ergens in Shieldaig te gaan staan. Dit is ook een camperplek zonder faciliteiten, maar daar kun je wel afstorten in het openbare toiletgebouw. Moet een prachtige plek op berg zijn, met uitzicht op een baai en haventje met schepen. Deze plek krijgt ook hoge waardering van zijn bezoekers, dus we verwachten er veel van. Maar eerst gaan we beginnen met de rit door het Wester Ross Coastal Route. Deze weg moet erg mooi en spectaculair zijn, dus kom maar op!
Het is een prachtige weg, met enorme vergezichten en mooie dalen en rivieren. Eerst moeten we nog op aandringen van Neil Johnson, onze engelse/schotse vriend langs Red Point. Dat is ook een uiterste puntje op een schiereiland aan einde van eveneens een doodlopende weg. Dit strand moet rood van kleur zijn en in de verte zie je allemaal bergkammen en dorpjes. Moet een waanzinnig uitzicht zijn. Wij komen bij de afslag naar deze weg en blijkt het nog 16 kilometer te zijn voordat je er bent. Maar deze weg ziet er zo slecht en hobbelig uit, dat dit een enorme lijdensweg gaat worden voor ons en onze camper. Maar…..we willen het graag zien, dus blik op oneindig en gaan met die banaan! Na een half uur komen we aan bij Red Point en bleek dit de grootste deceptie aller tijden te zijn; we zien helemaal niets door de mist en regen. Uitzicht tot aan mijn navel en verder niet! Het weer werd er ook niet beter op, dus even wachten was ook geen optie. Wel zagen we een enorm strand met een wat rode zandsoort, dat dan weer wel….bedankt, Neil!!
Al met al een ruim uur verloren qua tijd, maar toen we uiteindelijk weer op de oorspronkelijke afslag kwamen, kon onze mooie rit beginnen. Tjonge…ik zal e.e.a. niet meer uitdrukken in superlatieven, want die hebben jullie al de hele week gehoord over het landschap in Schotland, maar wat is dit een mooi ruig gebied. We rijden langs Loch Maree door naar Kinlochewe om vervolgens af te buigen naar Torridon, door de Glen Torridon (Glen = dal). Dit berggebied staat bekend als oudste berggebied van de hele wereld. Deze bergkammen bestaan al 6000 miljoen jaren geleden. Je kunt het ook wel zien aan de bergen dat ze ouder zijn dan de omliggende. Ook de bomen op de berg zien er ouder en dramatischer uit dan de jonkies lager in het dal. Je kunt het niet uitleggen, maar het is werkelijk een prachtig groen dal, met altijd weer die vergezichten. Bergen die over de schouders van de voorliggende bergen meekijken en dus zie je diepte van het landschap. Het is druk met verkeer, maar nu echt! Er is een sportevenement gaande met lopers en fietsers. Veel schakelen en remmen met de camper dus..lijkt wel werken!!
Nadat we kilometers lang heel stil in de camper waren door alle indrukken zagen we ineens dat we bijna al bij onze nachtplek aangekomen waren, namelijk Shieldaig. De mooie camperplek stond aangegeven en terwijl we het terrein oprijden, zien we dat we door onze zware dubbelassige camper niet verder het terrein opkomen, zonder weg te zakken in de modder en dus ook niet meer weg kunnen komen. We durven het niet aan, want om ons heen zien we een aantal camperplekken helemaal omgeploegd door wielspin. Wij nemen het risico niet, ondanks het feit dat dit een supergave plek is om te staan. Hier wel even het water aangevuld en weer op pad naar een volgende bestemming waar we kunnen gaan staan voor de komende nacht.
We rijden via Shieldaig door naar Kishorn, een klein vissersdorpje waar we stoppen bij een SeaFood Bar om te gaan lunchen. Bar ziet er gezellig en vol uit en met een beetje mikken, kan ik onze camper nog net kwijt op de parkeerplaats. Binnengekomen worden we hartelijk ontvangen en bestellen we een witte wijn en om te beginnen een bord met Kullen Skink, een kabeljauwsoep met een beetje kerriesmaak. Lekker! Daarna een broodje met eigen gerookte schotse zalm. Dit was de lekkerste die we samen ooit gehad hadden. Zo zacht en mals!
Daarna nog samen een bordje met Jabobsschelpen in knoflook gebakken en geeindigd met een Chocolate Toffee Pudding met ijs, ook gedeeld! (ik haat delen….)
Hele vriendelijke mensen in de bediening en direct nadat we Neil en Yvonne hadden getipt over deze bar, kregen we al het berichtje terug dat ze hier ook geweest waren, die bourgondische visgenieters. Schept weer een band, zo’n zelfde plek!
Nu de laatste etappe langs Loch Carran, waar volgens het reisboekje van Miriam een aantal campings lagen. Al dat we zagen, maar geen campings. Toen maar weer doorgereden naar Stromeferry en door naar Ardelve, waar volgens onze navigatie een camping moet zijn, met uitzicht op Ailean Donan, het meest beroemde en gefotografeerde kasteel van Schotland. Hier waren we al een paar keer geweest, maar Miriam wilde weer naar het kasteel toe. Ik niet, dus Mir gaat alleen en ik werk aan mijn achterstallige blogs van de afgelopen dagen.
We staan nu de laatste avond aan de kust en buigen morgen af richting Fort William en Glencoe. Daar willen we echt een paar dagen staan om in ieder geval morgen mijn 50ste verjaardag te vieren, maar mogelijk ook nog een paar extra dagen bij de Claigach Inn. Daar hebben we ook eerder een sta-caravan gehuurd en die regio bevalt ons goed! Vanavond eerst maar even plannen maken voor deze dagen.
Vanmorgen op tijd opgestaan en ons klaargemaakt om te vertrekken. Eerst nog even alles bijvullen en afstorten en op weg naar onze volgende stop; Ullapool!
Daar willen we de boodschappen doen voor de komende 2 a 3 dagen als we in het wild gaan kamperen. Vorig jaar waren we daar ook en wisten wij nog een redelijk grote Tesco Supermarkt te zitten. Onderweg weer dezelfde weg als gisteren gereden, maar nu vanaf de andere kant. Ongelofelijk hoe dan toch anders de uitzichten zijn, maar niet minder mooi. Het valt ons op dat het druk is op de weg. Er zal vast wel wat te doen zijn ergens, want het is echt opvallend. We kwamen nu 15 auto’s tegen op 45 kilometer, in plaats van gisteren 9 stuks. Toch een stijging van 75-80%!
Aangekomen in Ullapool hebben we eerst even getankt en bij medewerker van tankstation gevraagd of er ergens een brommerwinkel is of soort van garage. Die was er wel, maar bestaat niet meer. Dat verrast ons niet zo, aangezien we deze vakantie maar 2 brommers/scooters zijn tegengekomen. Tegenover de Tesco blijkt echter wel een fietsenreparatieshop te zitten. Daar konden ze mij echter ook niet helpen aan een nieuwe achterband voor onze scooter. Wel ging de beste man om zich heen bellen of iemand wist waar er eentje zat. Inverness of Fort William moeten er eentje zitten. De laatste plaats doen we nog wel aan, maar Inverness komen we niet meer.
We besluiten ons scooteravontuur maar los te laten en verder te genieten van tot nu een fantastische vakantie. Wat een land, wat een natuur en wat een rust!
Na Ullapool gaan we richting Wester Ross, het gebied zuid westen van deze stad. Dit gebied zijn we nog nooit geweest, dus we zien ernaar uit om er doorheen te rijden. Wat opvalt is dat dit gebied groener en meer Rocky Mountains cq Montana achtig aandoet. Totaal anders dan de andere gebieden. Wel een super mooie omgeving, met ook weer altijd die bergen, die er dramatisch uitzien in de donkere wolken en regenachtige mist die we de hele vakantie al om ons heen hebben. We hoeven de bikinilijn niet te harsen en factor 30 zonnebrandolie is ook niet nodig deze vakantie. Een zuidwester, met kaplaarzen is een betere optie! Al met al zijn er genoeg droge momenten om te gaan wandelen of buiten te zijn.
Na ongeveer 40 kilometer komen we langs de grootste watervallen van het Verenigd Koninkrijk, The Falls of Measach. Deze watervallen zijn gesitueerd in de Carrieshalloch Gorge, een enorme kloof tussen de bergen, die steeds smaller wordt en uiteindelijk dus uitmonden in de watervallen. De wandeling ernaar toe was goed te doen, alleen terug was even een klim. Maar zonder te stoppen en stevig wandelend kwamen we weer boven terug bij de camper.
Na dit bezoek zijn we nog even doorgereden totdat we weer bij een prachtige vallei uitkwamen, met op de achtergrond Loch Broom. Daar besloten om te stoppen en lekker te lunchen in onze camper. Na de lunch de laatste etappe om ergens een leuke plek te vinden om los te gaan staan, dwz niet op een camping, maar in de natuur op ons zelf.
Langs de weg staan zien we niet zitten, dus zoeken we een zijweg die doodloopt richting uitzicht op een baai. Voordat we aan het einde van deze weg kwamen, moesten we op een smal weggetje toch nog zo’n 5 kilometer doorrijden tot het eind….waar al iemand stond! Deze was niet van plan te vertrekken, gezien het mooie uitzicht, dus wij maar weer door naar een volgende zijweg ergens. Ook daar konden we geen plek vinden om te staan. Nadat we hier weer een uur aan besteedt hadden, besloten we maar weer op een camping te staan, onderaan een strand met ook uitzicht op een baai. Daar staan we dus nu. Vlak naast een kerkhof…zijn we in ieder geval niet alleen.
Vanmiddag gezellig buiten een biertje en wijntje gedronken en super gezellig zitten kletsen over al onze nieuwe plannen voor de toekomst.
Het weer betrok inmiddels weer zodanig, dat we in de camper verder zijn gegaan met de gezelligheid. We hebben gedanst in de camper met veel lol. Ik had namelijk weer eens de Ben Liebrand Jaarmixen vanaf 1982 tot en met 2005 meegenomen. Het geluid in onze boxen in de camper zijn hartstikke goed, zo ook onze stereo, dus we waanden ons in een dancing!!
Met het eten hebben we ons echt bescheurd, ook door de hoeveelheid drank die we genuttigd hadden. Mir was verse pasta aan het koken, met eigengemaakte groentesaus en gehakt.
We waren aan het eten en aan de pasta zat zo’n rare smaak; niet thuis te brengen, maar wel bekende smaak…
Wat bleek nu? Normaal kookt Miriam in flessen water vanuit de supermarkt en niet vanuit de watertank van de camper. Nu had ze door de totale delirium wel water uit de kraan gepakt en zodoende smaakte de pasta naar Steradent!!
Nu zie ik jullie denken; Steradent??? Ze hebben toch wel nog hun eigen tanden????
Ik leg het even uit aan jullie. Steradent voeg je in je watertank toe als je de leidingen en tank wilt schoonspoelen. Na dit ritueel spoel je een paar keer met schoon water alles nog een keer na en klaar is Kees. Dat naspoelen waren we voor de vakantie dus vergeten en zodoende smaakte het water naar Steradent.
Wij zagen het al helemaal voor ons; mensen denken dat we een epileptische aanval hebben door de hoeveelheid schuim op onze bekken. In ziekenhuis komen ze er pas achter dat het Steradent is.
Of….iedereen na de vakantie zegt: hebben jullie je tanden laten bleken in de vakantie? Nee, we hebben pasta van Miriam gegeten, namelijk Pasta Steradenti!
Nou…dit waren dan weer de beslommeringen van vandaag. We gaan manden en morgen rijden we verder naar Gairloch. Moet ook een mooi plekkie zijn!
