26 maart 2016: Gehuchtendag regio Winterswijk

Wat een heerlijk wakker worden deze ochtend, bij het aanhoren van al het vogel getjilp rondom onze camper. Naar buiten kijkend zien we nog de “Witte Wieven” op de weilanden ronddwalen, maar de voortekenen van een mooie zonnige dag zijn er! Allebei hebben we heerlijk geslapen in ons knusse bedstee. We beginnen de dag altijd eerst met koffie, ontbijtje en vervolgens dan de afwas. Lekker onder de douche in de camper om de dag fris en fruitig te beginnen en de plannen bespreken wat we vandaag allemaal willen gaan doen.

Aangezien de zon al lekker doorkomt, besluiten we eerst nog even naast de camper buiten even een boekje te lezen en nog een bakkie koffie te drinken. Rustig aan doen is ons motto!

Nadat het nog iets warmer buiten werd, hebben we onze scooter gepakt en zijn we maar gewoon op pad gegaan om rondom Winterswijk zoveel mogelijk dorpjes te zien, wat uiteindelijk geresulteerd heeft in een rit van 65 kilometer door allerlei nederzettingen, buurtschappen, gehuchten, dorpjes en idyllische landschappen. Wat is de Achterhoek mooi als je hem op deze manier op je scooter bekijkt…fietsen kan ook!! Aangezien we een snorscooter hebben konden we alle fietspaden blijven volgen en deze komen toch op plekken waar normaal gesproken auto’s niet komen. Prachtige plekken zijn we voorbij gekomen.

 

C360_2016-03-26-14-08-56-530

Al kronkelend over soms verharde wegen, maar meestal onverharde wegen zijn we langs de volgende dorpjes gekomen: Huppel, Henxel, Ratum, Brinkheurne, Kotten, Woold, Miste, Bredevoort, Heurne, Aalten en natuurlijk door Winterswijk.

C360_2016-03-26-14-09-33-258

In Aalten werden wij aangenaam verrast door het dorp. Mooie monumentale panden, leuke terrasjes, veel kleine particuliere winkeltjes en vriendelijke mensen. We besloten om hier even het terras op te zoeken bij de Herberg ‘D Olde Marckt en daar een cappuccino te drinken. In de tussentijd deed Miriam een poging om haar neef John van Gelder te bellen om ons te vergezellen. Hij woont in Aalten en aangezien wij daar niet dagelijks komen, vonden Mir en ik het wel leuk om hopelijk even bij te kunnen praten met elkaar. Jammer genoeg ging het niet lukken door allerlei afspraken die hij had. Volgende keer beter!

Het was inmiddels lunchtijd en omdat we zo lekker in de zon zaten en op een mooi terras, bestelden  wij daar maar ook onze lunch.  Wat ons mateloos irriteerde was het feit dat de jonge serveerster in een half uur tijd, 4x kwam vragen of we nog wat wilden drinken. Om gek van te worden! Zeker na onze prima ervaring van gisteren bij Willink! Mir had haar rode wijn nog niet op, toen ik besloot om maar vast even af te rekenen binnen bij de over-vlijtige serveerster. Netjes opgevoed zoals ik ben, nam ik mijn lege glas mee naar binnen om haar van dienst te zijn, maar toen ik binnen kwam zei ze toch weer meteen: toch nog maar een pilsje meneer? Om gek van te worden! Toen ik zei dat ik geen pilsje meer hoefde ondanks dat ze heel erg en heel vaak haar best had gedaan, viel het kwartje bij haar; ze begon te blozen. Wel een fooitje gegeven, dat dan weer wel!!

Na de lunch weer nog even een paar winkeltjes in om vergelijkend waren-onderzoek te doen door mijn lieftallige, weer op onze stalen ros gesprongen om weer aan de terugweg te beginnen. Dat viel niet mee, aangezien we na een tijdje verdwaald waren. We zijn geloof ik 24 particuliere boerenhoeves op gereden omdat we dachten dat we de weg volgden.

Ook enorm gelachen met elkaar doordat we steeds op de onverharde wegen (en dat zijn er nogal wat in en rondom de buurtschappen) bijna onderuit gleden. We voelden ons bijna de oud-crossers Strijbos en Schnieders, de meest succesvolle duo-motorcross kampioenen van ons land.

We hebben uiteindelijk onze camper weer teruggevonden en omdat het nog steeds zo mooi weer was, zijn we lekker met onze buitenstoelen naast de camper gaan zitten en pitten. Heerlijk was het! We zouden nog een wandeling gaan maken, maar ik zou er nu een heel verhaal omheen kunnen verzinnen waarom we het niet gedaan hebben, maar dat doe ik niet! We zaten zo lekker te zonnen en in die bossen is het maar donker en weet je nooit of je het daglicht ziet tijdens het wandelen.

Aan het einde van de middag nam de wind nogal toe en zijn we dus naar binnen gegaan en heeft Mir een heerlijke maaltijd gemaakt, samen afgewassen en nu lekker lezen in onze Lambortinki. Life is good!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: