Voor het eerst in 13 jaar met onze camper op pad, waren we vandaag helemaal echt bang en ook in paniek. Zelfs ik zag even geen uitweg meer in de situatie waarin we terecht waren gekomen. Maar daarover zometeen meer…

Vanmorgen waren we weer op tijd wakker en zijn direct begonnen met het klaarmaken voor vertrek. Gistermiddag nog even geborreld met onze nieuwe Nederlandse buren. We stonden als een Nederlandse enclave in de verste hoek van de camping. Cor en Gea uit Groningen, Nel en Cor uit Capelle a/d IJssel en een echtpaar uit Eindhoven, die naast ons kwam staan met een buscamper. Na het uitstappen uit de buscamper zagen ze het bedje van Joep liggen en met afgrijzen vroegen ze direct of onze hond een keffer was. Om ze te ontmoedigen en geen teleurstellingen bij ze te brengen, zei ik maar volmondig dat Joep naar alles blaft wat beweegt. Je kunt nog een andere plek kiezen, maar als je blijft staan, dan heb ik je gewaarschuwd. Na wat nuance te hebben aangebracht dat Joep heus wel eens blaft als er een hond langs onze plek loopt of dat mensen op onze plek gericht aflopen, begreep ze wel. Vanmorgen zei ze dat ze Joep erg aandoenlijk leuk vonden en geen enkele last van hem hebben gehad. Dat is toch fijn om te horen, want als Joep opeens wel vaak gaat blaffen, voel je je toch ongemakkelijk.

Vanmorgen van iedereen afscheid genomen en op pad gegaan richting Millau, maar dan op een toeristische route door de bergen en dus weer geen autowegen, snelwegen of tolwegen. We rijden het dorp Florac uit en gaan meteen klimmen naar een aantal toppen van bergen. Werkelijk een adembenemende route door een oase van alle tinten groen van alle bergen om ons heen en in het gehele panorama via de D907, D983 tot de afslag naar de D49. Een kleine weg die de bergen ingaat, toegankelijk voor voertuigen tot maximaal 8 meter. Onze camper is 7,50 mtr lang, dus ook onze Garmin gaf aan dat deze weg toegankelijk was voor ons.

We slaan af, met enige twijfel, maar door het verkeersbord tot Max 8 mtr, beginnen we er toch maar aan. We hebben wel vaker door kleinere bergweggetjes gereden, ook D-wegen en die waren redelijk goed te doen. We rijden door en we vinden het na een paar honderd meter toch spannend worden. Afgronden direct naast mij, een weg met aan beide zijden van de camper nog maar 30 cm speling. Zelfs ik vind het spannend worden, maar omkeren is geen optie meer. We komen een paar tegenliggers aan, die zeer vriendelijk achteruit rijden om ons exact de ruimte te geven om te kunnen passeren. Bij passeren doen we een duimpje en maken een veegbeweging langs ons voorhoofd met een angstig gezicht. Ze lachen zeer vriendelijk naar ons en we gaan weer door. De bossen worden donkerder om ons heen en de afgronden dieper en dieper. Dan komen er een paar krappe haarspeldbochten op het scherm van de Garmin. De eerste gaat goed, de tweede gaat goed, maar dan komen we opeens bij een hele krappe haarspeldbocht.

Ik wil de bocht ruim insteken en aan de binnenkant van de bocht er weer uit komen. Totdat ik zie dat de binnenkant van de bocht veel dieper ligt, zeg maar verzakt. Met onze lange achtersteek achter de achteras, gaat die de bodem raken en waarschijnlijk beschadigen, dus in een split second neem ik die bocht toch maar iets ruimer.

Ik kan de bocht daardoor niet halen zie ik en sta met de neus nog een 1,5 meter voor de afgrond en wil de camper in zijn achteruit terug rijden. Dat lukt niet, de camper rolt vooruit. Oeps….nog 1 meter. Nog een keer proberen, maar de versnelling schiet er voor mij gevoel uit en ik rol weer een beetje naar voren. Shit, nog ruim 50 cm tot de afgrond. Meer gas geven en koppeling omhoog laten komen, durf ik inmiddels niet meer omdat de camper in achteruit niet wil pakken. Toch nog 1x proberen en Miriam en Joep stappen uit om te kijken hoeveel ik nog kan. Met maximale stuuruitslag ga ik de bocht echt niet meer redden, dus recht achteruit. Lukt niet, waardoor ik echt nog maar 40 cm ruimte voor de voorbanden heb, maar vanuit mijn stoel het gevoel heb dat ik al boven de afgrond hang. Hartslag 180 en een paniekaanval nabij. Mir en ik raken toch allebei in paniek, want achteruit gaat niet door de verzakking en vooruit durf ik echt niet meer.

We blokken de hele doorgaande weg en bellen de ANWB alarmcentrale, die ons doorverwijst naar 112. Hebben wij weer….112 bellen. Er komen auto’s aan en zien dat we alles blokken. De eerste auto ziet ons en laat ons eigenlijk gewoon barsten en zonder wat te vragen of ie wat kan doen, draait ie om en smeert hem. 112 zegt na de situatie te hebben geschetst dat ze hulp sturen. Dan komt er een auto aan met 2 Amerikaanse echtparen op reis met een Franse huurauto en zijn met stomheid geslagen dat wij deze weg met onze kolos gingen doen. Verder rijden had ook niet gelukt, want daar is de weg nog smaller zei de Yankee vriendelijk. Want vriendelijk waren ze allemaal! Mir en ik zijn uit het lood geslagen en nu stonden er auto’s voor ons en achter ons. Niemand kon een kant op. Iedereen was behulpzaam en bleef vriendelijk. De Amerikanen raakten met ons aan de praat en vroegen ons waar we vandaan kwamen. Uit Nederland was ons antwoord. Waar uit Nederland, vroegen ze. Om het maar eenvoudig te houden zei ik uit de Amsterdam region. Daar waren ze geweest. En daarna waren ze in Lelystad geweest. In Lelystad?? Daar wonen wij!!! Really, dear?? Yep, daar wonen we. Ze hadden de Outlet bezocht en the Big Ship (Batavia). Ongelofelijk dat je in Zuid Frankrijk deze mensen tegenkomt en dat zij in jouw hometown zijn geweest, wat nou niet echt in de top 300 staat van favoriete waardevolle toeristische plekken!

Maar dan komt er opeens een motorrijder aanrijden en bekijkt de situatie. Hele vriendelijke man en vraagt wat er aan de hand is. We denken dat ie een koortslip heeft, want hij houdt de gehele tijd zijn helm op…Ik leg de situatie uit en dat ik bang ben dat mijn achteruit versnelling niet goed meer werkt en dat ik het 3x geprobeerd heb, maar dat de camper steeds vooruit springt. Hij is bestelwagen monteur. Mag ik even proberen vraagt hij vervolgens. Ik twijfel, omdat ik niet op mijn geweten wil hebben dat hij vervolgens met de camper alsnog het ravijn inrijdt. Wil ik in eerste plaats niet voor de man, maar onze camper is ons ook wat waard.

Ik vraag hem of hij het zeker weet. Hij geeft aan dat hij aan de versnellingsbak hoort of er iets niet goed is. Hij start vervolgens de motor en zet hem in zijn achteruit. Hij geeft een dot gas, die ik nooit meer had durven geven en met een beetje kabaal rijdt ie achteruit en zie ik dat de achterzijde van de camper op 2 centimeter net niet de bodem van het asfalt raakt. Pffff….hij staat weer op het goed stuk van het asfalt en er kunnen alweer auto’s langs. De man is een ware held en ik val hem letterlijk van dank in de armen. Beide lachen en hij zegt: Voila!

Iedereen blij en wij weer door, maar dan weer terug. Bij het uitrijden van de D49 zien we opeens bij de afslag dat er onder het bord met de 8mtr, ook nog een kleiner bordje onder hangt. Die hadden wij niet gezien. Het bordje zei: Route Difficile et Dangeroux. Hmmmm…. Niet gezien, dus beter opletten samen. Ik merk dat ik nog van slag ben en rijd niet lekker meer door de bergen. Maar we moeten nog een heel stuk voordat we weer op een grotere weg terecht komen. We besluiten om de route los te laten en wat meer via autowegen en snelwegen richting Millau te gaan rijden. Allebei zijn we een uurtje heel stil en in ons hoofd bezig met alles te verwerken. We hebben meer dan 2 uur verloren qua tijd en besluiten op de snelweg even LPG en Diesel te tanken en hopen nog een supermarkt tegen te komen. Dat doen we niet, dus vanavond maar improviseren door mijn Mirreke wat de pot schaft. Dat kan ze namelijk erg goed. Die kan een drol nog lekker maken, dus zonder boodschappen te doen, komen we halverwege de middag aan op de camping Les Cerisiers in de Gorges du Tarn, vlakbij La Cresse. Weer een hele mooie plek aan de Tarn. Schaduwrijke plek nemen we met uitzicht op de Tarn en blijven hier tenminste 2 nachten staan. Even bijkomen van alle commotie…..en weer werken aan mijn eigen beschadigde ego.