We hebben de laatste dag in Ferrieres Saint Mary heerlijk in relaxstand doorgebracht en zijn zelfs varrast door de burgermeester van het dorp om ons welkom te heten. De beste man had alleen zijn sjerp en sleutel van het dorp niet bij zich, maar voor de rest zou je gewoon denken dat ie ging trouwen vandaag. Was wel erg leuk hoe blij hij was dat we zijn dorp bezochten en hoe trots hij was op zijn Camping Car Park op deze locatie. Nou, dat mag hij zeker zijn, want het was werkelijk een hele fijne plek om daar een paar dagen even te relaxen.Tenminste; 1 nadeel van deze plek mag ik niet onvermeld laten. Miriam schrok zich elke keer de beroerte. En als hartpatient moet je dat niet hebben op vakantie in Frankrijk. Wat was namelijk het geval? 3x per dag kwam er direct achter de camping car park een fietstrein voorbij razen. En aangezien de camping car park vlakbij een brug en station gesitueerd was, toeterde de trein elke keer precies als hij ter hoogte van de camping car park reed. En toeteren is een understatement kan ik zeggen….Maar voor de rest prima plek met superschoon sanitair.

Maar op deze laatste dag van deze camping begeeft onze keukenkraan het en doet helemaal niets meer. Balen, want naast de kraan in de badkamer is nu dus ook deze kraan naar de gallamiezen. Dit betekent dat we alleen nog maar de douchekop hebben als watervoorziening. Dat is onhandig. Neem daarnaast nog het euvel met de elektrische traptrede, die ook niet meer functioneert. Elke keer dat je de camper in wil stappen heb je een polstok nodig en als je er uit wilt springen dan slaat je dijbeenbot dwars door het kniegewricht en knarst op het scheenbeen. Mogelijk ietwat overdreven, maar jullie begrijpen dat het werkelijk overleven was in die rijdende blokhut van ons.

We besluiten om maar versneld richting huis noordwaarts te gaan om zo snel mogelijk ook alle euvels te laten verhelpen door onze campergoeroe Jan Kuipers uit Odoornerveen. Deze man is onze steun en toeverlaat op technisch vlak met betrekking tot onze Lambortinki 3.0. We hadden al een afspraak met hem om de camper na onze reis een beurt te geven en dus een aantal probleempjes op te lossen voor ons. De lijst is wat langer geworden inmiddels. Geen schokkende dingen, maar gewoon zaken die wel eens kapot gaan. Eigenlijk hetzelfde als met een boot. “Heb een boot, werk je dood” hoor je wel eens. De camper is een gebruiksartikel en dan gebeuren er wel eens dingen. Vooral de elektronica heeft soms te leiden door de erbarmelijke wegen die wij gereden hebben in de bergen. Het trillen, de schokken, slechte wegdek, allemaal dingen waardoor bijvoorbeeld schakelaars het begeven of de microswitch van de kraan. Wij zijn nog steeds superblij met de camper zoals deze rijdt en leeft van binnen. De lithium-accu is een gouden greep geweest. WE hebben zoveel los kunnen staan en alles gewoon kunnen doen alsof je aan het stroom staat. De oven, de nespresso, de fohn, de krultang, het opladen van computers en step…alles kan gewoon. Super!

Even in het kort de lijst met zaken die door Jan Kuipers opgepakt moeten worden; kleine beurt Fiat Ducato, remmen nalopen, stuurhuis en -bekrachtiging nalopen, keukenkraan vervangen of repareren (microswitch), Badkamerkraan lekkage verhelpen, elektrisch opstapje repareren en tot slot een dimmer op de verlichting in het woongedeelte aansluiten. Maar dat komt wel als we weer thuis zijn. Een aantal zaken hadden we misschien onderweg kunnen laten uitvoeren, maar je moet maar afwachten of ze tijd hebben en ook niet onbelangrijk; of je niet genaaid wordt.

We rijden daarom dus weg uit Ferrieres Saint Mary, dat iets ter zuiden ligt van Clermont Ferrand. We willen niet de hele dag rijden, maar besluiten nu wel om ook de snelwegen te pakken. Ik merk dat ik enorm genoten heb van alles binnendoor rijden, maar van alle stopborden, rotondes en kleine smalle dorpjes ben ik voor nu wel even verzadigd. De andere versie is, dat als ik de woorden “naar huis” hoor, dat ik dan een waas voor mijn ogen krijg en dan ook zo snel mogelijk het bord “welkom in Skonnert” weer zie. Het recreatie-adres waar we nu veel vertoeven. Snelwegen dus! Het woord snel past mij dus goed. Maar in alle gekheid kunnen we stellen dat we nu wat eerder naar huis gaan, maar dat ik nog geen heimwee had. We hebben een toptijd gehad en heel veel gezien onderweg en op mooie plekken gestaan.

We moeten een tijdje rijden om uiteindelijk bij de snelweg uit te komen en dat gaat dan vanaf dat punt ook erg voorspoedig. De Lambortinki rijdt heerlijk en stil door het landschap en Miriam zoekt zo na de middag een mooie plek om de middag en nacht door te brengen. Ze vindt een superplek op een wijnboerderij in Merceuil, in de Bourgogne regio. Wijnboerderij Domaine Dury heeft achter de boerderij verschillende nissen gemaakt voor 6 campers, die er gratis mogen staan voor een overnachting. Er is stroom en water, maar je kunt niet je toilet lozen. We waren omstreeks 13.30 uur op de plek en we kiezen een schaduwrijke plek uit waar we rondom in de hoge hagen kunnen staan. Het was bloedworst heet, maar op deze plek was het prima uit te houden. We lezen wat, Miriam koopt van de wijnboerderij een tweetal flessen wijn en voor de rest zien we einde van de middag nog een paar campers binnen rijden. Superrelaxte sfeer onderling en iedereen heeft zijn eigen privacy. We doen niks, mede op verzoek van Joep, want die heeft het veel te warm. Heerlijke nacht gehad en de volgende ochtend in alle vroegte weer verder op pad.

Als we vandaag een beetje geluk hebben dan kunnen we doorrijden tot in het Eifel gebied in Duitsland en dat lukt door de snelwegen te rijden prima. Omstreeks 14.00 uur komen we aan in Rittersdorf, net even buiten Bitburg. Het is een klein dorpje in de eifel en heeft voor camperaars een parkeerplaats beschikbaar direct achter de burcht aldaar. De burcht is nu een restaurant, maar is gesloten deze dag. Prima, lekker rustig denken we. We moeten wel nog wel een paar keer moeilijk insturen op de plek waar onze camper nog net past. De meeste plekken zijn bezet door auto’s, dus deze plek moest het ook worden. Dat lukt prima en wat een fijne plek wederom. Je loopt zo vanaf de parkeerplaats zo een wandelroute op en het is dat Joep er niet veel zin in heeft, anders hadden wij een lekkere wandeling gemaakt. Maar naast Joep word ik ook tijdens de wandeling onrustig in mijn kop. Ik denk dat ik ben vergeten om de deurportieren van de camper op slot te doen en wil ook terug. Bij terugkomst bleek dat ze wel op slot waren, maar blij dat ik terug ben, want wat is het warm.

Dan onze laatste dag onderweg naar huis. We twijfelen nog wat te doen. Of zo snel mogelijk Nederland in via Maastricht of Venlo, of wat de Garmin zegt; via Duitsland door de Eifel (mooi, veel met de motor in verleden gereden), Koln, Leverkusen, Duisberg, Oberhausen, Emden. Die laatste ligt in het noorden van Duitsland, op hoogte van Drenthe/Groningen. We kiezen de Duitsland route omdat we denken dat bij Venlo, Nijmegen, Apeldoorn, Zwolle het veel files zal geven. We zullen het nooit weten. Wat we wel weten is dat de Duitsland route ook files heeft gekend. En wat voor files….Eerst bij Leverkusen, werk aan de weg….het zal niet in Duitsland. We verliezen hier een klein uurtje en gaat het daarna prima door het Ruhrgebied. We zien dat we om 13.30 uur thuis kunnen zijn. Tja….het liep wat anders op de A31 snelweg richting Emden. De afslag voordat wij eraf moeten richting Emmen, ligt eruit en de hele snelweg tot de volgende afslag is afgesloten. We moeten “even” een stukje binnendoor. Het is maar 9 kilometer om. Maar over die paar kilometer doen we ruim 2 uur. Stapvoets en zeer vaak een tijdje stilstaan op de plek verhoogt niet de stemming zal ik maar zeggen. Oorzaak is een stoplicht op 9 kilometer die om de 5-10 seconden op rood gaat staan. De groene periode is zeer kort omdat veel vrachtauto’s gaten op hun voorliggers laten vallen van 100 meter. Hierdoor denkt het stoplicht dat ie weer op rood kan staan. Waarom die vrachtwagen die gaten laten vallen is mij een raadsel, want ze zijn bijna allemaal automatisch geschakeld. Ik daarentegen met mijn handgeschakelde versnellingsbak is er na 2 uur wel klaar mee. Mijn dijbeenspiermassa kraakt net zo als het stuurhuis en zit tegen kramp aan te schakelen. Dus toen eindelijk de file voorbij was, zag ik de finishvlag bijna al op mijn netvlies.

Wat is thuiskomen dan ook heerlijk in je eigen vakantiehuis in Drenthe. We rollen zo van de ene recreatie naar de andere recreatie-omgeving. We zetten de camper voor het huisje en pakken meteen alles uit de camper. Binnen 10 minuten draait de wasmachine en is alles nagenoeg uitgepakt en opgeruimd uit de camper. We maken het chalet weer levend en einde middag zitten we klaar voor hapje en drankje. De camper van binnen en buiten schoonmaken gaan we de komende tropische dagen niet doen. Dit doen we volgende week wel.

Het zit erop! Wat hebben wij in de afgelopen 42 dagen onderweg enorm genoten van de prachtige land Frankrijk. En wat waren de Fransen vriendelijk overal. In deze dagen ruim 4.800 kilometer gereden op hoofdzakelijk binnendoorweggetjes. Waar in het verleden Frankrijk voor ons een doorreisland was, heeft het nu ons hart gestolen. Vooral de binnenlanden doorkruisen en het authentieke Frankrijk vonden wij geweldig. Budgetair heeft ons de lithiumaccu ook geholpen. Los staan hebben we nu veel meer gedaan en op campings hadden we geen elektra nodig. Dat maakte dat de gemiddelde dagprijs van onderweg zijn in de zomer goedkoper was dan in de winter. En dat in ogenschouw nemend dat de brandstofprijzen veel hoger lagen dan de vorige reis. Het bevalt ons goed zo.

Tot slot sluit ik af met wederom een teleurstellende situatie rondom Campexx Nederland en Duitsland. Volgende week zouden wij voor de 4e keer een afspraak hebben om de elektrische stelpoten te laten installeren onder onze camper. Net zoals de vorige keren moesten wij zelf bellen / mailen om te verifieren of onze afspraak door zou gaan. En jullie raden het al….de afspraak kon weer niet doorgaan. Wel een aanbetaling eisen bij opdracht, maar 4x in gebreke blijven om te kunnen leveren. Ik zal de details van de communicatie jullie besparen, maar wij zijn er inmiddels echt klaar mee en hebben om ontbinding van de opdracht gevraagd en onze aanbetaling teruggevraagd. Of wij die gaan krijgen is nog maar de vraag, want inmiddels is ons ter ore gekomen dat beide vestigingen een briefje op de deur hebben hangen dat ze tot nader bericht gesloten zijn om de chaos intern op te lossen. Ook zien we op Facebook inmiddels gebruikersgroepen van Campexx dat gedupeerde klanten zich gaan verenigen om hun recht te halen. Wat ons zo boos maakt is de herhaalde afzeggingen, niet communiceren met hun klanten, en als ze wel communiceren geen excuses maken maar benadrukken dat ze zo hard aan het werk zijn om alles op te lossen. Vervolgens adverteren ze nog volop om levelsystemen te verkopen aan nieuwe klanten. Vreselijk irritant! Ga eerst de problemen en achterstanden oplossen, commmuniceer pro-actief naar je klanten en wees eerlijk in wat je kunt bieden en stop met adverteren en neem tijdelijk geen nieuwe klanten aan. We hopen dat we ons geld terug krijgen en gaan vervolgens maar gewoon door met de oprijblokken. Dat hebben we de afgelopen 13 jaar al zo gedaan en kan prima ook….wel jammer dat het zo gelopen is.