Nadat we gisterochtend wegreden uit Unterschneidheim, na een prima nacht daar te hebben vertoeft, weer op pad. Gedurende de dag en avond veel dorpelingen die hier de honden uitlaten en in de avond een mooie plek voor geliefden om romantisch met een drankje aan het meertje te zitten op een glooiend grasveld.

Het woord Romantisch is wederom gevallen, maar wij zijn er inmiddels niet meer gevoelig voor! Heeft niks te maken met het 35 jarig huwelijk dat we er beiden op hebben zitten, maar meer met de Strasse alhier. Wij zijn er in de loop van de rit van gisteren wel achter, dat de Romantische Strasse niet meer te volgen is door de hoeveelheid wegopbrekingen en omleidingen die er zijn. Het is werkelijk ongekend zoveel! Duitsland staat bekend om de hoeveelheid werk aan de snelwegen door het land, maar het zijn nu ook al weggetjes, laantjes, alleetjes, boerenweggetjes en alles waar het woord asfalt onder valt is volledig in revisie. We rijden in de loop van de dag een prachtige route desondanks en genieten enorm van de uitzichten en traditionele dorpjes om ons heen. De camper rijdt comfortabel en stil. Het herinrichten van de garage is door vrouwlief en mij goed gedaan en blijft al na 6 dagen onderweg ordentelijk en overzichtelijk. Ook top!

We slingeren door een aaneenschakeling van S-bochten door het landschap en het valt ons op, dat je nagenoeg geen verkeer tegenkomt op de kleinere wegen. Dat rijdt ook super ontspannen, moeten we zeggen. En we worden verrast door het toch regelmatig nog tegenkomen van de Romantische Strasse, terwijl wij denken dat we hem volledig los hebben gelaten. Na een tijdje rond te hebben gereden komen we hem opeens weer tegen en rijden door de bergen en bossen opeens een stadje binnen, Harburg. We stoppen bij Slot Harburg op een parkeerplaats en lunchen daar in alle rust met een fraai uitzicht over het slot en het park daar omheen. We boffen weer met het prachtige weer en in de zon ziet alles er toch beter uit vinden we.

Direct na de parkeerplaats wegrijdend zien we weer een bordje met Romantische Strasse voor ons. Een bordje links voor vrachtauto’s en rechtdoor voor personenautos. Daaronder direct een extra waarschuwingsbord voor “no-trucks!!” Met een afbeelding van een rode hand die stopteken geeft. Een vrachtwagen zijn we niet en we zien ook dat er een DHL busje voor ons rijdt. Dan moeten wij gewoon de Romantische Strasse volgen is onze conclusie! Dat was geen wijs besluit, bleek na 300 meter. De weg wordt smaller en smaller en met de gedachte dat het een eenrichtingsweg was, viel het nog wel mee. Beetje op de spiegel rijden en de muren links en rechts naast je in de gaten houden met eventuele bochten, aangezien onze camper nogal een dikke en lange kont heeft (oversteek achteras). Dan de schrik…er komen bestelbusjes op ons afrijden uit tegengestelde richting. Hartslag op 140 en bilspieren zo strak als een vioolsnaar! Oeps, dat wordt dus achteruit op de spiegel rijden met aan beide zijden niet veel ruimte. Na 100 meter achteruit zie ik een nisje en zet de Lambortinki er plots in. Ging allemaal net! Doorrijden en zo snel mogelijk Harburg weer uit. Ook dat lukte niet zonder vijanden te maken. Ik kom op een kruising aanrijden, stop netjes en zie niks aankomen en trek op om de weg op te draaien. Blijkt dat er een vrachtauto te hard komt aanrijden, maar ik zag hem ook te laat door de brugleuning die het beeld belemmerde. Luid toeterend en vol in de ankers moest de truck zijn snelheid minderen en ruim op afstand reed ik nog weg van hem. Maar deze Mario Bros gaf gas en wilde mij, al luid toeterend en al zijn lichten knipperend, duidelijk maken wat voor hufter ik wel niet was. Okay, eerlijk; het was krap en het was een inschattingsfoutje van mij, maar ik snap de beste man wel. Ik ben zowel door het krappe straatje als de schrik van de vrachtwagen wel een uurtje stil. Balen, maar ook de chauffeur maakt soms een foutje waar een ander van schrikt. Daarom maar gewoon weer doorgaan met genieten tijdens de mooie rit.

Keurig op ons tijdslot van 14.00 uur komen we aan op een door Miriam uitgezochte parking bij wederom een mooi recreatie-meertje in Kissing. Op een enorme grote groene parkeerplaats, onderverdeeld in allemaal laantjes, kunnen we kiezen waar we willen staan. We nemen een mooi alleetje waar we alleen staan. We lopen een wandeling met Joep langs het meer en daar stopt het wandelpad bij een Wasserrettung brigade. Miriam zegt; Hey een wasserrette, kunnen we mooi even de was doen! Ik kijk haar aan en begin te lachen; Neeej joh dat is een Water Reddingsbrigade…We kijken elkaar aan en al schuddebuikend gieren we het uit. Het bleek een grapje van Miriam te zijn, maar daar zijn ben ik nog niet helemaal overtuigd van. Dit voorval deed mij denken aan jaren geleden in onze voetbalkantine, waar Michel Boerebach Sr naast mij kwam staan (aan de bar natuurlijk) en zei: heb je het al gehoord? Weet jij wat ze bedoelen met een Bommel-ding? Een bommelding? Ik zou het niet weten, zeg ik nog….bleek om een bommelding te gaan. Ach…je moet erbij zijn geweest! Mooie herinneringen aan een mooie tijd bij de voetbal. Helaas zijn Michel Sr en René Boerebach niet meer onder ons. Anders had ik zeker naast ze gestaan aan de bar! Maar ja…nu weer terug naar vandaag…

Het weer is zo warm en lekker dat we de middag heel relaxend in onze nieuwe campingstoelen buiten hebben gezeten. Lekker lezen, dutje doen, drankje samen en plannen maken voor de volgende dag. De avond koelt het af en zijn we gewoon weer binnen. We slapen vroeg en zijn weer vroeg wakker vanochtend. In alle rust alles gedaan wat moest gebeuren voordat we weg konden en dus weer op pad.

We besluiten om de Dramatische Strasse definitief achter ons te laten en zetten koers richting Colmar of Mulhouse in Frankrijk. Via wederom hele rustige binnendoorwegen richting Ulm, komen we daar rond het middaguur aan en willen onze tanks vullen en legen. Het toilet verversen moet natuurlijk ook na 2,5 dag los te hebben gestaan. In vakjargon noemen ze dat “het ontzorgen van de camper”. In dit geval kun je het ook “ontlasten” noemen, gezien het legen van het toilet.

We vinden een camperplaats waar we de camper kunnen verzorgen. We zijn niet de enigen. Het regent inmiddels pijpenstelen en staan als derde in de rij om alles te kunnen doen. Voor ons staat een ouder stel met een hele mooie Frankia camper. Het tempo waarin de beste man zijn camper verzorgt is echter dusdanig langzaam en in niet al te harmonieus stemming met zijn bemoeizuchtige echtgenote. Het maakt dat het een prachtig tafereel was om te zien. Ik maak gebaren dat ze rustig aan moeten doen, aangezien de paniek in de ogen van de man. Zijn pupillen zijn inmiddels groter dan zijn oogkassen. Ik stap uit en maak een praatje met zijn vrouw, zodat hij ongestoord zijn gang kan gaan. Hij moet 300 liter water laden….300 liter!! Dat zijn 30 gieters! Godzijdank gebruikt hij een slang, maar de waterdruk is te laag voor de lengte van de slang. Deze is zo’n 15 meter lang en dat kan het kraantje niet aan. Paniek wederom! Dan besluit de man de slang gewoon zijn gang te laten gaan en gaat dan zijn toilet legen. Daar morst hij van alles wat geen water is naast de opening en ruimt het niet op. Je verbaast je hoe mensen zich gedragen onder druk. Had die kraan maar die druk!! Tjonge…nu beginnen ook mensen achter ons zich af te vragen wat er nu toch allemaal aan de hand is. Ik besluit dan ook maar om ons toilet alvast te legen en schoon te maken, als ik nog een tijdje moet wachten. Na ruim een half uur, vroeg de man aan mij of ik met mijn camper nog wat achteruit wil rijden want hij wil wat dichter bij de kraan komen te staan zodat zijn slang wat beter werkt. Doe ik ook nog eens voor hem…maar geen lachje of woord kan ervan af. De omstanders genieten van dit tafereel en er ontstaat een gezellige sfeer. Ik zeg nog bemoedigend tegen de man; doe rustig aan, iedereen hier heeft vakantie en geen haast. Wederom geen woord of lachje kon eraf. Zijn vrouw lachte als een boer met kiespijn. Maar dat snapte ik dan wel…ze miste een paar voortanden. Eind goed, al goed; na ruim een uur konden we weer door. Nu we er toch zijn, doen we meteen maar even een lunch op de camperplaats en gaan weer door. Ook het laatste gedeelte van deze rit was weer heerlijk om te doen en mooie beelden onderweg gezien.

Het weer is inmiddels zo slecht geworden dat we besluiten omstreeks 14.00 uur weer te stoppen voor de nacht in een klein dorpje Ehingen. Direct naast het voetbalveld en parkje vinden we een mooi plekje en blijven hier de rest van de dag lekker chillen. Morgen weer verder.