Duitsland

7 en 8 Oktober 2026: Kissing en Ehingen

/ martin&miriam / 2 reacties

Nadat we gisterochtend wegreden uit Unterschneidheim, na een prima nacht daar te hebben vertoeft, weer op pad. Gedurende de dag en avond veel dorpelingen die hier de honden uitlaten en in de avond een mooie plek voor geliefden om romantisch met een drankje aan het meertje te zitten op een glooiend grasveld.

Het woord Romantisch is wederom gevallen, maar wij zijn er inmiddels niet meer gevoelig voor! Heeft niks te maken met het 35 jarig huwelijk dat we er beiden op hebben zitten, maar meer met de Strasse alhier. Wij zijn er in de loop van de rit van gisteren wel achter, dat de Romantische Strasse niet meer te volgen is door de hoeveelheid wegopbrekingen en omleidingen die er zijn. Het is werkelijk ongekend zoveel! Duitsland staat bekend om de hoeveelheid werk aan de snelwegen door het land, maar het zijn nu ook al weggetjes, laantjes, alleetjes, boerenweggetjes en alles waar het woord asfalt onder valt is volledig in revisie. We rijden in de loop van de dag een prachtige route desondanks en genieten enorm van de uitzichten en traditionele dorpjes om ons heen. De camper rijdt comfortabel en stil. Het herinrichten van de garage is door vrouwlief en mij goed gedaan en blijft al na 6 dagen onderweg ordentelijk en overzichtelijk. Ook top!

We slingeren door een aaneenschakeling van S-bochten door het landschap en het valt ons op, dat je nagenoeg geen verkeer tegenkomt op de kleinere wegen. Dat rijdt ook super ontspannen, moeten we zeggen. En we worden verrast door het toch regelmatig nog tegenkomen van de Romantische Strasse, terwijl wij denken dat we hem volledig los hebben gelaten. Na een tijdje rond te hebben gereden komen we hem opeens weer tegen en rijden door de bergen en bossen opeens een stadje binnen, Harburg. We stoppen bij Slot Harburg op een parkeerplaats en lunchen daar in alle rust met een fraai uitzicht over het slot en het park daar omheen. We boffen weer met het prachtige weer en in de zon ziet alles er toch beter uit vinden we.

Slot Harburg
Lunch bij Slot Harburg

Direct na de parkeerplaats wegrijdend zien we weer een bordje met Romantische Strasse voor ons. Een bordje links voor vrachtauto’s en rechtdoor voor personenautos. Daaronder direct een extra waarschuwingsbord voor “no-trucks!!” Met een afbeelding van een rode hand die stopteken geeft. Een vrachtwagen zijn we niet en we zien ook dat er een DHL busje voor ons rijdt. Dan moeten wij gewoon de Romantische Strasse volgen is onze conclusie! Dat was geen wijs besluit, bleek na 300 meter. De weg wordt smaller en smaller en met de gedachte dat het een eenrichtingsweg was, viel het nog wel mee. Beetje op de spiegel rijden en de muren links en rechts naast je in de gaten houden met eventuele bochten, aangezien onze camper nogal een dikke en lange kont heeft (oversteek achteras). Dan de schrik…er komen bestelbusjes op ons afrijden uit tegengestelde richting. Hartslag op 140 en bilspieren zo strak als een vioolsnaar! Oeps, dat wordt dus achteruit op de spiegel rijden met aan beide zijden niet veel ruimte. Na 100 meter achteruit zie ik een nisje en zet de Lambortinki er plots in. Ging allemaal net! Doorrijden en zo snel mogelijk Harburg weer uit. Ook dat lukte niet zonder vijanden te maken. Ik kom op een kruising aanrijden, stop netjes en zie niks aankomen en trek op om de weg op te draaien. Blijkt dat er een vrachtauto te hard komt aanrijden, maar ik zag hem ook te laat door de brugleuning die het beeld belemmerde. Luid toeterend en vol in de ankers moest de truck zijn snelheid minderen en ruim op afstand reed ik nog weg van hem. Maar deze Mario Bros gaf gas en wilde mij, al luid toeterend en al zijn lichten knipperend, duidelijk maken wat voor hufter ik wel niet was. Okay, eerlijk; het was krap en het was een inschattingsfoutje van mij, maar ik snap de beste man wel. Ik ben zowel door het krappe straatje als de schrik van de vrachtwagen wel een uurtje stil. Balen, maar ook de chauffeur maakt soms een foutje waar een ander van schrikt. Daarom maar gewoon weer doorgaan met genieten tijdens de mooie rit.

Keurig op ons tijdslot van 14.00 uur komen we aan op een door Miriam uitgezochte parking bij wederom een mooi recreatie-meertje in Kissing. Op een enorme grote groene parkeerplaats, onderverdeeld in allemaal laantjes, kunnen we kiezen waar we willen staan. We nemen een mooi alleetje waar we alleen staan. We lopen een wandeling met Joep langs het meer en daar stopt het wandelpad bij een Wasserrettung brigade. Miriam zegt; Hey een wasserrette, kunnen we mooi even de was doen! Ik kijk haar aan en begin te lachen; Neeej joh dat is een Water Reddingsbrigade…We kijken elkaar aan en al schuddebuikend gieren we het uit. Het bleek een grapje van Miriam te zijn, maar daar zijn ben ik nog niet helemaal overtuigd van. Dit voorval deed mij denken aan jaren geleden in onze voetbalkantine, waar Michel Boerebach Sr naast mij kwam staan (aan de bar natuurlijk) en zei: heb je het al gehoord? Weet jij wat ze bedoelen met een Bommel-ding? Een bommelding? Ik zou het niet weten, zeg ik nog….bleek om een bommelding te gaan. Ach…je moet erbij zijn geweest! Mooie herinneringen aan een mooie tijd bij de voetbal. Helaas zijn Michel Sr en René Boerebach niet meer onder ons. Anders had ik zeker naast ze gestaan aan de bar! Maar ja…nu weer terug naar vandaag…

Het weer is zo warm en lekker dat we de middag heel relaxend in onze nieuwe campingstoelen buiten hebben gezeten. Lekker lezen, dutje doen, drankje samen en plannen maken voor de volgende dag. De avond koelt het af en zijn we gewoon weer binnen. We slapen vroeg en zijn weer vroeg wakker vanochtend. In alle rust alles gedaan wat moest gebeuren voordat we weg konden en dus weer op pad.

We besluiten om de Dramatische Strasse definitief achter ons te laten en zetten koers richting Colmar of Mulhouse in Frankrijk. Via wederom hele rustige binnendoorwegen richting Ulm, komen we daar rond het middaguur aan en willen onze tanks vullen en legen. Het toilet verversen moet natuurlijk ook na 2,5 dag los te hebben gestaan. In vakjargon noemen ze dat “het ontzorgen van de camper”. In dit geval kun je het ook “ontlasten” noemen, gezien het legen van het toilet.

We vinden een camperplaats waar we de camper kunnen verzorgen. We zijn niet de enigen. Het regent inmiddels pijpenstelen en staan als derde in de rij om alles te kunnen doen. Voor ons staat een ouder stel met een hele mooie Frankia camper. Het tempo waarin de beste man zijn camper verzorgt is echter dusdanig langzaam en in niet al te harmonieus stemming met zijn bemoeizuchtige echtgenote. Het maakt dat het een prachtig tafereel was om te zien. Ik maak gebaren dat ze rustig aan moeten doen, aangezien de paniek in de ogen van de man. Zijn pupillen zijn inmiddels groter dan zijn oogkassen. Ik stap uit en maak een praatje met zijn vrouw, zodat hij ongestoord zijn gang kan gaan. Hij moet 300 liter water laden….300 liter!! Dat zijn 30 gieters! Godzijdank gebruikt hij een slang, maar de waterdruk is te laag voor de lengte van de slang. Deze is zo’n 15 meter lang en dat kan het kraantje niet aan. Paniek wederom! Dan besluit de man de slang gewoon zijn gang te laten gaan en gaat dan zijn toilet legen. Daar morst hij van alles wat geen water is naast de opening en ruimt het niet op. Je verbaast je hoe mensen zich gedragen onder druk. Had die kraan maar die druk!! Tjonge…nu beginnen ook mensen achter ons zich af te vragen wat er nu toch allemaal aan de hand is. Ik besluit dan ook maar om ons toilet alvast te legen en schoon te maken, als ik nog een tijdje moet wachten. Na ruim een half uur, vroeg de man aan mij of ik met mijn camper nog wat achteruit wil rijden want hij wil wat dichter bij de kraan komen te staan zodat zijn slang wat beter werkt. Doe ik ook nog eens voor hem…maar geen lachje of woord kan ervan af. De omstanders genieten van dit tafereel en er ontstaat een gezellige sfeer. Ik zeg nog bemoedigend tegen de man; doe rustig aan, iedereen hier heeft vakantie en geen haast. Wederom geen woord of lachje kon eraf. Zijn vrouw lachte als een boer met kiespijn. Maar dat snapte ik dan wel…ze miste een paar voortanden. Eind goed, al goed; na ruim een uur konden we weer door. Nu we er toch zijn, doen we meteen maar even een lunch op de camperplaats en gaan weer door. Ook het laatste gedeelte van deze rit was weer heerlijk om te doen en mooie beelden onderweg gezien.

Het weer is inmiddels zo slecht geworden dat we besluiten omstreeks 14.00 uur weer te stoppen voor de nacht in een klein dorpje Ehingen. Direct naast het voetbalveld en parkje vinden we een mooi plekje en blijven hier de rest van de dag lekker chillen. Morgen weer verder.

4 Oktober 2026: Paderborn en Rainrod/Schwalmtal

/ martin&miriam / 2 reacties

Gisteren zijn we dan echt vertrokken vanuit ons huisje in Drenthe richting Duitsland. Daar beginnen we mee deze reis. Ook Duitsland vinden wij altijd een heerlijk land om in te reizen, dus via Duitsland naar Frankrijk.

Voordat we vertrokken kregen wij zulke lieve, leuke berichten en zelfs presentjes van mensen die ons een goed en veilige reis wensten. Ook veel bezoek gehad de laatste dag van mensen uit het park die even gedag kwamen zeggen. Via de website van ons blog ook veel leuke berichten. Tante Sjaan en Batty gaven in hun berichtjes aan dat ze met zoveel herkenning en plezier meereizen met onze blogs over het camperleven. Beide dames waren altijd zelf met camper op pad en door het wegvallen van hun partners hebben ze dit op moeten geven. Wij vinden het dan ook altijd heel leuk om via ons blog van diverse mensen te vernemen dat ze door het meelezen weer terugdenken aan oude tijden of gewoon omdat ze het herkennen van hun eigen reizen. De contacten via onze website zijn in de loop van de jaren wel enorm toegenomen, dus daarom blijven we ook maar gewoon, in eerste instantie voor onszelf, maar ook de abonnees en volgers op Facebook en Instagram maar gewoon saai onze besognes beschrijven.

Nadat Miriam en ik gisterochtend de laatste zaakjes afgehandeld hadden om ons chalet in winterslaap te brengen, dan eindelijk op pad. Miriam reed met onze personenauto achter mij aan richting Coevorden, aangezien we daar onze auto moesten brengen voor een garantieklusje. De dealer vond dat de kleine lakschade die de auto had, niet goed was gerepareerd (wij zagen niks ervan…) en wilde de auto gewoon top afleveren aan ons. Wat voor klasse service is het dat hij dit dan alsnog regelt en voor onze auto zorgt in de maanden dat wij onderweg zijn. Hij staat veilig achter slot en grendel en pas als wij terugkomen, halen wij onze hele fijne DS4 weer uit zijn winterslaap.

Via Coevorden rijden we Duitsland in en rijden wij richting Paderborn. Het begin van het Teutoburger Wald en waar ik begin dit jaar nog met motor gereden had. Een mooie bestemming voor de eerste dag en via secondaire wegen rijden wij die kant op. Niet dat we echt een bestemming hebben, maar globaal willen we wel een beetje weten waar we heen gaan. De Romantische Strasse, die begint vlakbij Würzburg is zo’n eerste echte bestemming voor ons.

De Romantische Strasse is een van de mooiste autoroutes van Duitsland. Deze schilderachtige rit van ongeveer vierhonderd kilometer voert je door het prachtige Beierse landschap, over glooiende heuvels en langs pittoreske dorpjes en indrukwekkende kastelen. Deze route hadden wij in het verleden al eerder willen maken, maar steeds door slechte weersomstandigheden doken wij dan maar weer Frankrijk in. Maar nu ziet het weer er de komende week nog prima uit, dus we gaan ervoor!

De Romantische Strasse is een van de oudste en meest bekende autoroutes van Duitsland. Hij begint in wijnstad Würzburg en eindigt in het stadje Füssen, aan de rand van de Beierse Alpen. Onderweg slinger je langs wijngaarden, bossen en rivierdalen. De route neemt je mee op een reis terug in de tijd langs schilderachtige landschappen en middeleeuwse stadjes.

Wij beginnen de route niet in Würzburg, maar zoals het er nu uitziet in Tauberbischofheim. De grotere steden vermijden we en daarom dus iets later de route oppikken. Ook omdat we nog in de nasleep zitten van overal wijnfeesten en Oktoberfesten zal het overal nog wel aardig druk zijn. Dat zien we dan ook op de camperplaatsen die we passeren.

We rijden in een paar uur door in het begin wat saai landschap van het Emsland en komen steeds dichterbij Paderborn, daar waar het wat glooiender en bosrijker begint te worden. Het begin van het Teutoburger Wald. De rit verloopt helemaal voorspoedig en Miriam had een camperplaats in Paderborn uitgezocht. Daar aangekomen stond deze bomvol en doordat het een landelijke feestdag was, overal evenementen en mensen op straat. Het was de dag van de Hereniging van Oost en West Duitsland. Uiteindelijk ziet Miriam een mooie Park4Night plek bij een kapelletje net buiten Paderborn, aan een klein meertje. Zag er goed uit en doordat de camperplaatsen overal vol stonden, wij toch maar een P4N plekje nu gekozen. Prima plek, bleek bij aankomst. De parkeerplaats kan zo’n 4-5 campers hebben en wij waren de tweede camper die daar ging parkeren. Geen faciliteiten, maar deze hebben wij dan ook niet nodig.

Wel hadden we een tegenvaller te verwerken. Onze MaxxFan deed niets meer. Zeer waarschijnlijk een zekering doorgebrand, maar waar deze zit is ons niet duidelijk. Alles doet het voor de rest en we zien in de zekeringkast in woongedeelte ook geen kapotte zekeringen. Na contact met onze dealer, Jan Kuipers in Odoorn, kon ook de glaszekering van de printplaat van de Maxxfan kapot zijn. Maar voor die werkzaamheden moet je de hele Maxxfan uit elkaar halen. Nou, mij kennende gaan we daar niet aan beginnen. Het is nu nog een Maxxfan, maar nadat ik ermee klaar ben is het een totaal ander apparaat wat zeker niet doet wat een Maxxfan zou moeten doen. Deze vakantie dus geen Maxxfan, of we gaan nog even langs een camperdealer in Beieren. We zien wel; we hebben per slot van rekening 13 jaar zonder een MaxxFan gedaan. Komt goed…vast!

Na een wat rumoerige middag met een hoop wandelaars, honden, fietsers en ander gespuis, was ook de avond rumoerig met vuurwerk dat werd afgeschoten aan de overkant van het meertje. Dat in verband met de feestdag. Joep was weer helemaal van de leg en wilde niet meer naar buiten voor avondrondes…die moest dus heeeel nodig vanmorgen. Wel een heel lekker rustige nacht gehad en allebei zo lekker geslapen in onze camperbedden. Was prima plekje!

Vanmorgen in alle rust lekker wakker worden en wij omstreeks 9.30 uur weer de camper aangeslingerd en op pad. De rit die we rijden is werkelijk prachtig. Door kleine dorpjes met glooiende landschappen om ons heen rijden we de route die onze Garmin Navigatie ons voorschotelt. Alleen denken wij dat ook hier in Duitsland alle begrotingsgelden van de overheid vrij zijn gekomen, want overal wegopleidingen! We werden er gek van! Eigenlijk net zo als in het voorjaar rondom Saarland, toen we ook in cirkels bleven rondrijden door de omleidingen. Nu hadden we de Navigatie goed ingesteld en kon Miriam op haar Google Maps meekijken of we de goede richting op zouden gaan. Een bevriende parkbewoner en medecamperaar rijdt altijd met een Garmin Campernavigatie en daarnaast een andere Campernavigatie om routes te vergelijken of beter inzicht te krijgen. Maar dat gaf mij teveel prikkels en tweespalt in mijn brein, dus daar was ik snel van afgestapt. Miriam houdt het 2e scherm voor haar rekening als we twijfel hebben over route of wegen die we niet vertrouwen. Dat ging prima.

Na een paar uur rijden kondigde zich een nogal dwingende viervoeter zich bij ons aan met een blik die weinig sympathie opriep. Joep wilde na uren zich voorbeeldig te hebben gedragen wel weer eruit. Dat kwam op een prima moment, want de rit was prachtig zoals we gereden hadden en Mir had een heel mooie parking gevonden aan de route, meteen aan een bos en wederom een vijverpartij. Wij daar dus maar even samen een fijne wandeling gemaakt en daarna even rustig onze brunch genoten. Na ruim een uurtje daar te hebben verbleven wij weer verder met de speurtocht naar de goede bestemming, gezien alle omleidingen.

We rijden meer op hoogten en we rijden in een heel kleine wereld om ons heen. Dichte mist, maar met een sluimerend zonnetje die er doorheen wil piepen, maakt dat het rijden soms wat lastig is. Met zonnebril rijden is nog steeds de beste optie, maar overgang van zon naar schaduw in de bossen is dan dat weer niet. Kortom; we breien er een eind aan vandaag en zoeken een plekje om de rest van de middag te relaxen.

Uiteindelijk komen we aan in het dorpje Reinrod, vlakbij Schwalmtal. Echt een klein agrarisch dorpje in een dal. Bij de sportvelden en kinderspeelplaats is een overnachtingsplek zonder voorzieningen voor campers. We besluiten om er te gaan staan en hier te overnachten. Miriam leest nu lekker op een bankje bij de speeltuin een boek en Joep en ik blijven bij de camper. Even het blog schrijven en daarna toch nog maar eens kijken of mijn MaxxFan weer kan gaan functioneren. Onze Jan Kuipers heeft op zijn zaterdagavond en vrije zondag toch nog wat apps gestuurd wat ik mogelijk zelf nog kan doen om het probleem op te lossen. Ik heb er weinig vertrouwen in. Wel in Jan, maar heel weinig in mijzelf.

Vanavond zal het hier rustig zijn in het dorp en vermaken wij ons wel in de camper. Het koelt in namiddag dusdanig af, dat buiten zitten geen echte optie is. Morgenochtend gewoon weer op pad en verwachten wij aan te komen bij de Romantische Strasse….Wie weet maakt dat nog meer in ons los, na 35 jaar huwelijk en alweer 2 dagen samenlevend op 18 m2!

9 Mei 2026: Prachtig Saarland!

/ martin&miriam / 1 reactie

Nadat we gisteren wakker waren geworden in Krefeld, hebben we de camper gestart en zijn wij via slingerende landweggetjes meer richting het Zuiden gereden. De natuur om ons heen is bosrijk en agrarische dorpjes passeren ons in verschillende maten en sferen. Sommige heel mooi, sommige armoedig en sfeerloos.

Maar opeens worden we aangenaam verrast bij Kall. Op een parkeerplaats langs de weg pauzeren we even en maken een verrassend mooie wandeling met Joep. Waterrijke beekjes en Joep is in zijn sas. We zien voor de rest niemand en wat is de wereld hier groen om ons heen!

We rijden richting Saarburg via de route die ik gemaakt heb voor deze hele heenreis richting de Pyreneeën. RouteYou is de app die ik daarvoor gebruik, voordat ik vervolgens de route laad in mijn campernavigatie van Garmin. De route heb ik gemaakt met het profiel “mooiste camperroutes” die je kunt aanvinken in de RouteYou App of platform. Maar mensen, wat rijden we een prachtige afwisselende route door het Saarland. We zien op sommige momenten de Moezel, om vervolgens nog een stukje de rivier de Saar ook te kunnen bekijken. Typische duitse dorpen met vakwerkhuizen passeren we, dan weer in de bergen en bossen om vervolgens door koolzaadvelden te rijden. We genieten enorm en halverwege de middag komen wij aan bij de P4N parking net buiten Saarburg.

Het is een parkeerplaats aan de rand van een bos, met tegenover ons een paardenmanege, naast ons een scoutingsgroep-accommodatie en daarnaast weer een Natuur- en Milieu club voor de jeugd. De plek waar we onze camper neerzetten is ruim en we besluiten om hier de rest van de dag en nacht te blijven. Het is heerlijk lenteweer en we gaan met Joep de bossen in om daar naar de bronnen te lopen. Het is bergopwaarts lopen en als volleerde klimgeiten hebben we goed de pas erin. Joep heeft er ook zin in, terwijl hij vanmorgen bij eerste rondje met mij geen meter mee het andere bos in wilde lopen. Het is ook echt een teckel met een enorm sterk karakter. Volledig in de ankers en met bolle rug en onderuit zijn lange lokken mij angstig aankijkend of als ik hem dagelijks afrossel…..Geen beginnen aan zo met hem, maar nu met de volledige roedel om hem heen, loopt hij erbij als een kwispelende hinde die de koning van het Woud voelt. Met de tong op de grond komen we weer aan bij de camper en maken we het gezellig met een drankje en een hapje. Finale van The Voice gekeken en heerlijk geslapen vannacht. Wat een rust om ons heen. Het los staan met de nieuwe lithium accu is ook geweldig. Gewoon Nespressootje maken, de oven gewoon gebruiken zonder dat je aan de stroompaal staat.

Grappig: scouting Whittington, Staffordshire. Bekende plek voor ons!

Vanmorgen moesten we na vertrek van de parking eerst wel even water aanvullen, toiletcassette legen en grijze water lozen. We vinden een gemeentelijke camperplaats in Perl bij de sporthallen. Na 2 dagen en nachten onderweg te zijn is het wel even handig om weer voor de komende dagen klaar te zijn.

Er zijn echter overal wegomleidingen en komen we er na een tijdje achter dat we in een rondje rijden zonder Perl makkelijk te kunnen bereiken. Maar ook dit extra rondje was weer eentje met veel natuurschoon. Als we uiteindelijk aankomen bij de camperplaats in Perl zien we de sani-zuil staan om water te pakken en toilet te legen. Maar nergens containers om je afval kwijt te kunnen. Als wij in de natuur staan, kunnen we nooit ons afval kwijt, dus dat houden we bij ons totdat we bij een container komen. Maar nu nergens een container. Ook bij de sani-zuil heb ik weer een Mr Bean act opgevoerd, handig zoals ik ben. Ik moest met eigen waterslang de tank vullen, maar aangezien ik zo’n vreselijk onhandig slangcassette met platte slang heb, liep ik daar te klooien om de slang te kunnen gebruiken. Ik raakte verstrikt in de slang en kon er bijna niet uitkomen. De sproeier schoot steeds los van de slang, ik nat, Mir nat, en tankruimte ook nat. Na een 30 minuten durende watervul-sessie was dan eindelijk de tank en de maat vol. De waterdruk had een straal die je ziet bij 85-jarige bejaarde mannen die moeten plassen. Het lukt, maar het duurt even zal ik maar zeggen.

Wij weer op pad en kunnen beginnen aan de laatste etappe naar de Franse grens. Deze ligt op zo’n 25 kilometer van ons af, maar door alle omleidingen wederom bleven we in de buurt rijden waar we al 1,5 dag rijden. Totdat Miriam opeens een P4N Parking die ze gisteren had uitgezocht, opeens op nog geen 2 km van ons af ziet liggen. Ze herkent het dorp Borg, waar een Romeinse Villa in een natuurgebied ligt, net buiten het dorp. Aangezien het weer vandaag werkelijk zomers te noemen is, besluiten we dan maar vroeg te stoppen met rijden en deze parking te bezoeken. Morgen en de dagen daarna wordt er slecht weer verwacht, dus dan rijden we wat langere dagen door.

Aangekomen op de plek van vandaag werden we weer verrast door de mooie omgeving en rust om ons heen. De parking via P4N zag er prima uit. Mooie open plekken, direct aan een bosrand en met vlak daarbij een Romeinse Villa die in de bossen ligt. Met de wandeling daar naar toe lopen we langs weilanden en zien we wat informatie over de romeinse villa en de dieren en planten die in de bossen te vinden zijn of waren. De romeinse villa viel ons wat tegen. Het was eigenlijk in romeinse stijl nieuwbouw villa waar waarschijnlijk veel gipsen pilaren en plavuizen vloeren gemaakt waren met spullen van Keizer Hornbach…jippie ai ai jippie heey!! En dan ook nog entree vragen hiervoor, vonden wij het niet waard. En betalen met Hornbach kadobonnen kon ook niet.

Maar wat een heerlijke dag hebben wij hier gehad samen. Lekker buiten in het zonnetje, slapen, lezen, Joep spelen en nog even een Israëlisch jong stelletje met een huurcamper van Indie samen op de foto gezet, liggend in hun buscamper op het bed, met de achterdeuren open. Was een erg vriendelijk koppeltje en zwaaiden enthousiast ons gedag, toen zij besloten om verder te gaan. Deze parkeerplaats was voor hun om even te oefenen hoe alles werkt in de camper, voordat ze lopen te soebatten op een camping waar tientallen mensen je aan zitten te gapen en hopen dat ze ruzie krijgen.

Nu net na het eten even de boel opruimen en klaar maken voor de avond. We staan helemaal alleen op deze vrije parking waar je dus ook mag overnachten. Wij vinden het helemaal top zo! Als we ons niet veilig om prettig voelen op een plek gaan we weg, zeggen we altijd. Maar deze plek is qua uitzicht geweldig, de ruimte om ons heen en vooral de rust. Morgen gaan we weer verder. We denken erover om deze etappe wel over snelwegen te gaan als blijkt dat de hele dag grijs, nat en kouder zou voelen. Maar wel jammer van dat gedeelte van de route die we dan laten liggen. Alles tot nu toe was werkelijk een prachtige route zoals deze door RouteYou was gemaakt, met een beetje hulp van mij.

Oh ja….Campexx Duitsland belde ons ook nog gistermiddag. Eindelijk een goed gesprek met dit bedrijf om de hele situatie eens te bespreken. Het zal wel in de naam liggen, maar de bedrijfsleider Miriam, voor ons nu Miriam 2, gaf aan dat zij begrip hadden voor onze frustraties en dat zij ons tegemoet wilden komen met een spoedige planningsafspraak als wij terug zijn in Nederland. Op 6 juli gaat het dan gebeuren en komen de stelpoten onder de camper. En dat voor de afgesproken prijs zoals deze in januari was afgesproken. We zijn toch blij dat Miriam 2 ons gebeld had en toelichting had gegeven wat nu echt de situatie was. Op Facebook en camperfora gingen wild west verhalen in de rondte en iedereen maakt elkaar gek. Wij hebben deze berichten ook allemaal gelezen en ook op sommige gereageerd. We werden er niet gerust op dat het alsnog goed zou komen, maar het schijnt toch wel zo te zijn. Het mooie is wel dat iedereen die het Campexx systeem inmiddels heeft, erg tevreden erover is. Wij kunnen niet wachten.

Maar goed; morgen gaan wij weer verder en denken richting de Vogezen te reizen om vervolgens daarna richting Annecy te rijden. We laten het weten!

October 20, 2025: On the road, but already at the garage after 1000 meters!

/ martin&miriam

Today is the day we leave for southern Europe. We woke up early this morning, and since burglars can’t imagine what kind of pigs live in our house, the place naturally had to be delivered spotless. After we’d fully equipped the campervan at the front door, filled it with water, and disconnected the power, all that was left was to turn off the main water valve in the house and shed, and we were off!

At 9:30 a.m., we drive our Lambortinki out of the park towards Emmen. But immediately, a warning light comes on, and that wasn’t exactly what we were looking for. Especially with my technical incompetence, my stress levels are rising, and my eyelids are twitching… straight to our local campervan guru, Jan Kuipers Camperservice in Odoornerveen. We drive in, and Jan immediately makes time for us. He immediately reassures us that it’s nothing serious because the light is yellow. You really have to be careful with red lights, he says. As befits a good marriage, I always stay away from red lights…

Jan hooks up all sorts of computers to our Fiat Ducato and diagnoses it: the oil level sensor is malfunctioning. Nothing serious, but you’ll need to check the oil yourself more often if the sensor is really broken. After resetting the onboard computer, the problem seems to be resolved, and we’re ready to go. I still have to think about the solution for the warning lights; turn the light off and the problem will go away… But with complete confidence, we set off at 10:55 a.m. A bit late, but that doesn’t matter since we have no destination. A direction, but no destination. As someone with partial autism, I’ll have to get used to this, as I used to prefer to plan everything out. But my dear wife is right: we have all the time in the world, no destination, so we can plan each day to see what we’re going to do and where we’re going. We’re excited!

At Klazienaveen, we cross the border, which is quite unusual, as we have to go through customs and are checked by German border guards. We’re allowed to continue, and via Meppen, Oberhausen, Cologne, and towards Trier, we enter the Eifel region for our first overnight stop. The route between Oberhausen and Cologne was very busy, and we were delayed by over an hour due to traffic jams. Joep is doing really well in the campervan, lying comfortably in his basket or on Miriam’s lap. As long as he’s happy, we keep driving. But when he looks at us with his eyebrows furrowed, we know we have to stop somewhere soon.

We decided to do that at that precise moment and turned off towards Blankenheim in the Eifel region. There was supposed to be a simple but beautiful campervan site on the edge of the village. The Eifel looks stunning with all the autumn colours on the hills and mountains. We drove past a lake and saw the autumn colours of the trees reflected in the water. Beautiful!

When we arrived at the Weiherhalle P3 camper site (camper contact site code: 752), we were pleasantly surprised. What a great camper site it was. We paid with coins for the pitch and also for the electricity. Everything was set up for 11 euros per day/night. It wasn’t crowded yet at the 15 pitches at this camper site. There were four in a row. Not our favorite, but perfectly fine for an overnight stay.

After setting up the campervan, we immediately went for a walk with Joep through the adjacent park. It’s a beautiful, rolling park with plenty of seating, a wine bar, patios, and other entertainment. There’s also sports equipment (we’ll skip that one) and disc golf. Never heard of it before, but I recently did this activity with my family during our Lammertink family day. It’s funny! The village of Blankenheim also looks lovely with its half-timbered houses and village square. But since everything there is closed on Mondays and Tuesdays, we’ll be leaving the village for now.

After a lovely walk, we’re now enjoying a nice drink and snack in the campervan, and I’m writing our first blog post of this trip. Tomorrow the weather will be unsettled and rainy, so we’ll continue our journey towards France. We’ve decided that if the weather stays this bad this week on the road, we’ll keep driving until we reach the south of France or Spain, where we can wear shorts and the sun is shining. We’re both feeling really good already, and it’s so familiar back in the campervan with our division of labor. And another nice prospect is the fact that we always sleep incredibly well in our beds. We’ve already had the chance to experience the new mattresses, so we’ll be having a wonderful time tonight!

20 Oktober 2025: Op pad, maar na 1000 meter al naar garage!

/ martin&miriam / 2 reacties

Vandaag is dan de dag dat we vertrekken gaan richting het zuiden van Europa. Vanmorgen waren we vroeg wakker en aangezien in ons huis de inbrekers niet mogen denken wat voor varkens in dit kot wonen, moest de woning natuurlijk spic en span opgeleverd worden. Nadat we voor de deur de camper helemaal ingericht hadden, water gevuld en losgekoppeld van de stroom, alleen nog even de hoofdkraan van het water in huis en schuur dichtdraaien en weg kunnen we!

Om 09.30 uur rijden we met onze Lambortinki het park af richting Emmen. Maar direct begint er een waarschuwingslampje te branden en daar zaten we nu niet echt op te wachten. Zeker met mijn technisch onvermogen stijgt mijn stressboog en begint mijn ooglid te trekken…direct naar onze eigen campergoeroe in het dorp, Jan Kuipers Camperservice in Odoornerveen. We rijden binnen en Jan maakt meteen tijd voor ons. Hij stelt ons direct gerust dat het niks ernstigs is omdat het lampje geel brandt. Bij rode lampjes moet je echt oppassen, zegt ie. Zoals in een goed huwelijk betaamt blijf ik altijd weg bij rode lampjes…

Pech onderweg!

Jan hangt allemaal computers aan onze Fiat Ducato en komt met een diagnose: de sensor van het oliepeil geeft storing aan. Niks ernstigs, alleen moet je zelf vaker olie peilen als de sensor echt kapot is. Na resetten van de boordcomputer lijkt de storing opgelost en kunnen we op pad. Wel moet ik nog denken aan de oplossing bij brandende lampjes; draai het lampje eruit dan is de storing weg….Maar met vol vertrouwen gaan we om 10.55 uur op pad. Met een beetje vertraging dus, maar dat maakt niks uit aangezien we geen bestemming hebben. Wel een richting, maar geen bestemming. Hier moet ik als halve autist wel aan wennen omdat ik voorheen het liefst alles uitstippelde. Maar mijn lieve ega heeft gelijk dat we alle tijd hebben, geen bestemming en dus per dag kunnen kijken wat we gaan doen en waarheen. We hebben er zin in!

Bij Klazienaveen gaan we de grens over en wel weer apart dat je door de douane moet en gecontroleerd wordt door de duitse grenswachten. Wij mogen doorrijden en via Meppen, Oberhausen, Köln, richting Trier rijden we de Eifel in voor onze eerste overnachtingsplaats. Onderweg was het tussen Oberhausen en Köln erg druk en hebben we weer ruim een uur vertraging opgelopen door files. Joep houdt zich werkelijk geweldig in de camper en ligt heerlijk in zijn mand of bij Miriam op schoot. Zolang hij in zijn nopjes zit, rijden we door. Maar als hij ons aankijkt met zijn wenkbrauwen onder zijn ogen, dan weten we dat we snel moeten stoppen ergens.

We besluiten dat te doen op het bewuste moment en slaan af richting Blankenheim in de Eifel. Daar zou een simpele, maar mooie camperplaats zijn aan de rand van dorp. De Eifel ziet er prachtig uit met alle herfstkleuren op de heuvels en bergen. We rijden langs een meer en zien de herfstkleuren van de bomen als spiegel terug in het water. Prachtig!

Als we aankomen bij de camperplaats Weiherhalle P3 (campercontact Sitecode: 752) zijn we blij verrast. Wat een prima camperplaats is het. Betalen met munten voor de plek en ook voor de elektra. Alles klaar voor 11 euro per dag/nacht. Het is er nog niet druk op de 15 plekken die deze camperplaats telt. Er staan er 4 op een rij. Niet onze voorkeur, maar voor een nachtje prima te doen.

Na het installeren van de camper gaan we meteen wandelen met Joep door het naastgelegen parkje. Een prachtig glooiend park met veel zitjes, wijnbar, terrassen en ander entertainment. Ook sporttoestellen (deze slaan we even over) en Discgolf. Nog nooit eerder van gehoord, maar onlangs met mijn familieleden deze activiteit tijdens onze Lammertink familiedag gedaan. Grappig! Het dorpje Blankenheim ziet er ook mooi uit met de vakwerk-huizen en dorpsplein. Maar aangezien alles daar op maandag en dinsdag gesloten is, houden we het voor gezien in het dorp.

Na een lekker wandeling zijn we nu in de camper aan het genieten van een lekker drankje en borrel-hapje en schrijf ik ons eerste blog van deze reis. Morgen is het weer onbestendig en regenachtig en reizen we maar weer door richting Frankrijk. We besluiten als het weer deze week zo slecht blijft onderweg, dan blijven we ook doorrijden totdat in Zuid Frankrijk of Spanje de korte broek aan kan en de zon schijnt. Allebei zijn we wel al helemaal in onze hum en is het weer zo vertrouwd in de camper met onze taakverdeling. En ook een lekker vooruitzicht is het feit dat we altijd supergoed slapen in onze bedden. De nieuwe matrassen hebben we al mogen beleven, dus dat wordt weer heerlijk snorren vanavond!

29 Mei 2025: Terug op (Nederlandse) aarde!

/ martin&miriam / 9 reacties

Tja…We kunnen er een heel verhaal van maken; en dat hebben we de afgelopen dagen ook gedaan, maar we zijn weer terug op Nederlandse bodem. We kunnen zeggen dat de reis die ChatGPT ons heeft voorgesteld en waar wij ons aan hebben gecommiteerd is tegengevallen. Maar dat is maar gedeeltelijk de waarheid.

De route die GPT had gemaakt was zoals wij hem gevraagd hadden. De route slingerde tussen allemaal natuurgebieden en kleine gehuchtjes. Geen serieuze stad gezien en het was werkelijk een prachtige rit van 4 dagen. Waar ging het dan mis? Nou, dat lag hem in het feit dat een aantal camperlocaties niet meer bleken te bestaan of veel duurder waren dan was aangegeven door de digitale wijsneuzen. Als je zegt dat een camperlocatie een tientje per nacht kost en je komt aan en het blijkt 25 tot 39 euro per nacht te zijn, dan wordt het plaatje veel duurder dan je vooraf denkt. Ja, maar een vakantie mag toch ook wel wat kosten? Jazeker, maar wij kennen inmiddels geen vakantie meer en leven van ons eigen vermogen en er is geen inkomen meer. Dan is het verblijven in Oost Duitsland een hele dure grap. Alle campings daar en camperplaatsen waren allemaal tussen de 30 en 50 euro per nacht. Dat zijn wij niet gewend als we onderweg zijn. Daarnaast is het dan ook nog zo dat de acccommodaties ondermaats waren qua faciliteiten en onderhoud. Het was echt ouderwets oost duitse gezelligheid…not! Ook de mensen die we daar spraken in tankstations, winkels en op de camperlocaties waren niet vriendelijk. Wantrouwend en argwanend zelfs, was onze gezamenlijke beleving. Kortom; het voelde helemaal niet goed om daar te zijn.

De camperlocatie van gisteren, Ufercamp Eldeblick in Neuberg bij Parchim, spande de kroon qua ongemakkelijk gevoel. Deze locatie zag er op voorhand prima uit en qua potentie zou het zeker een prachtige locatie kunnen worden. Gelegen aan een rivier met terrasje, restaurantje, bootjes, haventje, zag het er veelbelovend uit toen we aankwamen. We kwamen aan omstreeks 15.00 uur en niemand aanwezig. De campereigenaar van de enige andere camper die er stond, liep ons tegemoet en begon meteen met dat we niet overal konden gaan staan want zijn vrienden kwamen. Of we maar op een ander veldje wilden gaan staan. Op de vraag of hij de eigenaar was, zei hij dat die er nog niet was, maar pas om 17.00 uur zou komen. We gaan niet 2 uur staan wachten totdat hij komt en de andere man zei ook dat we op het andere veldje wel een plekje konden pakken. Wel wist hij ons te vertellen dat de volgende dag (vandaag dus) hemelvaart en Herrentag gevierd zou worden en er een gezellige boel zou worden gemaakt. Nou, voor een dagje leek ons dat wel wat, dus we besloten om te blijven voor de 22 euro per nacht. De camper geinstalleerd en aangesloten op de plek die we uitgekozen hadden.

Om 17.00 uur kwam er een medewerker het restaurant open doen en kwam bij onze camper om te vragen wat wij kwamen doen. We moesten naar het restaurant komen om de formaliteiten te regelen, was de wat dwingende opdracht van de jongedame. Ik meteen met haar naar het restaurant om alles te regelen. Er kwam niks aan informatie voor mij als klant, maar meteen werd de kassa aangeslagen en of ik even 39 euro wilde afrekenen. Maar het was toch 22 euro? Ja dat was bij vorige eigenaar, was haar repliek. Er kwam niets aan informatie waar ik alles kon vinden op het terrein zoals; losput voor grijs water, waar chemisch toilet geleegd kon worden, waar schoon water geladen kon worden, waar vuilnis in container kon. Niets van dat alles. Oh ja…toen pas kwam de mededeling dat het nog kon gebeuren als er nog andere camperaars kwamen, dat ik mijn camper moest verplaatsen naar een andere plek. Mijn vraag waarom dit was en of deze camperaars dan al gereserveerd hadden, was haar antwoord dat dat niet het geval was en dat zij wel bepaalde wie waar moesten staan. Ik gaf aan dat ik niet meer ging verplaatsen aangezien ik al stond waar ik stond en dat ik inmiddels betaald had voor de plek. En wat maakt het dan dat ik weg moet voor een ander die niet gereserveerd heeft? De dame kwam er nu niet meer uit en belde de eigenaar. Na vijven en zessen mocht ik blijven staan. De rest van de dag kwam er niemand meer aan op het terrein. Achteraf snappen wij dit wel waarom er geen andere gasten meer kwamen. Voor 39 euro per nacht kom je op een zeer hobbelig en oneffen terrein, kun je je chemisch toilet niet legen, kun je nergens je grijze water kwijt, zijn de toiletten goor en vies, de afwasplaats vol met vogelpoep en ligt er een uitgedroogd wekenlang vies vaatdoekje waar de schimmel op staat. De middag en avond stond in het teken van overlast ivm klaarmaken voor het feest van vandaag. Bierwagen, tafels en stoelen werden neergezet met ook nog gelal en gebral. Voor de rust was onze timing ook al beroerd. In de avond nog met de eigenaar gesproken in goede harmonie en hem feedback gegeven over onze ervaringen voor deze 39 euro per nacht. Voor de niet camperaars onder ons; dit is een erg duur tarief wat ook nog niet eens in verhouding staat tot het gebodene voor een camperplaats. De eigenaar wist niets van campers en had een autogarage en deed dit er even bij naast omdat het hem wel leuk leek. Het tarief moest voor hem zo hoog zijn want hij moest wel winst maken op zijn investering. Maar dan moet je wel ook wel topfaciliteiten bieden, en die biedt je niet, zei ik nog. Dit gaat hem niet worden. Einde van het jaar is het klaar met dit avontuur denk ik.

Dan maar de volgende plannen maken. Rügen was onze jarenlange verlangen als bestemming om eens langs te gaan als we in de buurt waren. Dat zijn we nu, maar door het feestweekend is het daar bomvol met kampeerders en zijn daar de tarieven ook belachelijk hoog. Na intern beraad besluiten we om deze hoek van Duitsland achter ons te laten en zien we de weersberichten om ons heen. Nederland lijkt voor ons het beste weer te hebben voor de komende week. Niet te warm, zonnig, fiets- en wandelweer. Het voelde dan bij beide ook meteen goed om weer “ga terug naar start en begin opnieuw” te besluiten.

Vanmorgen om 6.45 uur vertrokken we vanuit Duitsland om de 425 kilometer als een speer terug naar Nederland aan te pakken. Weinig verkeer en we passeren zonder problemen Hamburg en Bremen en komen uiteindelijk tegen de middag aan op Landgoed Het Meenen in Mander, Twente. Hier zijn we een maand geleden ook al geweest en werkelijk een toplocatie om te verblijven. En dat voor € 18,50 per nacht en waar alles echt top top top is! We zijn blij en verblijven hier een paar dagen om bij te komen van de afgelopen reisdagen.

We gaan dan wel weer bepalen welke kant we op gaan. We denken dat we in de Benelux blijven en eerst maar eens ons eigen landje weer eens gaan verkennen. Dit regelen we dit keer zelf en laten ChatGPT even met rust.

Maandag 26 en 27 Mei 2025: Grossenkneten en Klein Eilsdorf

/ martin&miriam / 4 reacties

Maandagochtend eerst nog even naar Emmen gereden om voor Mir bij Hans Anders haar bril nog iets aan te laten passen (ze zag het niet meer zitten…) en daarna nog even naar de ANWB om een duitse milieusticker te halen. Deze waren wij vergeten om te bestellen en via de ANWB website stond vermeld dat je bij de winkel een milieusticker kon halen. Ondanks dat wij totaal niet van plan zijn om een milieuzone binnen te rijden de komende weken tijdens de rondreis door Duitsland, besluiten we dat het toch wel verstandig is om het te doen. Inmiddels moet je voor elk land een milieusticker hebben, maar ik vind het een geldklopperij! Ik bedoel; op alle kentekenbewijzen staan de emissiekwalificaties van het betreffende voertuig. Op ons kentekenbewijs staat Euro6 als zijnde de specificatie en dus zeer schone motor. Maar goed…ik sta bij de ANWB winkel te wachten op mijn beurt en vertel wat ik kom doen. Wat denk je? 5 werkdagen voordat je het bewijs thuis krijgt gestuurd. Ze vullen alleen een aanmeldformulier in en het kenteken en -bewijs. Tja…dat had ik in het weekend ook zelf kunnen doen! Onze bedoeling was om last-minute het direct op te kunnen halen. Geen sticker dus. De medewerker van de winkel vroeg wat onze bedoeling was en ik vertelde hem onze reisplannen in de natuur door verschillende natuurparken. Kom je ook in het Ruhr-gebied of andere grote steden? Nee, zeg ik. Nou…dan kun je gewoon gaan hoor! Nu waren we dat toch al van plan, maar nu we de zegen van de ANWB medewerker krijgen, gaan we zeker!!

Ik kom vervolgens thuis aan en rijd ons straatje in. Miriam zit al helemaal klaar in de camper met Joep en heeft alles afgesloten thuis. We kunnen meteen weg. Binnendoor langs Emmen, Klazinaveen richting Meppen gaan we Duitsland in. We volgen de route die Chat GPT voor ons gemaakt heeft en deze leidt ons om steden, vermijdt snelwegen en zoveel mogelijk door de natuur naar onze diverse bestemmingen. Het is een erg mooie rit door bosgebieden en landbouwregio’s in Emsland.

Tussendoor stoppen we nog bij onze oorspronkelijke locatie die Chat GPT voor ons bedacht had. Een camperplaats die direct naast een kasteel gelegen zou zijn. Schloss Clemenswerth in Sögel. Aangekomen aldaar blijkt dat de camperplaats is opgedoekt. Je mag er alleen nog maar parkeren. Waarschijnlijk mag het niet meer omdat ook onder camperaars er mensen zijn die het verpesten voor anderen. We horen verhalen over vuil achterlaten, chemisch toilet in bosjes leeggooien, camper 3 dubbel parkeren. Ja, dan zegt een gemeente op een dag; klaar ermee! Zonde, want het was een mooie plek. We lopen samen met Joep een ronde langs het slot en zien een parkachtige omgeving met mooie grasvelden en prachtige panden. Miriam maakt weer foto’s en ik laat Joep even uit (en ruim zijn ontlasting op…). We vertrekken weer en besluiten om door te rijden naar de volgende locatie die GPT ons heeft opgegeven.

We rijden richting Grossenkneten en besluiten daar op de gratis camperplaats van het dorp te gaan overnachten. Alle faciliteiten zijn er en alleen stroom en water moet je betalen. Wij hebben niets nodig en staan daar dus helemaal gratis. Het dorp doet enorm zijn best om voor toeristen nog wat te melden te hebben. Ondanks dat er niets bijzonders te zien is, lopen we weer met Joep rondom een vijver en slenteren door het dorpje. Na terugkomst bij de camper zien we dat er nog een camper is bijgekomen. In de avond nog een paar en staat alles dus vol in de avond. Was echt een prima plek en super rustige nacht gehad.

Vanmorgen erg rustig aan gedaan voordat we vertrokken. We hebben alle tijd zeggen we en zo is het uiteindelijk ook. Nadat ik de camper heb klaar gemaakt voor vertrek, rijden we eerst nog even langs een lokale levensmiddelenwinkel. Echt nog een particulier kruideniertje waar we vers brood kopen en ook nog een paar flessen water.

De rit daarna is door erg mooie natuurgebieden en rustige secondaire wegen. We rijden oostwaarts en we komen steeds minder verkeer tegen. Slingerweggetjes door kleine gehuchten waar de enige opwinding van de dag ver te zoeken is. We rijden richting Bleckede, om daar bij een bioreservaat aan de Elbe te gaan staan. Tenminste; dat had Chat GPT ons opgedragen. De rit zou zo 210 kilometer zijn, maar of we zover komen vandaag is nog maar de vraag, aangezien de kleine weggetjes niet opschieten.

Maar eerst willen we ook nog tussendoor een wandeling maken door het Pestruper Grabenfeld. Dit is een archeologische vondst van grafheuvels jaar 800 voor Christus. De heuvels hebben doorsneden van 6 tot 12 meter doorsnee en de locaties van de heuvels zijn in rangorde (lees: rijkdom) bepaald. We lopen samen de wandeling rondom de grafheuvels. Het heideveld met de grafheuvels ziet er mooi uit, ondanks dat de zon in geen (heide)velden en wegen te vinden is. Sterker nog; door de regen maken we dat we snel weer door kunnen en gaan verder met onze rit.

We komen er onderweg al snel achter dat we beiden hondsmoe zijn en zo zien we er ook uit, blijkt uit een selfie. Ik ben nog brak van het motorweekend in Sauerland en Miriam is moe en brak in haar hele lijf. We maken de rit niet af zeggen we en willen een mooie picknickplaats zoeken om te lunchen in de camper. Deze vinden we niet snel en we besluiten dan net na de middag om ergens een camperplaats te zoeken om de rest van de dag te relaxen in de camper.

Miriam zoekt op de apps die we gebruiken om camperplaatsen te vinden en ziet er eentje in de buurt bij een boerenhoeve. Camperplaats Dettmershof in Klein Eilsdorf. Een heel klein dorpje voor Walsrode. We komen er aan en zien geen beweging en het ziet er ook niet uit als een camperplaats. Ik loop naar de grote deur van het huis en zie ook daar geen beweging. Totdat er opeens een hele vriendelijke man uit een schuur naar ons toe komt lopen en we zijn welkom om te verblijven. Kan maar 1 nachtje, maar dat was ook voor ons de bedoeling. Hij loopt voor onze camper uit en we rijden over een smal kronkelend laantje achterom het huis en worden bij iedere meter die we verder rijden enthousiaster. Wat een prachtige plek en wat heeft de man er iets moois van gemaakt! We staan op een grasveldje en zijn de enige die er deze dag staan. Het veldje heeft allerlei leuke nisjes en overal is wat te zien. Emoe’s, damhertjes, geitjes, kippen, pipowagen, kampvuurplek, schommelbankjes, hangmatten, vijvers, wijnvat om in te overnachten (Miriam slaapt niet thuis vanavond denk ik….), houtgestookte sauna en een stiltetuin. Het is prachtig. En rustig…heel rustig….we kakken nog verder in en daarom ook maar meteen na de lunch een siësta gehouden.

We vermaken hier de rest van de dag prima en hebben het rijk alleen. Het weer is nog wisselvallig met soms zon, maar ook buien tussendoor. Miriam leest lekker haar boek en ik ben blog aan het schrijven.

Morgen gaan we verder en besluiten om voor een paar dagen af te wijken van het reisplan dat Chat GPT ons heeft opgedragen. Waar we heen gaan? Ergens waar we al jaren over hebben waar we naartoe willen als we eens in de buurt zijn. Nou….we zijn in de buurt! Jullie lezen het in een volgend blog!

19 mei 2025: Chat GPT het nieuwe reisbureau!

/ martin&miriam / 10 reacties

Vanaf volgende week maandag 26 mei gaan we weer op pad met onze Lambortinki 3.0 en voordat we dit gaan doen houden we het weer in Europa al dagen in de gaten waar het beste weer te verwachten valt. Maar in die zoektocht komen we toch ook weer op het punt in hoeverre je rekening wilt houden met het weer, dat vaak niet te voorspellen is. En zeker niet als je een periode van 5 weken onderweg bent. Zoals het weer de laatste weken hier in Nederland is, hoef je niet helemaal naar de spaanse costa’s, Toscane of de Franse Riviera te rijden. Dan is gewoon de Benelux ook een prachtige bestemming. Want hoe mooi en fijn is ons eigen land.

Aangezien ik bovengemiddeld geinteresseerd ben in innovatieve ontwikkelingen, dacht ik bij mijzelf; ik ga de vragen die wij hebben maar eens aan Chat-GPT vragen. Door heel duidelijke context te geven aan deze GPT-ers komen zij ook met heel duidelijke antwoorden. Op basis van onze vraagtekens qua bestemming, weersverwachtingen, natuurschoon, drukte in- en buiten het seizoen, gewenste afstand met voorkeur voor zo dichtbij als mogelijk passend binnen onze kaders, kwam er andere bestemming uit dan de Benelux. Duitsland was een topbestemming op basis van een juiste balans binnen al onze wensen. Okay…..de bestemming is dus bepaald. Maar toen vroeg GPT pro-actief aan ons wat we dan precies zochten als gewenste locaties voor onze camper. En het was zo gaaf om te zien hoe mijn antwoorden en hun aanvullende vragen uiteindelijk tot een compleet reisdagboek werd geformuleerd.

Onze wensen hebben wij als volgt geformuleerd met betrekking tot onze gewenste bestemmingen: Camper 7,5 mtr lengte, 2 personen en 1 hond, 30 dagen reisduur dmv rondreis, Midden in de natuur, geen snelwegen, geen tol, niet in en door steden, in de nabijheid van bossen, meren, vennetjes, bergen en overnachtingen bij voorkeur op camperplaatsen en kleine landelijke campings, met een maximum bedrag per nacht van 20 euro.

Nou…Vroeger ging je naar een reisbureau om al je wensen te bespreken, zat je samen met een dame naar een scherm te kijken of werden er stapels reisgidsen voorgeschoteld om door te bladeren wat je aansprak, kopje koffie erbij, bastogne koekje….prijzen doorberekend, vragend aankijken of je wilt boeken en dan nog een heel boekingsformulier invullen en aanbetaling doen. De hele zaterdag was je kwijt en mooi dat je dat vond!

Maar wat er nu gebeurde was next level. Ik kreeg binnen 20 seconden een reisvoorstel voorgeschoteld voor 30 dagen met daarin bestemmingen, afstanden, natuurparken, rustmomenten tijdens de rit, kampeerplekken en prijzen van de overnachtingen. Nadat we dit hadden ontvangen, gingen we eigenlijk met enige scepsis op internet bekijken wat ze nu eigenlijk hadden voorgesteld. Er zaten natuurparken in het schema waarvan we het bestaan niet van wisten. Oh ja…GPT vond ook dat we het ongerepte Oost-Duitsland moesten bezoeken. Wij dus bekijken waar hij ons overal naartoe stuurde. Waanzinnig om te zien dat alles dat we zagen qua natuur, de campings en foto’s van meren, bergen, etc. er top uitzagen. Onze eerste reactie was toen al; aan deze reis gaan we ons commiteren.

Thuringer Wald

Maar GPT was nog niet klaar met ons; Willen jullie ook weten waar je op de route je boodschappen kunt doen, rekening houdend met beschikbare parkeerplaatsen voor de camper? Zal ik ook maar in route opnemen waar je kunt tanken en tevens ook LPG of Gasflessen kunt halen? Zal ik per locatie ook in kaart brengen welke toeristische bezienswaardigheden daar zijn? Wat voor Navigatie gebruiken jullie in de camper? Zal ik dan ook maar meteen van de hele reis een GPX-bestand (= standaard bestandformat tbv navigatiesystemen) maken? Jouw navigatiesysteem vraagt een ander bestandsoort; zal ik deze ook maar voor je maken? Wil je het reisplan als PDF ontvangen zodat je deze kunt printen? Meteen ook maar alarmnummers in de regio’s toevoegen?

Wildehauser Geest

We werden zo enthousiast toen we dit alles aan ons voorbij zagen komen. Het ziet er echt top uit wat hij heeft gemaakt voor ons. Het enige dat wij zelf zouden aanpassen zijn de dagen die we op 1 plek blijven hangen als we het daar ergens heel mooi vinden. Dit hadden we dan ook aan de GPT-ers doorgegeven als feedback. Ik denk; het is wel klaar nu…. Maar nee! GPT zegt vervolgens; laat ons weten tot hoever je ben gekomen in de route aan het einde van de vakantie, zodat wij voor jullie een nieuwe route kunnen maken, aansluitend op een volgend reisschema bij de volgende vakantie. Geweldig!!

Dit hele traject van wensen neerleggen en tot het uiteindelijke voorstel dat er is gekomen heeft alles bij elkaar nog geen 15 minuten geduurd.

Mecklenburgische Seenplatte

Of het geweldig gaat worden zullen we de komende weken gaan zien als we onderweg zijn. We besluiten om zoveel mogelijk het schema van GPT aan te houden en alleen af te wijken als we het echt niks vinden of als er geen plek is op de betreffende camperplaats of camping.

In ieder geval hebben we enorm veel zin om op pad te gaan naar een bestemming waar we zelf in eerste instantie niet aan hadden gedacht. Aankomende weekend gaan we de camper weer klaar maken voor vertrek.

Is er iets anders nog te melden op campergebied? Ja, we hebben vanmorgen een wasmachine en centrifuge gekocht voor in de camper. Zo’n mini-ding waar maar 3,5 kg wasgoed in kan. Maar aangezien we 5-6 weken onderweg zijn lijkt het ons verstandig om zo’n ding te kopen. Gewoon je eigen wasmachine. Je kunt wel op campings wasgoed wassen en drogen, maar los van de gemiddelde kosten van 9 a 10 euro per keer die je op een camping betaalt, vinden wij het niet zo fris om in machine waar honderden mensen hun vuile was in hebben gedaan, ook onze spullen te wassen. Hierdoor een win-win situatie, want de investering van deze wasmachine hebben we in 1 vakantie weer terugverdiend.

Maar eerst ga ik, Martin, de komende dagen met de motor naar Sauerland om lekker te toeren met jeugd-en voetbalvriend Robert. Met hem ben ik precies 20 jaar geleden voor het eerst met onze motoren naar Sauerland gegaan. In de tussentijd van deze 20 jaar zijn inmiddels al een aantal van de Mild Hogs overleden of gestopt met Mild Hog te zijn. We denken nog aan de vele mooie momenten met zijn allen. Robert, mijn broer Jos en ik zijn nog enige Mild Hogs die overgebleven zijn. Jos kon geen vrij krijgen, dus staat deze motortrip in het teken van het 20-jarig jubileum tussen Robert en mij. Veel zin in!

Moet ik wel zeggen dat 20 jaar geleden deden wij ’s nachts om 3 uur het licht uit. Dat zal nu om 21.30 uur zijn denk ik……Robert en ik zijn de “Very Mild Hogs” geworden!  

5+6 Juli 2021: Mild Hog goes Solo naar Eifel

/ martin&miriam

De afgelopen 2 weken vakantie met Miriam in Drenthe waren zoals gewoonlijk weer heerlijk, maar deze week heb ik bonusdagen doordat ik de maand juli nog vakantie heb. Daarom maar een jaarlijks motor-midweek naar de Eifel gepland. Normaliter gaan de Wild Hogs gezamenlijk op pad, maar door allerlei omstandigheden konden we het deze zomer niet voor elkaar krijgen om samen te gaan. De naam Wild Hogs is ooit door ons gebruikt als Whats App groep onder elkaar. Dat was zo’n 17 jaar geleden, toen motormaatje en jeugdvriend Robert met zijn tweeen waren begonnen met buitenlandse motorweekenden naar Sauerland, Eifel, Moezel, Rijn en waar nog meer.

Toen eerst met zijn tweeen naar Sauerland, daarna kwamen nog een aantal motormaatjes van de voetbalvereniging erbij en was de groep in zijn glorietijd jaarlijks met ongeveer 7-8 man onderweg. Dat waren de wilde jaren: nog niet zo goed qua rijden, al vroeg aan het bier, luidkeels in de avonden en veel lachen, heel veel lachen, totdat het pijn deed. En bij pijn verdooft alcohol, dus nog meer bier. Legendarische woorden waren ooit in ons hotel, toen de hotelier heel opgewonden ons kwam verrassen met een diner waarbij hij zelf het wild had geschoten. Een hert. Wij waren met drank op ontroostbaar dat hij “Bambi had erschossen” en maakte er nogal een punt van. We deden heel moeilijk en de hotelier wist niet meer hoe hij het had met ons. Een jaar later hoorde we dat hij zelfmoord had gepleegd. Of dit voorval ermee te maken had, blijft in het ongewisse. Peter Becker, rust in vrede!  We hebben genoten van jou en jouw hotel in Prum destijds.

Maar ja, gedurende de jaren werden de Wild Hogs wat rustiger en vielen een aantal personen weg uit de groep. Inmiddels zijn ook 2 dierbare vrienden uit die groep overleden. Vanmiddag tijdens een korte stop bij een Mariabeeldje moest ik aan ze denken: Hans Bonsink (overleden oktober 2009) en Berrie Brinkhorst (overleden december 2019) zijn niet meer onder ons en in deze weekenden hadden wij destijds zo’n lol. De hele groep liep elkaar altijd af te zeiken, commentaar op de GPS routes en tranen met tuiten lachen met elkaar. Prachtige tijden, dierbare herinneringen!

De laatste jaren viel de groep wat verder uit elkaar. Daar kwamen toen mijn beide broers Harry en Jos en schoonzus Joanne bij. Nu Harry en Joanne inmiddels de beide motoren hebben verrulld voor een camper, zijn de laatste jaren alleen Robert, Jos en ik nog de Mild Hogs, want de jaren gaan tellen.

Maar goed; beide heren konden niet mee dit jaar en zodoende ben ik solo deze week op pad in de Eifel. Hetzelfde hotel geboekt als 2 jaar geleden in Barweiler, Hotel Hullen. Dit hotel ademt uit alles wat met motorrijden te maken heeft. Overal prachtige litho’s, fotos in lijsten, Nurburgring prullaria en een super werkplaats en stalling, mocht er iets met je motor zijn. Hier kun je repareren, poetsen, wassen en banden pompen. Topplek dus.

Maandag 5 juli ben ik vanuit De Kiel op pad gegaan met de motor, terwijll Miriam zondags al naar huis was gegaan. Zij moet maandag de kapsalon weer openen en wil altijd vooral ruim alles voor elkaar hebben. Direct na mijn vertrek vanuit het chalet, begon het te regenen, niet normaal. Er kwam zo’n stortbui, waar ik niet de tijd had om een regenjas aan te trekken. Zeiknat na 20 minuten en de rit moest nog maar beginnen. Ik had voor het eerst de routes gemaakt met de GPS App RouteYou. Ik had besloten dat ik mij zou commiteren aan de routes die deze software zou maken op basis van mijn criteria. Nergens geen snelwegen rijden en alleen de mooste weggetjes, met de meest bochten. Nu naar 2 dagen onderweg te zijn kan ik zeggen: wat een waanzinnig mooie routes heeft deze app gemaakt, maar daarover straks meer details. 

Helemaal binnendoor vanuit  Drenthe, Overijssel, Achterhoek, Gelderland bij Venlo de grens over en toen begon het pas echt te kronkelen en…regenen. Op een bepaald moment reed ik door een plas met water, maar bleek deze plas 35 centimeter diep te zijn over een afstand van 200 meter. Voeten en benen soppig vol gelopen. Maar het mag de pret niet drukken. We draaien mooie bochtjes, lange doordraaiers en hoe dichter we bij de bestemming komen, hoe hoger de bergen, des te meer haarspeldbochten en prachtige vergezichten. Voldaan kom ik aan bij hotel en herkenne ze mij en is alles meteen weer gemoedelijk en gemakkelijk. Kamertje even zoeken, douchen en dan naar beneden om biertje in hret restaurant te drinken en heerlijk te eten. Want dat kan hier! Na het eten gaat bij mij het licht uit en ga ik weer naar de kamer om Miriam even te bellen hoe haar eerste dag was verlopen. Raar om zonder elkaar te zijn, maar ze gunt het mij zo. Lief!

Vandaag was dan de eerste dag met de een grote route Barweiler Oostelijik. Tenminste dat was de bedoeling. De regen bleef langer regenen dan verwacht richting het oosten, dus op mijn ipad maar even via Route You een route Westelijk gemaakt, aangezien daar de regen inmiddels om half 10 voorbij was. Afwachten hoe de route zou lopen en wat ik tegen zou komen. Het was geweldig! Wat is de softeware om GPS routes te maken enorm verbeterd de laatste jaren. Geen gedoe met kabeltjes en laptops. Gewoon op je smartphone route plannen en via bluetooth verzenden naar je Navigatietoestel. Het was een prachtige rit! Heerlijke stuurweggetjes, mooie bergen en dalen, veel bochten, leuke dorpjes, Bossen, meren, akkers, alles heb ik gezien vandaag.  

Ook nog in het duitstalige gedeelte van Belgie gereden. Ook dat gebied was erg mooi. Via Monchau richting huis en langs Schaftberg, het uitkijkpunt over de eifel, gereden, Linzeratz, Ardenau, Zulpich, Euskirchen, om vervolgens weer omstreeks 16.00 uur in Barweiler bij hotel aan te komen. Lekker douchen, biertje drinken, eten en vanavond halve finale Spanje – Italie kijken op de kamer. Lekker via de Chromecast, dus geen duits commentaar.

Morgen wordt het weer hier beter en ga ik de Oostelijke rit rijden. Wordt Vervolgd!

10 t/m 14 September 2018: Rondje ellende door Elsas, Vogezen, Zuid Duitsland en Venray

/ martin&miriam / 3 reacties

Voor de mensen die enigszins een donkere kant hebben of zelfs aan de anti-depressiva zitten, zou ik aanraden om dit blog over te slaan en niet te lezen. Zoals jullie in het vorige blog hebben kunnen lezen is onze vakantie niet erg lekker begonnen en ik kan een tipje van de sluier oplichten: het is er de afgelopen week niet beter op geworden. Maar….het is niet zo donker of het wordt altijd weer licht! Zo zullen we ook eindigen met dit blog, dat beloven we! Dit relaas is wat langer door alle omstandigheden deze week. (cliffhanger!!…..blijf lezen!!)

Afgelopen maandag zijn we uit Limburg vertrokken om het mooiste weer in de nabijheid op te zoeken, namelijk de Elsas in Frankrijk. Ondanks dat we bij elkaar hadden aangegeven dat we niet veel kilometers te willen gaan maken en in Nederland blijven, sloeg het weer in Nederland om en dus op zoek naar een nieuwe dosis zonne-energie. Het voordeel van een lang stuk rijden met de camper is het feit dat Miriam dan met haar enkel rustig kan blijven zitten met het been omhoog en ik ook een paar uur kan zitten omdat Miriam geen commando’s geeft wat ik allemaal moet doen, nu zij immobiel is. Een duidelijke win-win dus!

Onderweg verliep alles op rolletjes. De Lambortinki ging als een speer en mooi op tijd kwamen we op de plek van de bestemming aan. Ook Joep is werkelijk geweldig onderweg. Hij geeft geen krimp en ligt heerlijk te slapen in zijn bench of op een kussen achter onze stoelen. Onderweg een paar keer stoppen om hem uit te laten en meteen buiten kwispelend vrolijke teckel. Niks te klagen dus!

We hadden op internet naar een natuurcamping gezocht omdat we daar het beste gedijen. In de Elsas zouden we gaan staan op Camping Huttopia te Wattweiler. Een prachtige camping gericht op buitenleven en adventure-activiteiten. Niet schrikken hoor; ik ga niks doen hier! Bij aankomst even inchecken en we mochten een plek uitzoeken waar we maar wilden, maar als we echt rust wilden moesten we meer naar beneden op de camping rijden, daar was het het rustigst. Tijdens het naar beneden rijden langs de beroerde wegen van de camping kwamen we op het laagst punt van de camping aan op prachtige plekken midden in de bossen. Ook een klein ultramodern 2e sanitairgebouwtje tot onze beschikking, dus de komende dagen konden we lezen, lezen en nog eens lezen. Miriam was echt nog te immobiel om onze normale activiteiten te kunnen uitvoeren; wandelen en fietsen. Mooi weer erbij, koelkastje gevuld voor de komende dagen en dus in passieve stand. Na het opbouwen van ons kamp bleek dat de stroomaansluiting niet werkte, dus ik moest naar de receptie om hierover melding te maken. Aangezien de receptie helemaal boven  op de berg was en wij beneden stonden, een fikse wandeling via steile weggetjes noodzakelijk. Totaal buiten adem en nadat 90 liter zweet via alle porieen vanuit mijn corpus hadden verlaten, kwam ik luchtig binnenstappend bij de receptie aan. De heer van de receptie zei dat ie het meteen op ging lossen en weg was ie op zijn fiets. Aangezien de wet van de zwaartekracht in mijn voordeel werkt als ik naar beneden moet lopen, liep ik als een hinde ook weer terug naar mijn camper. Alleen ging de massa soms te snel aan de haal met de neerwaartse beweging en leek het zowaar alsof ik rende….om net niet te vallen… Maar goed, na terugkomst bij de camper beval akela Miriam dat ook heerlijk even de was gedaan moest worden, het chemisch toilet geleegd en gereinigd moest worden en dat de afvalzakken naar de container moesten worden gebracht. Al deze faciliteiten waren boven op de berg.

Nou….dat viel even tegen. Weer die takkeberg op. Een klimgeit zou er niet eens aan beginnen, maar ik moest dus met volle wasmand, daarna nog een keer met chemisch toilet en tot slot nog een keer met lege flessen en vuilniszakken omhoog. Niet lopend in ieder geval. Hup..mijn fiets van de drager af en ik fietsen met mijn e-bike. Dat was ook geen succes en steeds bijna vallend zo langzaam en weer hevig zwetend naar boven. Ik zag er als een berg tegenop. Na een paar dagen hier te hebben vertoefd, begon het te vervelen dat statische op 1 plek. De druppel was dat Miriam naar boven wilde wandelen om een biertje op het barterras van de camping te nuttigen. Wandelend en vloekend aangekomen boven, bleek door omstandigheden de bar gesloten te zijn. Toen was de maat vol in deze hel; Wij dus weer spullen ingepakt na 2 nachten en op zoek naar een meer toegankelijke plek om te gaan staan. In alle eerlijkheid moeten we melden dat het een prachtcamping was, maar niet voor immobiele personen. Jammer!

Onze keuze was toen gemaakt om naar de Vogezen te rijden om zodoende terecht te komen op een erg fraaie camping aan een bergmeer en ook met mooie weersverwachtingen de komende dagen. Er zat een supermarkt bij, een restaurantje en super uitzicht vanaf de camping op het meer. Ik zal jullie nu maar waarschuwen dat dit een recorddag is dat we op 3 campings hebben uitgeladen en ingeladen. Nadat we op Huttopia alles hebben ingeladen, gingen wij op pad naar Camping Les Jonquilles in Xonrupt-Longemer in de Vogezen.

De route was werkelijk geweldig om te rijden. Via mooie landbouwgebieden en leuke kleine dorpjes begonnen we aan een bergetappe met onze Lambortinki. Deze heette de Brabont Pas.

De Bramont-pas is een pas van het massief van de Vogezen , oplopend tot circa 1000 meter hoogte. Het scheidt de Lorraine en de Elzas , en is de provincie grens tussen de Vogezen – stad La Bresse – en de Rijn – Common Wildenstein .

De pasweg, die het hele jaar begaanbaar is, heeft aan de Elzas zijde een zeer kronkelig profiel dat veertien haarspeldbochten verbindt. Het is echt een prachtige weg met mooie vergezichten en dus tot zover ging de dag weer prima.

Bij aankomst bij de Camping Les Jonquilles werden we hartelijk ontvangen en kregen we een mooie plek toegewezen. Plek 80, grote kavel op hoek van een straatje, onder een boom, met uitzicht over het meer. Wij helemaal superblij, want het voelde ook goed meteen. Hup! Alles uitpakken en lekker alles klaarmaken voor een gezellige lunch buiten. Mir maakt er altijd echt een feestje van door echt uit te pakken met plankje met lekkere spullen erop, wijnkoelertje met flesje Rose en biertje voor de butler! Heh….gezellig! We zitten net en er komen een partij wilde wespen op onze af en bedekken al het eten en ze blijven maar komen in grote getalen. Shit…wij schrikken ervan en proberen nog met netjes het eten af te schermen. Geen ontkomen aan! Echt, tientallen wespen als een kluwe om ons hoofd aan het zwermen en op ons eten! Kwaaier kun je me niet krijgen….aan mijn eten komen!!

PHOTO-2018-09-14-15-01-05

We waren er weer klaar mee en dus al het eten weggegooid. Vervolgens zitten ze om Joep heen en wordt onze kleine veldheer in zijn lip gestoken. Zijn botox-lip ziet er heel indrukwekkend uit. Zo zielig hoe dit kleine viervoetertje schrok en overstuur was. Wij nog overwogen om ergens anders op het terrein te gaan staan en nog gekeken of we een wespennest in onze boom zagen zitten, maar konden niets vinden. Andere mensen zeiden ook dat ze veel last hadden van wespen, maar dat ze wat ons overkwam nog niet eerder hadden gezien. We waren beiden ook gedoucht, dus dat kon het ook niet zijn….

PHOTO-2018-09-14-15-01-45

De wespen bleven maar komen en ook nu zaten ze in de camper en onder de luiken. Wij keken elkaar aan en zeiden dat we hier geen zin in hadden. Inpakken maar weer en op pad.

Volgende etappe op deze dag was richting Freiburg te Duitsland om dan daar maar in het Zwarte Woud ergens een plekkie te vinden. Dat was niet zover rijden en dus kwamen we daar einde van de middag aan op een camping die we goed vonden eruit zien. Mensen, wat een drukte in deze streek met pensionada’s met campers, caravans en tenten. Alle campings die we wilden zaten vol. Bij een camping die we wilden, boden ze nog wel aan om met onze camper op de parkeerplaats te gaan staan. Wel voor het volle pond natuurlijk…dacht het niet! Wij dus weer zoeken en uiteindelijk begin van avond op Ferienpark Badenweiler te Badenweiler aangekomen. We waren het zo zat dat we eigenlijk al blij waren dat we een plek hadden. We hadden namelijk van tevoren gebeld. Bij aankomst hadden we de keuze om dichtbij het sanitairgebouw te staan of een plek met fraai uitzicht. Doe maar met fraai uitzicht zeiden we. Wij blij en hoopten dat we de komende dagen hier zouden kunnen blijven staan. Stom dat we niet vooraf de plek zijn gaan bekijken, maar ja…

Nou, het mooie uitzicht was waarschijnlijk een Skoda Fabio uit 2003 en een chateau caravan. Nu is chateau natuurlijk wel frans voor een kasteel, dus was dat dan het mooie uitzicht? En net boven de heg op 5 meter afstand zagen we nog het topje van een berg op afstand. Tevens stond naast ons een man die op zijn camper groot had staan: Jezus Leeft en aan de andere kant stond een ouder echtpaar die net een nummertje hadden gemaakt, want we hoorden een gepiep uit de caravan komen en de man had rode knietjes toen hij de caravan uitkwam. En dat alles binnen 3,5 meter van ons. Aangezien we altijd op natuurkampeerterreinen staan met grote plekken met veel privacy, kunnen jullie je wel voorstellen wat wij de volgende ochtend hebben gedaan. Inpakken en met gierende banden weg van hier. Wel heerlijke flammenkuchen gegeten op de camping.

De volgende ochtend zien we dat de komende week in Nederland weer fraai nazomerweer is en besluiten we weer naar Nederland te vertrekken. Duur rondje Europa met hoop ellende en weinig plezier. Ook onderling voelde deze week niet prettig. Miriam veel last van enkel die kobaltblauw is en net zo dik als mijn middel. We zitten duidelijk niet in ons ritme. Niet wandelen en niet fietsen.

We gaan op pad en besluiten om de rit in 1 dag te doen, dan zijn we tenminste op de plek. De rit gaat via uitsluitend de snelweg en gaat zeer voorspoedig tot aan 50 kilometer voor de nederlandse grens. Een file van 2 uur door een ernstig auto-ongeluk, waarvan het slachtoffer het niet meer kan navertellen. Er is dus een familie met heel veel intens verdriet en in dat licht valt dat geneuzel van ons in het niet. Dus dat beseffen wij ons ten zeerste. We hebben zin in de week in Nederland en nu alleen nog maar in positieve stand!

PHOTO-2018-09-14-15-01-56

Met Miriam gaat het overdag beetje bij beetje beter met haar enkel en doordat we in Nederland zijn, hopen we weer te kunnen fietsen over vlakke ondergrond. We komen aan op Landgoed Geijsteren in Geijsteren, vlakbij Venlo. Dit is ook een natuurkampeerterrein en is een groot veld waarop caravans staan. Ziet er netjes uit maar ook weer erg vol en druk. Ook hebben zij een groot bosperceel en daarop ligt camping de Buizerd, midden in een natuurgebied. Dat spreek ons meer aan en we besluiten om daarheen te rijden. Daar aangekomen zien we een terrein dat helemaal ons ding is. Midden in de bossen, mooie en ruime plekken voor de rest niet zoveel toeters en bellen. Knus sanitairgebouwtje en maar 5 caravans op het terrein. Bij de receptie op het landgoed hadden ze aangegeven dat we gewoon ergens konden gaan staan waar wel wilden, de beheerder kwam later op de avond wel even gedag zeggen. We kiezen een erg fraaie plek uit bij een open plek tussen de bomen om zodoende ook nog veel zon op ons perceel te krijgen. Vinden we erg lekker!

Nadat we weer kamp hadden gemaakt waren we meteen in een andere stemming en hebben we lekker buiten gegeten op de Safari Chef BBQ en tot ongeveer 21.00 uur buiten gezeten. Toen naar binnen gegaan en nog even een filmpje gekeken. Joep is ook helemaal door het dolle hier. Hij kwispelt er lustig op los en ook het wandelen in de bossen is zijn lust en zijn leven. De vakantie kan nu in volle glorie aanvangen….dachten we!

We hebben een enorme rel veroorzaakt op deze camping en dit heeft geleidt tot een enorme ruzie waar de beheerder heeft moeten tussen springen voordat Miriam en ik wat tikken zouden krijgen. Erg heftig allemaal en we stonden nog enige tijd te beven op onze benen… dit hadden wij nog nooit meegemaakt. Wat was het geval?

We hoorden vanmorgen een andere campingbewoner, die tegenover ons staat op 30 meter afstand, tegen de beheerder klagen over onze camper en dat wij op een mooiere plek als hem stonden. Aangezien ik hoorde dat het over ons ging, ben ik ernaar toe gelopen en gevraagd of er een probleem was met ons.

De beste meneer, 80 jaar oud, maar kranig baasje, begon meteen van leer te trekken wie ik wel niet was om op die plek te gaan staan, als er nog 30 andere plekken beschikbaar waren. Zo’n achterlijke verhuisauto (hij bedoelde onze camper) tegenover zijn uitzicht. Van die yuppen die van hun laatste centen perse een tandemasser camper moesten kopen en niets, maar dan ook niets te zoeken hadden op een natuurkampeerterrein. En dan ook nog die klotehond en dat net om de camper heen. Belachelijk!

Ik bleef rustig en begreep niet wat het probleem was. Ik antwoordde dat ik een plek mocht uitzoeken waar ik maar wilde en dat ik het met hem eens was dat ik ook irritant vind als er zoveel plekken zijn, dat mensen dan toch “dicht” op elkaar staan. Maar achterin het bos was het zo dicht bebost, dus niet veel daglicht en dat we dat niet wilden en dat deze plek waar we nu staan het meeste zon had. En dat ik vooraf gecheckt had of grote tandemasser campers welkom waren en honden welkom waren. Het net rondom de camper hadden we ook gevraagd aan beheerder, gezien onze eerdere ervaring op de Veluwe, en ook dit was geen probleem. Sterker; hij vond het een brilliante oplossing.

Maar de man ging maar door en werd agressiever en feller. Vingertje tegen mijn borst aandrukken, schreeuwen en de beheerder werd nerveuzer en voelde zich erg opgelaten richting ons. Maar de oude man begon te schelden en zelfs toen ik zei dat hij ons toch niet kwalijk kon nemen dat wij hier voor hetzelfde plezier van de natuur staan te genieten als hij, met zijn caravan of de buren met een tentje, maakte geen indruk bij de gefrustreerde meneer. De discussie ging maar door, totdat Miriam er bij kwam staan en zei dat de meneer moest stoppen met ons als probleem te zien, maar bij de camping moest zijn als hij vond dat grote campers niet mogen of zo. Toen liep het baasje kwaad op mijn Mirreke af en begon haar uit te schelden en te schreeuwen tegen haar. Toen ging bij mij de rem eraf en heb ik hem verteld dat ie zijn oude gestoorde kop moest houden, mafkees dat je bent. Ga dan lekker in je eentje in een bos staan. Op een camping staan nou eenmaal ook andere kampeerders met allemaal hun eigen wensen. Nou…..dat was weer een lontje voor hem om te ontbranden en de beheerder sprong er tussen om hem weg te houden. De vrouw van hem kwam er ook bij en trok hem terug naar zijn caravan.

Maar dit wil je toch niet? Zo’n ruzie om een plekkie? Wat bleek: de man had ons plekkie gewild omdat hij al de hele week op een plek stond waar een familie naast hem stond met veel gekakel. Ons plekkie mocht ie niet hebben, want die was niet beschikbaar. Wij komen binnenrijden en zetten hem daar wel neer. En dan ook nog zo’n groot ding voor zijn deur.

Na een paar minuten kwam het oude baasje naar Miriam toelopen om zijn excuses aan te bieden, vervolgens vroeg Miriam aan mij om hetzelfde te doen. Vanzelfsprekend gedaan en inmiddels hebben we het helemaal bijgelegd en begreep ook hij dat hij ons niets kwalijk kon nemen. Nog even gezellig gepraat over wat voor reizen ze allemaal gemaakt hadden en dat hij in zijn nadagen geen zin had in ruzie. Wij ook niet. Alles goed gekomen en weer rust op de camping.

Na deze aflevering van Dallasty Crest of welk soap dan ook, hebben we onze fietsen gepakt en zijn we met een hele mooie rit door de omgeving naar Venray gegaan en door de natuur en landerijen weer terug op de camping gekomen om lekker te lezen en in ontspanningsstand te komen.

Het waren niet onze beste dagen tijdens onze vakanties, maar hopelijk kunnen we de komende dagen weer genieten van ons eigen landje. We blijven hier een paar dagen staan, want dit is wel een top 5 locatie uit onze natuurterreinen. Echt een mooie fijne plek. Volgende week willen we nog naar Twente een paar dagen, maar we zien wel.

PHOTO-2018-09-14-15-02-06