14-16 december 2018: Landgoed De Wielewaal te Zeewolde

Dit weekend was ons eerste weekend met de Lambortinki 2.0. We wilden graag er mee weg om te ervaren of alles aan boord werkte zoals het zou moeten en te wennen aan alle nieuwe techniek, ruimten, kastjes, bedden, zithoek, autogedeelte en natuurlijk de automatische schotel testen met Canal Digitaal om voetba…uuuh The Voice te kijken natuurlijk!

Ik had vrijdag de laatste 2 uurtjes vrij genomen bij mijn opdrachtgever in Lelystad om zodoende de camper klaar te maken voor vertrek, terwijl Miriam het nog super druk had met de kapsalon om al haar klanten netjes de kerstdagen in te laten gaan qua haardracht.

We hebben nu een Burstner Nexxo camper en de techniek in deze camper is wat geavanceerder dan onze good old Eura Mobil. Logisch aangezien er zo’n 15 jaar verschil in leeftijd in zit. De piepjes en lampjes kwamen direct al op mij af toen ik de koelkast aanzette, de gasflessen aansloot en de watertank wilde vullen. Wat bleek; er zitten allemaal alarmeringen op knoppen als de energie wegvalt of andere energie geselecteerd moet worden. De grootste problemen kwamen met het vullen van de watertank. Elke keer als het water erin zat, piepte er weer een sensor en liep al het water eruit. Boekjes erbij en al lezend kwamen we erachter dat er een vorstbeveiliging op zit. Als je de vloer- en leidingverwarming niet aan hebt en de temperatuur komt onder de 4 graden (en dat was het!), dan gooit een klep de tankafsuiter open om al het water te lozen ivm bevriezen van de leidingen. Toen maar de specifieke verwarmingen aangezet en inderdaad; het water bleef zitten.

Omstreeks 17.30 uur konden we weg met de camper en zijn we op pad gegaan naar een camping in de buurt. Via de campercontact-app had ik Landgoed De Wielewaal in Zeewolde gevonden en zonder al teveel verwachtingen op pad gegaan naar deze Flevolandse camping. 

Dit landgoed grenst aan de grens met Nijkerk en Bunschoten op fietsafstand. 

Nu is Zeewolde niet het episch centrum van cultuur en horeca-technisch vertier, maar omdat we voor de rust kwamen, hebben we dus weer gekozen voor een natuurkampeerterrein.

Daar aangekomen waren we zeer aangenaam verrast. Wat een prachtige omgeving, fraaie faciliteiten en superplek om te staan. Ook de beheerder uitermate vriendelijk.

Vooral alle natuurrijke kampeernisjes langs het water door middel van schiereilanden maakt dat je hier echt op super plekken kunt staan. Met uitzicht op waterpartijen en de achterliggende bossen, waan je je echt midden in de natuur.

Wij kiezen nu voor het gemak voor de camperplaatsen die vlakbij het verwarmde en nette sanitairgebouw staan. Ook deze plekken zijn voor de camperaars ruime prettige plekken.

Overzicht camperplaatsen De Wielewaal Zeewolde

De camping is gesitueerd in Het Hulkesteinse Bos. Deze ligt in het vroegere stroomgebied van de rivier de Eem. 

Tijdens onze wandelingen daar, waar ook prachtige fietsroutes zijn te maken, zijn we op ontdekkingstocht gegaan en zijn we via het Laaksestrand, met een fraaie waterlijn langs het Nijkerkernauw gelopen om vervolgens de bossen in te lopen. 

Op de gevarieerde bodem van zand, klei en veen groeit een afwisselend bos met veel verschillende boomsoorten. Vooral het zuidelijke deel van het Hulkesteinse Bos is heel gevarieerd met dikke woudreuzen, plasjes en poelen waarin het wemelt van het leven. Overal zagen we sporen van eekhoorns, hertjes, konijnen en ander flora en fauna. Zeker nadat we zondagmorgen wakker werden en een sneeuwdek om ons heen zagen. De afgelopen dagen hebben we lekker gewandeld met onze Joep en de kilometers liepen we vanzelf weg met elkaar. Wat een mooie omgeving is het daar in ons eigen Flevoland. En die kleine viervoeter van ons had de tijd van zijn leven.

Wat was ie op speurtocht en hij heeft waarschijnlijk nu een kwispelspierscheuring…tjonge wat word je vrolijk als je hem zo ziet rennen, vliegen, springen en op alles reageren wat ie om zich heen ziet. Ook wij genieten samen van dit weekend. We vinden heel snel onze routines in de camper en ervaren dat deze camper wel veel meer comfort biedt dan de vorige. Vooral de verwarming is zeer behaaglijk en de separate douche is ook prettig. En dan hebben we het nog niet over de bedden. Heerlijke matrassen en het nogal hoog liggen is ons goed bevallen. Door de grote garage onder onze bedden, moeten we een 3-treeds trappetje omhoog om onze bedden te bereiken. Joep heeft ze ook gevonden!

Even wennen, maar ook dat is goed bevallen. Ook het rijden met de camper is zoveel meer rustiger dan de oude camper. Het rijdt als een personenwagen en met meer vermogen dan de vorige. Relaxt rijden zo!

We hebben weer plannen gemaakt voor de komende maanden en zeggen net tegen elkaar dat de Wielewaal in Zeewolde onze weekend-basislocatie gaat worden voor de komende tijd. Lekker na een drukke werkweek even een weekendje weg in je mobiele 2ehuis in een natuurrijke omgeving en ook nog eens dichtbij huis. Top!

Tijdens dit weekend was Miriam ook weer erg druk met de fotografie omdat er zoveel mooie natuurdingetjes te zien waren en daar wordt mijn Mirreke erg blij van! We hebben echt genoten dit weekend en besloten om volgend weekend met kerst ook weer 5 dagen weg te gaan met de camper. Dan laten we weer van ons horen waar we verzeild zijn geraakt. Maar ook die locatie zal menigeen verrassen qua soort locatie. We hebben er zin in om die paar dagen weer te vertoeven in ons nieuwe huisje!

17-19 Augustus 2018: Natuurkampeerterrein SBB De Kijl te Schoonoord en Kamp Westerbork

Dit weekend staat het camperweekend gepland met onze vrienden Kees en Jose. We proberen elk jaar een weekend te plannen om met elkaar een paar dagen gezellig met elkaar op pad te gaan met onze campers. Vorig jaar was dat jammer genoeg niet gelukt en nu dus wel. Aangezien we ook Drenthe wat vaker aan willen doen besloten we weer om een Staatsbosbeheer camping te bezoeken. Vorig weekend waren we in Borger/Drouwen en nu staan we op de Kijl in De Kiel, vlakbij Schoonoord. We zijn benieuwd wat het ons gaat brengen als we na ons werk op vrijdag rustig richting Drenthe kachelen. Kees en Jose rijden vanuit hun basiskamp Scherpenzeel (Friesland) naar de plek en we zien elkaar daar, hadden we besloten.

Vrijdag was een beetje een drukke dag met nog allerlei werkafspraken, boodschappen doen, camper vullen, koelkasten vullen. Jaaaaa, we praten inmiddels over koelkasten, aangezien we van mijn zus Annette een handig klein extra koelkastje hebben gekregen. Handig voor de drank….Kan die tenminste uit de camperkoelkast en kunnen we meer daarin kwijt. Aangezien ook Kees en Jose niet spugen in een glaasje geestverruimende vloeistoffen, is het heul handig!

Ook onderweg op de weg was het beredruk. Net geen filerijden, maar het scheelde niet veel. Even een snel broodje gescoord bij een tankstation, want de lunch was erbij ingeschoten. De tijd nemen om even in camper een broodje klaar te maken namen we ook niet. Raar maar waar…

Aangekomen op de camping werden we al hartelijk gegroet door Jose met hun beagle Ollie. Afwachten hoe dat met onze Joep zou gaan, want beide viervoeters hadden nog geen kennis gemaakt in het afgelopen jaar. Nou..dat zat meteen helemaal snor en erg leuk om te zien hoe ze met elkaar lopen te dollen. Onze plek was weer prachtig en ook de plek daarnaast, waar de fraaie camper van Kees en Jose stond was ook super! We konden tussen de bomen doorlopen om bij elkaar op het “erf” te komen. Wat een supercamping is dit weer zeg! Erg veel privacy, schone faciliteiten en zoals we gewend zijn; fraaie natuur!

Maar we begonnen eerst met een nat uur. Even alles uitruimen, stroom aansluiten, luifel uit, stoelen eruit, tafel eruit en de fietsen van het rek af en ik weer nat van het zweet. Daarna gezellig bij elkaar even een biertje en wijntje drinken samen. Een nat uur dus…

De rest van de middag rustig aan gedaan en kijkend hoe de beide honden met elkaar spelen en heel rustig naast elkaar gaan liggen om een dutje te doen. Het probleem met een teckel en een beagle is echter dat eten en snaaien hun lust en hun leven is. Elke keer als we een toastje pakten, dan zaten direct beide Dyson’s met hen reebruine ogen ons aan te kijken. En ik deel geen voer dus bij mij kansloos.

Als avond eten met elkaar hadden we bedacht om het lekker simpel te houden en op onze pizzasteen verse pizza’s te maken met verschillende ingredienten. Was super gelukt en erg lekker allemaal. Het uit de hand eten van de pizzapunten was nogal een dingetje, maar aangezien ik doorgaans verantwoordelijk ben voor de afwas kon ik heel goed leven met uit de hand eten. De avond verliep super gezellig en redelijk op tijd in ons mandje terecht gekomen.

De volgende ochtend beide stellen in eigen tempo wakker worden en ieder zijn eigen dingetje doen. Fijn gevoel is dat, dat je niet je verplicht voelt om het hele weekend bij elkaar op de lip hoeft te zitten. Na het ontbijt en een beetje rondlummelen besloten Kees en Jose op de scooter nog wat boodschappen te gaan doen voor het avondeten en Miriam en ik gingen een stuk fietsen en ook nog even Orvelte bezoeken, aangezien mijn drentse collega’s hadden aangegeven dat dat leuk was. Nou, dat klopte zeker!! Het is een dorpje waarin je, als je op de Brink loopt aldaar, je honderd jaar terug in de tijd gaat. Hele mooie boerderijtjes, huisjes, schapenkooi en verschillende ouderwetse ambachten worden daar in het hoogseizoen opengesteld in winkeltjes, schuren en op straat. Genoeg horeca om ook even een terrasje te pakken en de wereld voorbij te zien scharrelen. Wel behoorlijk toeristisch, maar zeker niet massaal. Na Orvelte weer op de fiets gestapt om verder met de route te gaan.

De omgeving is hier geweldig om te fietsen en we vinden het zelfs veel leuker en afwisselender dan in Borger vorige week. We rijden door mooie bospaadjes, vergezichten over de landerijen, kleine gezellige dorpjes en het weer was ook wederom lekker om in te fietsen. Opeens wordt er getoeterd naast ons als we een houten bruggetje overrijden. Komen we Kees en Jose tegen met de scooter. Of we even een bakkie samen gingen doen op het terras in Schoonoord. Wij laten dat ons niet 2x voorstellen dus wij meteen naar het terras in Schoonoord. Daar neergestreken nog wel even gelachen op het eind. We zaten daar op het punt om weg te gaan, toen er een dame aankwam lopen. Laten we zeggen dat deze dame nou niet echt was uitgerust met ook maar 1 van de 7 schoonheden die de mens kan hebben. Zelfs naar die ene moest je nog zoeken.

Miriam vertelde dat haar moeder dan altijd zei: Daar zou een hond zich schor op blaffen als die haar zou zien. De dame liep echter ons terras op en toen Joep haar zag, bleef hij maar blaffen tegen haar en stopte ook niet toen we hierom vroegen. Ook Kees en Jose liepen meteen het terras af om weg te gaan. We kwamen niet meer bij. Het bleek om een serveerster te gaan. Het terras was leeg toen we aankwamen en toen we weggingen.

De avond samen lekker gegeten en vlees op de BBQ gebraden en de avond in gepaste sfeer laten verlopen. Veel over reizen gehad en over handige camper-weetjes. Altijd leuk om met hun hierover te praten, want we leren elke keer weer een hoop handigheidjes erbij. Nu over het chemisch toilet en de schoonmaak daarvan. De details laat ik achterwege.

De volgende ochtend stond in het teken van alles weer opruimen en inladen, maar dit alles wel in een zeer relaxt tempootje. Even de laatste afwas doen, de BBQ schoonmaken, even laatste bakkie koffie samen doen en weer ieder zijn eigen weg verder. Kees en Jose plakken er nog een nachtje in Scherpenzeel aan vast en wij willen nu we zo dichtbij Westerbork zijn, het Kamp Weterbork bezoeken. Beiden zijn er nog nooit geweest en willen het “graag” eens zien. Mooi om te zien dat zoveel ouders met hun kinderen ook het Kamp bezoeken om deze zwarte bladzijde in onze moderne geschiedenis te laten zien aan hun kroost. In de hoop dat zoiets nooit meer gebeurd. Nou….we weten inmiddels beter…maar toch!

Kamp Westerbork (Duits: Judendurchgangslager Westerbork) was tijdens de Tweede Wereldoorlog een doorgangskamp in de voormalige gemeente Westerbork in Drenthe. Het kamp was een voorportaal waarvandaan ruim 100.000 in Nederland wonende Joden en 245 Roma per trein werden gedeporteerd naar concentratie- en vernietigingskampen in Duitsland, Polen en Tsjechië.

Het kamp werd door de Nederlandse regering in 1939 gebouwd als Centraal Vluchtelingenkamp Westerbork om Joodse vluchtelingen uit Duitsland op te vangen. Ruim twee jaar na het begin van de Duitse bezetting, op 1 juli 1942, namen de nazi’s het kamp over, waarna Westerbork functioneerde als doorgangskamp. Bij de overname maakten de nazi’s gebruik van de reeds bestaande kampstructuur van het vluchtelingenkamp.

De overgrote meerderheid van de gevangenen verbleef slechts enkele dagen tot weken in het kamp, een relatief klein aantal verbleef maanden tot soms zelfs jaren in het kamp. Zij die langere tijd in kamp Westerbork verbleven leerden, na de eerste schok van arrestatie en deportatie naar Drenthe te boven te zijn gekomen, kamp Westerbork kennen als een kamp waar de leefomstandigheden relatief goed waren.

Maar toch kunnen we ons niet voorstellen dat dit ooit heeft plaatsgevonden in ons land. Als we er rond lopen daalt er een somberheid over je heen en zie je toch redelijk goed door middel van animaties, borden en audiofragmenten wat er heeft afgespeeld. Vooral het veld met alle 107.000 gekleurde paaltjes met verschillende hoogten om de volwassenen en kinderen aan te tonen maakt bij ons een enorme indruk. Het doet ons ook denken aan het jodenmonument in Berlijn.

Na dit bezoek aan Kamp Westerbork komen we weer terug bij onze camper. Door de wandeling door het Kamp en de 3 kilometer wandeling die we vooraf hadden gemaakt, had Joep ook zijn uitje gehad en gingen we huiswaarts. Onderweg waren we stil tegen elkaar, door onze gedachten aan het Kamp. Miriam en ik staan altijd zeer vrolijk en positief in het leven, maar zijn toch een beetje van slag.

Al met al kunnen we terugkijken op een zeer gezellig weekend met fijne vrienden in een mooie omgeving. Ondanks het bezoek aan Westerbork, wat natuurlijk een totaal andere lading heeft.

De komende weekenden blijven we thuis aangezien we allemaal sociale activiteiten hebben en kunnen we de camper weer goed schoonmaken voor onze volgende vakantie over een paar weken. Ook thuis is het leven mooi, dus ons hoor je niet klagen!

10 t/m 13 augustus 2018: Natuurkampeerterrein Borger, Drenthe

Afgelopen vrijdag hadden we ons tweede opeenvolgende weekend weg met de camper geprogrammeerd. Normaliter gaan we nooit in het hoogseizoen de weekenden weg, maar aangezien het mooie weer ons zo lekker is bevallen, besluiten we dus om een paar weekenden erop uit te plannen. Ik weet niet of jullie ons vorige blog gevolgd hebben, maar doordat het afgelopen weekend in Nunspeet nogal enerverend is verlopen, zijn we persona non grata op onze geliefde Veluwse campings, door Boswachter Nadine. Daardoor moesten we uitwijken naar een ander natuurkampeerterrein van Staatsbosbeheer, aangezien dat uiteindelijk wel onze favoriete kampeerplekken zijn.

Maar voordat we inhoudelijk op ons laatste weekend ingaan, willen we toch jullie het formele statement van Boswachter Nadine en Staatsbosbeheer niet onthouden. Voor de sensatiebakken onder jullie, weet ik zeker dat jullie het willen lezen. Boswachter Nadine is nogal viral gegaan afgelopen week. Veel reacties op ons blog gehad en ook via twitter reageerde Staatsbosbeheer dat ze onze oplossing voor Joep met het schapennet eerder een goede prettige oplossing vonden, dan de stelling van Nadine. Maar goed, hierbij de officiele reactie op het schapennet-conflict:

Goedemorgen mevrouw Lammertink,

 Wij hebben uw reactie doorgestuurd naar de beheerster. Zij heeft nogmaals een uitgebreide uitleg gegeven waarom een afgezette plek niet wenselijk is op de natuurkampeerterreinen op de Veluwe. Hierbij ontvangt u van ons deze uiteenzetting zoals zij deze aan ons gestuurd heeft:

 Het hekwerk dat om de camping heen staat is ongeveer een meter hoog en stopt enkel zwijnen maar geen ander wild. De hekken hebben een machete van kippengaas zodat voornamelijk de achterpoten van herten en reeën niet door het hek kunnen steken en dan een rot smak maken als ze verkeerd aanspringen. Dit machete is vorige week nog gecontroleerd door de vereniging van het Edelhert. Herten en reeën kunnen dus de camping op (evenals dassen, vossen, konijnen, vogels etc.) Dit is ook de realiteit op de campings van de Veluwe. Rasters, en zeker niet strak gezette rasters, dubbelgevouwen of waarvan het extra los op de grond ligt, vormen een risico voor het wild en ik wil dit risico tot een minimum beperken. Ik zou er niet aan moeten denken dat we een dier op de camping moeten bevrijden en mogelijk afmaken in bijzijn van gasten en kinderen. 

 Honden binnen een raster reageren anders dan aangelijnd. Ze worden waaks op het afgezette deel en volgen alle mensen die langslopen. Dit vinden veel medekampeerders niet fijn en veroorzaakt dus overlast. De spelregels van het toestaan van een hond op de camping zijn duidelijk, geen overlast voor andere campinggebruikers. Een hond aan de lijn is meer werk voor de eigenaar maar de eigenaar is ook degene die ervoor kiest om met de hond op vakantie te gaan en degene die ervoor moet zorgen dat de hond geen overlast veroorzaakt. 

 Ik kan geen onderscheid maken in de reden waarvoor mensen een raster of andere afscheiding plaatsen. Ik kan enkel bepalen of het afscheiden van de plaats wel of niet is toegestaan. Juist omdat dit een natuurkampeerterrein betreft wil ik voorkomen dat iedereen zijn kampeerplaats als een eigendom gaat afzetten. Dit zou het grootste deel van onze gasten tegenstaan en afschrikken. 

Wij vertrouwen erop u hiermee voldoende geïnformeerd te hebben. Indien u nog vragen heeft horen wij dit graag.

Wel…voor ons dus geen Veluwse natuurkampeerterreinen van Staatsbosbeheer meer. We snappen eigenlijk niet wat nu echt het probleem is, aangezien rondom de camping dus een hek staat en het terrein volledig afsluit. Het kleine wild komt er niet in, en uitsluitend bij herten en reeen zou het een groot risico zijn. Dat ons schapennet dan tot een probleem leidt zou kunnen, maar gezien het feit dat we het nog nooit gehoord hebben bij een andere camping, maakt het dat deze uiteenzetting geen beleid is, maar een persoonlijke invulling van een specifieke boswachter.

Dat een aangelijnde hond minder overlast bezorgd dan een hond die omlijnd los mag lopen in een beperkte ruimte, gaat er bij ons helemaal niet in. Wij herkennen het niet in ieder geval. En ja…als kinderen vlak langs het net rennen, dan blaft ie even, maar na 3x ook niet meer. Het waakse gedrag zit er bij een teckel wel in, daar heeft het net geen invloed op.

Nadat we dus besluiten om niet meer naar de Veluwe te gaan, is onze bestemming voor dit weekend de Natuurkampeerterrein van SBB in Borger. Nadat we de boodschappen na het werk hadden gedaan, konden we lekker vroeg op pad. Beiden waren direct na de middag klaar met werk en dus weer gezellig op pad, met onze fietsen achterop.

Drenthe vinden we een erg prachtige provincie als we langs de route mooie landschappen zien. Nu heb ik het genoegen om een paar dagen per week in Hoogeveen en omgeving te mogen werken, dus ik was al een tijdje overtuigd van al het moois dat deze regio te bieden heeft.  Aangekomen in Borger direct onze spullen in de juiste positie buiten gezet om heerlijk koud biertje en wijntje te drinken. De plek is wederom heerlijk ruim en het uitzicht riant van je af kijkend de bossen in.

 

Miriam en ik hebben onlangs een nieuwe BBQ gekocht voor bij de camper; een Cadac Safari Chef de Luxe. Een gas-bbq met grill, wok en paella pan als uitrusting. De eerste avond hebben we broodje gegrilde kipfiletstrips gegeten met rode ui, rucola, tomaat en truffelmayonaise. Erg lekker. Nespresso en sambuccaatje als dessert en heerlijk de hele avond buiten kunnen zitten totdat de regen losbarstte.

Deze ging de hele nacht door en toen we de volgende morgen, na weer een super lekkere nacht geslapen, wakker werden, was het weer nog steeds erg onstabiel. Om dan te gaan fietsen zagen we niet zo zitten.

Maar eerst even verse broodjes door de plaatselijke bakker op camping aangeleverd gekregen en heerlijk ontbeten. We staan versteld hoeveel handel er voor de bakker vanaf de camping nog gedaan wordt. Ik moet lang in de rij staan om mijn 4 cadetten en wat lekkers bij de koffie uiteindelijk mee te krijgen. Hilarische gesprekken tijdens deze rij. Ook de laatste 2 aardbeiengebakjes werden door 6 mensen in de rij begeerd en per opbod verkocht…geweldige sfeer onderling en veel gelachen. Dat belooft weer een mooie dag te worden.

IMG_1850

De hele ochtend lekker gelezen, gebabbeld en een beetje rondom de camper aanklooien met de gewone dingetjes. Maar omstreeks 13.00 uur klaarde het weer zo op, dat we besloten om onze e-bikes aan te zetten en een mooie route te gaan rijden die we vanuit Route.nl hadden gedownload. Een route van 25 kilometer vinden we in deze fase van conditie-opbouw om te gaan fietsen helemaal voldoende. Ook omdat die kleine veldheer Joep ook deze tijd in zijn rieten mand achterop de fiets moet vertoeven, vinden we dat ver genoeg. Het werden er uiteindelijk 45 kilometers en een rode bavianenkont! Tjesus wat zitten die zadels beroerd en ik was er klaar mee. Terwijl de route die we reden echt een mooie was. Vele landschappen, brinkdorpjes met knusse pleintjes en vooral erg vriendelijke mensen. Gemoedelijk wel te verstaan.

De route loopt niet zoals gepland en daar kwamen we al achter nadat we 3 keer Borger tegenkwamen in de route en evenveel aantal mammoeten. Nu komen we mammoeten niet meer dagelijks tegen, dus de bevestiging dat we in een verkeerd rondje zaten was duidelijk……20 kilometer voor jan met de korte achternaam gefietst en decubitus op mijn derriere. Wel een prachtige route, dat wel!

 

Langs de route komen we ook nog het Drentse Hunebedden Centrum tegen. Een toeristische attractie waarin de hunebed en zijn geschiedenis centraal staat. Het was er best druk en lopend langs de verschillende stenen, moesten we denken aan Jim, onze amerikaanse vriend uit Atlanta die ooit eens op een emotioneel geschiedkundig schots slagveld liep waar veel rotsblokken lagen en antwoordde op de vraag wat ie ervan vond; aah, just a bunch of rocks…nothing else to see! Nou…dat was dit ook wel een beetje.

M7JrzCsUTWGJWheIZ7b7Qg

Maar zoals al eens eerder gezegd; Miriam en ik zijn cultuurbarbaren en niet echt museumgangers.

Na terugkomst bij de camper, gewoon onze normale routine. Even de camping scannen wie weg is en wie nieuw. Veel mutaties en na deze vaststelling weer begonnen aan de avondmaaltijd tijdens een natje en droogje. Lekker zitten bomen over onze toekomstige plannen met de camper. Een nieuwere camper of nog lekker met deze doorgaan. We vinden hem nog steeds geweldig, maar hij is uiteindelijk wel al 18 jaar oud. Voorlopig gaan we er nog mee door en als we in 2020 een paar maanden achtereen weg willen, zien we wel hoe we ervoor staan qua werk, inkomen, tijd, middelen, etc. De Lambortinki is echt ons 2ehuis en we zijn er nog steeds superblij mee. Zo erg dat we toch nog besluiten om een kleine cosmetische ingreep aan  het voertuig te laten uitvoeren. Ik bedoel; botox, borstvergroting, bil liften, wenkbrauwen tatoeeren is allemaal maatschappelijk geaccepteerd, dus een kleine ingreep aan onze op leeftijd zijnde koets moet ook kunnen. We laten jullie nog wel weten wat het gaat worden…

Zondagochtend lekker wakker worden, aangezien het zonnetje schijnt en dus lekker buiten ontbijten op de Cadac. Lekker uitsmijtertje, nespresso, broodjes en in een slow tempo gedoucht en aangekleedt. Ook deze dag hebben wij de hele dag op deze camping, aangezien we geboekt hebben tot maandag. Niet dat we tot maandag blijven, maar het kan wel! Dan opeens contact met onze vrienden Harry en Els van onze plaatselijke Lelystadse hotspot lunchroom Harrels (Har en Els…..Harrels….daar is over nagedacht en toch word het vaak in het engels uitgesproken….). Of we zin hadden om samen te lunchen. Nou, dat is altijd gezellig samen dus volmondig ja gezegd op dit voorstel. We vonden wel dat ze moesten weten waar we stonden, namelijk 140 kilometer van Lelystad vandaan, namelijk in Borger. Miriam en ik dachten dat ze zich een hoedje zouden schrikken, maar nee hoor, de horeca-iconen zaten al in de auto en waren al onderweg. Geweldig leuk en spontaan toch.

Wij zouden in de tussentijd nog even een kleine route rijden langs allemaal mooie hunebedden, zodat we ongeveer gelijktijdig zouden aankomen in Grolloo. Want daar zouden we afspreken om te gaan lunchen. Nou….dat kleine rondje fietsen werd weer een ronde van ruim 40 kilometer omdat we ons verreden hadden. Toen we uiteindelijk aankwamen in Grolloo op het terras van het restaurant, zat ik eerder met mijn geirriteerde kont / cloaca in de honden-waterbak dan Joep…. Ik mis mijn scootertje soms… Maar eerlijk is eerlijk; het was wel weer een mooie fietstocht.

 

 

 

Samen gezellig geluncht en daarna de laatste 7 kilometer gereden terug naar onze camping. We waren beiden bekaf en toen we een uurtje zaten na te puffen, zeiden we dat we beter nu al naar huis terug konden gaan in plaats van zondagavond laat. Zo gezegd zo gedaan en om 20.30 uur waren we weer thuis na een heerlijk weekend Drenthe.

PHOTO-2018-08-13-10-54-49[3]

Ook volgend weekend gaan we weer naar Drenthe, maar dan met onze vrienden Kees en Jose. Ook camperaars en ons jaarlijks weekendje vorig jaar was erbij in geschoten, dus nu dit jaar gelukt om samen te plannen. Natuurkampeerterrein De Kijl in Schoonoord is nu de geselecteerde camping. Wederom Staatsbosbeheer! We hebben er weer zin in!

 

 

3 t/m 5 augustus 2018: Camping Nieuw Soerel te Nunspeet en Boswachter Nadine

Vrijdagmiddag direct na het werk konden we weer op pad met onze Lambortinki. Gezien het feit dat we een paar weken geen activiteiten in het weekend hebben, willen we de komende weekenden proberen om weg te gaan met onze camper. Ook onze e-bikes staan achterop om lekker te gaan fietsen in de natuur op de Veluwe. We hadden geluk want we konden al om 4 uur in de middag weg, dus we zagen ons al lekker zitten met ons natje en droogje in de schaduw naast voor de camper. Aangezien onze favoriete weekend-campings van Staatsbosbeheer en Natuurkampeerterreinen niet meer mooie plekjes vrij hadden, zijn we dus terecht gekomen bij Staatsbosbeheer camping Nieuw Soerel te Nunspeet. Hier zijn we ook al een paar keer geweest en ook erg goed bevallen. Met goede zin dus vrijdagmiddag onderweg naar Nunspeet.

Aangezien ik persoonlijk de camper had ingepakt en geladen met alles wat we nodig denken te hebben (dus altijd teveel bij ons…), kon ik bij de vraag van Miriam waar de accu’s van de e-bikes lagen, alleen maar even met mijn adamsappel slikken…oeps…..vergeten! Ik had ze in mijn handen gehad op het laatste moment, maar zag toen dat de schuifpui naar de tuin nog open stond en de pomp van het zwembadje nog aan stond. Tja…accu’s weer even weggelegd en toen dus daarna vergeten. Aangezien we al bijna bij Nunspeet waren, waren de beide opties; of niet fietsen het weekend of toch maar even terug gaan om ze op te halen. Weg voordeel van vroeg onder de luifel zitten.

Het was bloedheet vrijdag en Miriam en zeker Joep had geen zin om terug te gaan. Miriam en onze directeur Joep eerst afgezet bij camping om in te checken en konden dan samen alvast een mooie wandeling door het bos maken om de tijd te doden dat ik heen en weer naar Lelystad moest rijden. Klein voordeel, door deze situatie, was dat we onze nieuwe techniek in ons huis konden testen. We konden op afstand toegang tot ons huis verschaffen aan ons buurmeisje om te checken of de accu’s nog op tafel lagen. Werkte perfect!

Toen ik uiteindelijk weer terug op de camping was, onze camper een soort van “ asociaal “ neergezet op het veldje; met de ingang naar de bosrand ipv sociaal met ingang naar het veldje. Hierdoor hadden we veel schaduw in deze hitte en meer privacy, voor zover we dat nodig hebben. Na installatie van al het meubilair en luifel en fietsen van het rek, zijn we gaan wandelen met Joep door de bossen en heide rondom de camping. Normaal een erg mooie omgeving met vele kleuren en geuren, maar nu zijn we enorm geschrokken van de waanzinnige droogte overal. Een enorm bladendek onder de bomen met gedroogde bladeren, veel verstuiven van het zand, dorre heide en hooivelden in plaats van grasvelden. Tjonge, tjonge….nu zie je pas echt de impact van deze belachelijk warme zomer, die al zo lang duurt. We hebben te doen met de agrarische sector en hopen dat we deze kunnen ondersteunen de komende tijd. Want dat zij grote schade leiden dat is wel duidelijk!

Na terugkomst op de camperplek, konden we ons opmaken voor een gezellige avond. Traditioneel voor de vrijdag aten we spare-ribs, oven-aardappeltjes en groenteschotel van onze geliefde traiteur ‘l Appetit en eindigden we gezellig met een koffie en likeurtje. Heerlijk gelezen en plannen gemaakt voor de komende jaren op het gebied van de vakanties. Was topavond!

Zaterdagochtend lekker wakker worden in ons eigen tempo en buiten ontbijten en lezen. Via de handige fietsknooppunten-app een mooie route gemaakt om straks te gaan fietsen met onze nieuwe Amslod Highland en Newton. We zijn er superblij mee, ondanks dat er meteen na aanvang van de rit een slepend geluid onder het spatbord van Miriam haar fiets naar voren kwam. Het blijkt om de kabelboom te gaan die aanloopt tegen de bovenkant van de band. Hinderlijk geluid, maar we besloten om direct na weekend monteur van Amslod ernaar te laten kijken. Even later bij een soort van noodstop bleek ook mijn stuur niet bestand tegen de druk en zakte naar beneden in een andere stand. Ook niet handig, maar goed op te lossen. Komt goed.

We hebben een prachtige rit door de natuur gemaakt, hoofdzakelijk bospaden en langs mooie glooiende heide-heuvels.

Maar wat een volk op de fiets tegenwoordig! Het was drukker op de fietspaden dan op de provinciale wegen aldaar. Dat gaat volgens ons tot problemen leiden als dat zo doorgaat met de groei van het aantal fietsers. Wat ook nog opviel was dat mensen niet meer gewend zijn om elkaar te groeten. Miriam en ik groeten standaard iedereen die ons tegemoet rijdend passeren. Geweldig om te zien hoe mensen schrikken daarvan en dan 20 meter later terug groeten of niet. We zeggen dat de wereld zo verhard en als we dan vriendelijk gegroet worden, dan schrikken we ervan! Wij gaan gewoon door met groeten in ieder geval, want als je dwars door iemand zijn aura rijdt, mag je toch wel even gedag zeggen is ons motto!

Zaterdagavond na het fietsen had Miriam zich verheugd om buiten te gaan koken op onze nieuwe Cadac Chef gas-bbq. Deze BBQ heeft een grilplaat, paella-pan, wok en groot deksel met temperatuurmeter. Een aantal heerlijke recepten zijn er al op bedacht, dus we gaan het meemaken binnenkort. (Overigens onderstaande foto is van ontbijt)

PHOTO-2018-08-06-11-04-20

We zaten lekker buiten bij de camper en de Cadac Chef stond al paraat om onze avondmaaltijd te verhitten, totdat er opeens een mevrouw naast ons stond en zonder zichzelf voor te stellen aan ons, meteen duidelijk maakte dat het net rondom de camper moest verdwijnen. Dit (schapen)net is bedoeld om onze teckel Joep meer bewegingsvrijheid te geven op “ons” perceel en ons meer rust te geven doordat we niet steeds zijn lijn tussen stoelpoten, tafelpoten, wielkassen en andere obstakels hoeven te verwijderen. Niemand heeft er last van en dit doen we al sinds we Joep hebben en veelvuldig op Staatsbosbeheer campings staan. Geen enkele boswachter heeft er ooit een punt van gemaakt en ze geven juist aan dat ze dit juist een prima oplossing vinden.

Boswachter Nadine dus niet! Er is beleid en dit beleid geeft aan dat er geen netten oid mogen worden gebruikt om een rustig campingbeeld te geven. Honden dienen te worden aangelijnd. Punt uit!! Vooral het feit dat ze zich niet voorstelt, geen welkom heet, niet vraagt of we het naar onze zin hebben, geen informatie over de omgeving, geen Staatsbosbeheer kleding draagt en qua gastvrijheid niet herkenbaar is ten opzichte van alle andere ervaringen bij de SBB campings, maakte dat ik vroeg wie zij nu eigenlijk was.

Nou…..dit was geen handige vraag voor deze net in dienst getreden, wat op macht beluste jongedame. “IK ben de boswachter hier!!!”

Zo zie je er niet uit, zeg ik nog……oeps…foute opmerking…het mondje kwam nog strakker te staan, het ooglid begon  te trillen en haar stem werd nog wat hoger in de discussie die toen ontstond.

“Wij begrijpen het niet; aangelijnd is aangelijnd, maar omlijnd is ook aangelijnd. Joep kan nergens heen, valt niemand lastig, voelt zicht prettiger en wij voelen ons prettiger. Wat is het probleem? We hebben met vele collega boswachters van jou gesproken in die 16 bezoeken aan jullie campings verspreidt over Nederland met dit schapennet. Niemand heeft er iets van gezegd, behalve dat ze het vindingrijk vinden en begrijpen. Niets over beleid!

Wij gaan dan ook nu het net niet weghalen of overtuig ons hoe jullie beleid is omschreven.”

Boswachter Nadine dacht er anders over: IK maak met u de afspraak dat morgenochtend het net weg is! En toen ging ze…..Maar ze kwam terug. Meestal zie je op zondag nooit de boswachter, maar deze dame wilde haar gezag laten gelden en moest even herladen, maar wij wisten: She will be back!!

We hebben ietwat opgefokt de avond doorgebracht en ons voorbereidt op de dag die komen gaat: Nadine’s Revenche II”

Miriam heeft haar huiswerk gedaan en rechtstreeks contact gezocht met het hoofdkantoor van alle SBB campings en gevraagd naar het beleid en uitgelegd wat de situatie was. Dezelfde avond kregen wij nog antwoord van SBB en wel het volgende: ze konden niets vinden over dergelijk beleid tegen het schapennet en vonden het wederom juist inventief gevonden. Een officieel antwoord zou nog volgen.

De volgende ochtend bij het ontbijt kwam Akela Nadine er weer aanlopen. In vol ornaat uniform dat alleen maar gebruikt mag worden bij inauguraties van het koninklijk huis of overlijden van prominente boom of zo…. In ieder geval zag ze er top uit, onze Nadine!

“WAT hadden wij afgesproken met u?” sprak ze in meervoud als persoon en Uniform….

Nou….wij hadden niets afgesproken en u droeg gewoon iets op. Wat we overigens niet gaan uitvoeren. Totdat duidelijk is wat uw beleid is, vanuit SBB oogpunt en niet uw dictoriale oogpunt.

Oeps…hier worstelde onze Nadine toch even met haar repliek….opeens was er sprake van Boswachter Frits, die zij opvolgt als boswachter. Wij kennen namelijk boswachter Frits en die heeft namelijk zelf gezegd dat ie het net een NETTE oplossing vond destijds dat wij stonden op camping te Drie bij Ermelo.

Nogmaals onze standpunten uiteengezet en dat wij contact hadden met het hoofdkantoor van SBB om met een officieel beleid naar buiten te komen. Dan hebben wij er vrede mee. We halen dus vandaag geen net weg en gaan zo lekker fietsen.

Nadine worstelde nog steeds en zei tot slot; “nou, ik zal dit meenemen!”

Ik denk naar het werkoverleg of zo, want het net meenemen dat zou toch niet gebeuren als we aan het fietsen zijn. We sloten niets uit bij Nadine en haar domeins- en machtsgeilheid!

Nadat we wederom een heerlijke tocht gefietst hadden, kwamen we terug op de camping (het net stond er nog!) en hebben daar nog even in de zon gezeten tot einde van de middag. Toch samen ruim 80 kilometer gefietst in dit weekend. Toen nog een wandeling met onze Joep door de bossen gelopen en ons laatste avondmaal daar op de camping genutigd.

Vervolgens de afwas even doen, alles opruimen en om 20.30 uur reisden we weer af richting huis. Het was weer een heerlijk weekend samen en de komende weekenden staan ook weekendjes gepland, dus laat de zomer nog maar even blijven. Maar regen, veel regen hebben we nodig om de enorme droogte tegen te gaan. Liefst even niet in de weekenden…..

5 t/m 8 juli 2018: De Vlagberg te Sint Anthonis, Noord Brabant

Vandaag de laatste dag van onze heerlijke vakantie. Voor het eerst sinds jaren willen we allebei niet naar huis. Meestal in de laatste week van de vakantie kijken we al weer in onze agenda en lezen we vaker weer onze werkmail en begin ik alweer te bemoeien met de werkmail die voorbij komt. Deze week en deze hele vakantie niet. Waarom vragen we ons af? Nou….het was gewoon geweldig! Vooral het weer hielp enorm mee natuurlijk. Wat hebben wij geboft; vanaf het moment dat we van huis vertrokken tot de dag van vandaag uitsluitend zonnig weer met zomerse temperaturen tussen de 25 en 30 graden. Wat wil je nog meer in eigen land?

Afgelopen donderdag zijn we vertrokken vanuit Afferden naar deze plek in Sint Anthonis. De oplettende lezers hebben inmiddels al gemerkt dat we hier eerder en vaker zijn geweest. Maar wij kunnen echt iedereen de Staatsbosbeheer campings aanraden. Tenminste; als je van rust en natuur houdt!

We hebben bij aankomst op de Vlagberg eerst onze vuilwater tank geloosd in de daarvoor bedoelde put en meteen een volle tank schoon water tot ons genomen, om zodoende lekker de komende dagen in onze eigen douche te kunnen douchen. Een goede keuze geweest want ondanks dat de sanitaire ruimten hier elke dag een paar keer worden schoongemaakt, is het echt ongelofelijk hoe mensen op deze camping de toiletten achter laten. Let wel, dit is geen gezinscamping met losgeslagen jeugd, maar meer een 60+ camping in dit gedeelte van het seizoen. Het is niet druk en de mensen die er zijn, zijn ouder als ons. We drukken de gemiddelde leeftijd zal ik maar zeggen…

Maar hoe is het dan mogelijk dat mensen die dus volwassen zijn, kiezen voor een natuurlijke camping, de natuur dus weten te waarderen, met vlindernetten door de bossen lopen, het afval scheiden tot op het extreme af, dan zo’n gedrag vertonen met betrekking tot het schijten van afval in het toilet? Je kijkt toch achterom als je klaar bent met je boodschap? Je maakt de gootsteen en aanrecht toch schoon als je hebt afgewassen en laat deze toch netjes achter voor de ander die er ook gebruik van maakt? Ik kan er met mijn pet niet bij dat dit soort varkens bestaan op een natuurcamping. Maar goed…genoeg negatieve energie weer verbruikt vandaag.

Miriam had een fraaie plek uitgezocht vanaf de plattegrond, die werkelijk heerlijk was. We waren de laatste plek aan de buitenzijde van de camping, plek 33.  Deze plek, zoals bijna alle plekken hier, ligt tussen de bomen in een soort nis, waar je voor de rest geen andere campingbewoner kunt zien. Als we later over deze camping lopen zien we achterin nog veel meer mooiere plekken, dus we kunnen wel stellen dat deze camping echt tot onze favorieten behoort. Op de onderstaande foto zie je de Lambortinki staan linksboven in de foto.

IMG_1659

Nadat we alles weer hebben opgesteld en ingericht zijn we klaar voor de dag. Het middaguur op donderdagmiddag is net voorbij en we besluiten meteen de e-bikes te pakken en een route te gaan rijden die Miriam heeft gemaakt op de zeer gebruiksvriendelijke fietsknooppunten-app, genaamd “Fietsknoop”. Echt super eenvoudig om daar of een kant en klare route te gebruiken of er zelf eentje maken. Alle knooppunten in Nederland en Belgie staan erop. Wij op pad en we vinden het allebei geweldig dat e-biken. Je trapt toch aardig mee, maar voelt een fijne ondersteuning van de motor van de fiets. We rijden door de meest prachtige landschappen van deze omgeving. Veel bossen, maar ook de landweggetjes brengen je langs de mooiste plekjes van het brabantse land, waar het leven zo goed is.

Ook Joep heeft het steeds beter naar zijn zin op de fiets. Als een romeinse vorst laat deze stoere kerel zich rijden door Miriam, in zijn met koelmat voorziene riante mand. Het ontbreekt er alleen nog maar aan dat ie met een pootje naar iedereen wuift als we door de dorpjes rijden en hij echt de passanten aankijkt. Het is geweldig om te zien hoe hij in dat mandje zit en om zich heen kijkt. Af en toe draait ie zich om en bijt heel zachtjes in Mir haar rug of trekt aan haar topje. Hij heeft het echt fijn is onze mening.

IMG_1640

Om niet meteen weer de fout te maken om de ritten te lang te maken, maken we deze dagen onze ritten tussen de 30 en 35 kilometer per dag. Prima te doen, maar toch aan het einde is het fijn om te weten dat het een voldaan gevoel geeft. Vooral als je dan aan het einde van de route een gezellig terras weet te vinden. Vlak bij onze camping zit Restaurant de Heksenboom met een groot en op het oog gezellig terras. We vonden dat we wel een biertje verdiend hadden en namen er ook nog een borrelgarnituurtje bij. Allereerst duurde het al ellenlang voordat er een bestelling werd opgenomen, terwijl op onze tafel nog steeds de borden van onze voorgangers stonden. Toen eindelijk de bestelling was opgenomen verdween het tweekoppig horecapersoneel met tafels en stoelen naar het grasveld waar ze in alle rust (het was warm, dus begrip!) nieuwe terrassen gingen opbouwen voor een concert op die avond. Iedereen klaagde om ons heen dat er niemand op het terras aanwezig was. Toen wij ons tweede drankje wilden bestellen en er geen contact was met de obers, ben ik naar binnen gelopen om daar de bestelling op te geven en te melden dat er veel mensen waren die klaagden. Ook daar niemand aanwezig, totdat de kok eraan kwam lopen, keek mij aan en zijn kop naar beneden en hup zo de keuken in zonder een woord met mij te wisselen. Uiteindelijk toch een ober even aangeschoten (het liefst met dubbelloops..) en kwam ons drankje brengen. Was geen topbeleving!

Toen we de volgende dag weer een prachtige rit hadden gemaakt (wat kun je hier mooi fietsen zeg!!) met de fietsen, kwamen we op het eind weer langs de Heksenboom. We wilden graag lunchen en doorrijden naar het dorp hadden we geen puf meer voor, dus iedereen verdient een tweede kans, dus ook de Heksenboom. Vrijdagmiddag, lunchtijd, het hele terras vol en allemaal chagrijnige gezichten. De beide top-obers waren er ook weer, maar we zagen op het terras met minstens 80-100 gasten alleen maar de oudste, chagrijnigste van de twee. Ik zal jullie het verhaal besparen, maar na 20 minuten was onze tafel van de vorige gasten nog niet leeg geruimd en onze bestelling (al is maar eerst een drankje) niet opgenomen. We zijn opgestapt en doorgereden naar het dorp Sint Anthonis om daar bij de Eetcafe De 3 Burgemeesters te gaan eten. Hartelijk ontvangen, Joep er weer wat fans en volgers op zijn Instagram-account erbij, lekker gegeten en afgesloten met een heerlijk softijsje op verzoek van Mireke weer op pad gegaan naar de camper. Daar gisteren in de namiddag heerlijk weer gelezen, gedut, gelachen weer nieuwe plannen besproken voor de toekomst. Was wederom een superdag.

Vanmorgen, zaterdag, hadden we een vroeg begin met een lekkere wandeling door de bossen en duinen van dit gebied waarin we zitten. Joep had er duidelijk zin in en daardoor wij dus ook. Miriam wilde echter al snel van de gebaande paden af en dwars door de bossen en duinen struinen om mooie dingen te vinden.

IMG_1655

Op zich een prima idee, maar het pakte helaas anders uit. Of het heeft gelegen aan het feit dat ik nog niet gedoucht had, weet ik niet, maar het moment dat we dwars door de bossen gingen lopen, werd ik aangevallen door horden vliegen, muggen, horzels, wespen, bijen en ander gespuis. Ik werd er gek, maar vooral chagrijnig van! Voelde me bijna een ober van de Heksenboom…wat een ellende. Dat Miriam helemaal in een deuk lag van al mijn zumba bewegingen om deze onderkruipsels van mij af te slaan, maakte dat ik nog kwader werd en er klaar mee was. We hebben de wandeling afgemaakt op de gebaande paden en het was over de overlast van dit ongedierte. Ben me wel meteen gaan douchen toen we bij de camper kwamen. Alleen het douchen in onze eigen camper gaat niet meer. De douchebak is gebarsten. Neeeeeeej, niet toen ik er in stond, maar toen Miriam aan het douchen was. De douchebak is natuurlijk ook al 18 jaar oud, net zo oud als de camper en de bak is gewoon uitgedroogd en daardoor gebarsten. Balen, want we douchen eigenlijk altijd superfijn in onze camper. Contact gehad met de importeur van Eura Mobil om prijsopgave te doen voor nieuwe douchebak. Zal weer een paar honderd euro kosten, maar het moet opgelost zijn voor onze volgende trip. Ook vriend Kees, de campertechneut zal maandag even komen kijken hoe e.e.a. opgelost kan worden. Komt goed!

Dat we vandaag zijn gaan wandelen in plaats van gaan fietsen, zal te maken hebben met het feit dat na ruim 20 jaar niet fietsen, je niet opeens ongestraft in 1,5 week ruim 200 kilometer kunt gaan fietsen. Onderstaande foto geeft een goed beeld hoe we ons voelen…..

9da1f186-b0b8-4945-861c-92af116ddbc2

De rest van de dag doen we niks meer deze laatste dag. We besluiten om de restjes etenswaar uit de koelkast gezellig op te eten en voor de camper te blijven. Ook nog even met de drone gevlogen mooie beelden gemaakt. Vanavond maakt Mirreke nog even lekker risotto, rattatouille en gebraden kip op de buitenkeuken en dan beginnen we vanavond maar alvast met opruimen. Morgenochtend weer richting huis om zwager Kees zijn verjaardag te vieren. Eerst nog een zwoele avond onder de luifel, tussen de bomen, met kaarsjes aan, koffietje, sambucca en dan onder de wol.

PHOTO-2018-07-07-16-35-46

Onze conclusie is nu wel dat we het fijn vinden om in Nederland op vakantie te zijn als het weer acceptabel is. Ook verdere bestemmingen hoeft nu even niet. Noord Frankrijk, Duitsland, Belgie is prima om te vertoeven en veel te zien. Wat we niet fijn vinden is de dagelijkse verplaatsing naar een andere camping. Het liefst staan we 3 a 4 dagen op een plek, om zodoende ook ergens te zijn en te kunnen ontdekken. Op doorreis zijn, geeft een rusteloos gevoel. In 14 dagen 8 campings bezoeken is teveel en gaan we dus niet meer doen. In ieder geval hebben wij een heerlijke relaxte vakantie gehad met ook de wetenschap dat het weer enorm heeft meegespeeld in deze beleving. Het was waanzinnig lekker om weer met mijn maatjes Miriam en Joep op pad te zijn geweest! Vanaf maandag weer aan de bak en drukke week voor de boeg! Of we tussendoor nog weekendjes met camper weg kunnen weten we nog niet, dus misschien brengen we de camper ook wel een paar maanden naar de stalling. Jullie lezen het vanzelf wel bij het volgende blog van Camperjoy.

Omdat de foto’s die door Miriam gemaakt worden, altijd zoveel reactie’s oproepen, plaatsen we tot slot hieronder nog een aantal prachtige foto’s van de afgelopen dagen. Deze foto’s doen recht aan de prachtige natuur en omgeving hier en hopelijk brengt ze dat goed over op beeld.

 

 

 

30 juni t/m 4 juli 2018: Natuurcampings Raayerhof te Swalmen en Cokse Heide te Afferden

Aangezien we pas zondag 1 juli terecht kunnen op een favoriete camping van ons; de Cokse Heide in Afferden, moesten we dus een ingelaste overnachting doen ergens onderweg. De 2e nacht op Park La Clusure hadden we afgezegd, dus even op zoek naar een alternatief. Na 1,5 uur rijden hadden we onder de rook van Roermond een mooie natuurcamping gevonden in Swalmen bij Raayerhof, een boerencamping die prachtig gelegen was rondom een watertje en een singel met daaromheen weilanden met paarden. De dame die de camping runde was een zeer lieve dame, die nogal van een praatje hield. Wij hadden haast omdat de camper vol lag met boodschappen die snel de koelkast in moesten, aangezien met stilstaande camper geen stroom wordt voorzien aan koelkast. De temperatuur was ongeveer 29 graden, dus wij wilden graag in relaxmodus op deze camping. Daar dacht de dame even anders over. Vooral toen we vroegen of er een evenement naast de camping was gepland. We zagen namelijk een enorme feesttent met veel horeca tappunten en ander indrukwekkende decors. Hadden we het maar niet gevraagd….De dame wilde eerlijk zijn en aangeven dat er vanavond een festival was met goede live bands, maar dat er mogelijk enige vorm van bovengemiddelde decibellen op ons af zouden kunnen komen. We kregen telefoonnummers van gemeente ambtenaren om te klagen, procedures aan te vechten, etc. Want zij is al jaren bezig omwille van haar campinggasten het festival te laten verplaatsen. Onze pijnboompitten in de camper waren inmiddels ontkiemt en konden we de bladeren al weer vanaf halen, toen de dame uitgesproken was, de biefstuk was beef jerky geworden, en de melk volle boter…..ik was er klaar mee. Deze plek was alleen maar even om een nachtje te staan en eigenlijk vonden we het wel jammer dat we de volgende dag weer weggingen. Is een plek om terug te komen. Na het plaatsen van de camper nog even op de fiets wat boodschappen doen, terwijl Miriam rondom de camper alles gezellig maakt. Heerlijk avondje gehad, maar het licht ging redelijk snel uit en op tijd naar bed.

De volgende ochtend vlug alles inpakken en op pad richting Afferden, naar de Staatsbosbeheer camping De Cokse Heide. Hier waren we al een paar keer geweest en het is echt een plek voor ons. Midden in de bossen, plekken met privacy en veel diergeluiden in de natuur. Het is geweldig om hier in de ochtend de vogels te horen ontwaken. Ook hoor je soms onder of rondom je camper wat geritsel en denken we dat het een zwijntje of egel kan zijn. Voordat we ons kunnen nestelen vanaf 12.00 uur, moeten we eerst nog even ruimschoots boodschappen doen, want onze buren komen gezellig met hun dochter en schoonzoon een dagje kampeerbeleving meemaken met ons. Met dit prachtige weer lekker met elkaar borrelen en gezamenlijk heerlijk eten onder de boom die ons allen schaduw geeft. Hoe idyllisch allemaal..!

De middag en avond was supergezellig, maar met 6 man op een camping-gourmet plaat bakken is hetzelfde als op een plaat ijs een ei bakken…duurt even!! Enorm gelachen met elkaar en gewoon super dat ze vanuit Lelystad even op en neer knallen naar Afferden voor een portie gezelligheid!

PHOTO-2018-07-04-21-57-56

Nadat ze weg waren nog “even” de afwas doen en samen een afzakkertje genomen. We hebben doorgesproken waar we maandag zouden gaan fietsen met onze e-bikes. In Frankrijk lagen onze tongen op de grond toen we tegen de bergen aan moesten klimmen. Hier is alles vlak en goed te doen. We hebben er echt zin in. We maken een rit van ongeveer 30 kilometer op de GPS door de navigatie opdracht te geven om een lus te maken van circa 30 kilometer. De volgende ochtend na het ontbijt en tegen het einde van de ochtend alles in de fiets geladen wat mee moest; Joep, water, eten, poepzakjes, rugzak, mueslireepjes en een goed humeur. De rit was niet echt heel boeiend, aangezien we veel langs de doorgaande wegen rijden, in plaats van door de natuur. Maar we kwamen toch langs het bezoekerscentrum van Nationaal Park De Maasduinen en besloten daar even een koffie te scoren. Prachtige plek, waar je je waant in het buitenland. Het restaurant zweeft boven het water en je kijkt uit over het park met al het water.

Park de Maasduinen is echt een aanrader voor een ieder die er nog niet geweest is. Wat een prachtige natuur daar. We fietsen na de koffie nog door het park en via boerenweggetjes komen we weer terug bij de camping. Moe maar voldoen drinken we een koel biertje en doen onze schoenen en kleding uit om weer in camping-outfit de avond aan te vangen. Erg relaxte dag gehad samen en lekker gegeten op de gourmet plaat met ons tweeen. Dat ging een stuk beter als gisteren.

Dinsdagochtend eigenlijk hetzelfde ritueel als de maandag; lekker wakker worden en in de ochtend lezen, koffie, ontbijtje en rustig douchen en omkleden. Er is bijna niemand op de camping, dus het is muisstil. We gaan het qua fietsen wel even anders doen. Miriam download een app  die allerlei routes via fietsknooppunten maakt of zelf kunt maken. We schrijven de knooppunten op en gaan op pad. Het was een prachtige rit zoals we die graag doen, destijds ook met scooter, door de natuur, slingerweggetjes, akkers, mooie boerderijtjes, kleine dorpjes, waterpartijen, bossen en hopelijk ergens nog een gezellig plekje om te laven….Dat was het enige dat we niet tegenkwamen, een laafplek. Jammer.

En nog een collage met foto’s van de omgeving hier:

We maakten vanmorgen echter wel een fout door de beide accu’s van de e-bikes niet op te laden, omdat we dachten dat ze vol genoeg waren voor deze rit van 42 kilometer. Bij Miriam lukte dat prima, maar bij mijn fiets ging de accu ineens van 4-5 streepjes lading terug naar nog maar 1 streepje. Aangezien we ook nog boodschappen moesten doen, waren we iets van de route afgeweken om een supermarkt te bezoeken. Net vlak voor de supermarkt was de accu leeg van mijn fiets, dus moest ik zonder ondersteuning nog 8 kilometer fietsen met volle fietstassen. Dat was even andere koek moet ik zeggen. De e-bike zonder ondersteuning fietst niet fijn, of je moet in de 2e of 3e versnelling fietsen. Maar ja, dan moeten die korte kromme pootjes van mij enorm gaan draaien. Naast dat het er niet uitziet, is het ook nog eens enorm vermoeiend. Miriam bood heel lief aan om even de fietsen te ruilen, maar als ridderlijk type dat ik ben, weigerde ik dat natuurlijk…soms haat ik die mannelijke principes van me…..

Dat de sfeer er niet beter op werd, toen Mir ook nog dacht kortere route te weten en die het dus niet was, moge duidelijk zijn. Maar na aankomst op de camping was het leed al weer snel geleden en hebben we nog een fijne dag gehad bij de camper.

Vandaag, woensdag 4 juli, hebben we niet gefietst. Mijn derriere voelt alsof ik door King Kong van achteren ben genomen en ik moet er niet aan denken om op een zadel te zitten. Het weer voelt heel klammig en in de loop van de ochtend besluiten we om een lekkere wandeling met Joep te gaan doen en de fietsen niet te gebruiken. De afgelopen dagen waren warm, maar waren goed te doen. Maar vandaag voelt het of je onder een elektrische deken leeft. Onbehaaglijk en drukkend. Het is sowieso weer typisch ons dat wij na 20 jaar fietsloos te zijn geweest, op de warmste dagen van het jaar, meteen met ritjes van 30-40 kilometer te beginnen. Enthousiasme eist zijn tol.

Maar goed; wij aan de wandel met Joep door het prachtige bosgebied rondom onze camping. We lopen lekker en Joep is helemaal in zijn nopjes. We genieten echt van dit kleine kereltje en lachen ons rot om zijn capriolen. Dit teckeltje heeft ons leven zo in positieve zin op zijn kop gezet. Los van alle gekochte attributen, speeltjes, mandjes, inentingen, voedselpakketten, fietsmanden, GPS tracker, verzekeringen, kettingen, dekentjes, tuigjes, en alles wat ik nog vergeten ben, is het geen kostenpost, maar verrijking van ons leven. Mooi om te zien hoe die kleine haarbal zo op Miriam is gefocust. Prachtig om te zien. Ook in deze vakantie heeft ie geen problemen veroorzaakt en is hij superlief geweest tijdens het rijden en op de camping. Joep is een topper! Moest ik even kwijt….

Maar onderweg de wandeling zie ik opeens Miriam haar pupillen vergroten, standje paniek en schichtig kijkend. Ik vraag haar wat er is, maar ze moet enorm naar het toilet…..wat er in de wijde omtrek niet is. Ik zeg; ophouden en doorlopen! Ik zag aan haar loopje dat dat niet ging lukken en voordat ik het wist, zat ze hurkend en met dezelfde blik in haar ogen als Joep (“zit niet naar me te kijken als ik zit te bouten…”). Zoals Miriam altijd alles goed voorbereidt voor Joep qua spulletjes, had ze papier bij haar, natte doekjes en zakjes  om alles in op te bergen en weg te gooien als we weer thuis waren. Behalve die dampende bolus…die mag door de natuur worden geelimineerd! Mijn vrouw is gewoon een ordinaire wildpoeper!! Ik zou het niet kunnen, maar Miriam kwam erg gelukkig uit de bossen. Heerlijk de wandeling afgemaakt en bij thuiskomst de rest van de middag lekker voor de camper gezeten en de laatste avond hier op de grillplaat gekookt. Morgen weer op pad naar onze laatste bestemming deze vakantie: De Vlagberg in St Anthonis. Onze echte favoriete plek tot nu toe! Daar blijven we nog tot zondagochtend. Met dit weer en het buitenleven alsof we in Spanje of Italie zitten, blijven we zo lang mogelijk weg.

Mart en Mir 2018

Vrijdag 23 t/m 25 juni 2017: “Niet noemenswaardige neerslag” te Drie (Ermelo)

De hele week hadden we ons verheugd om met onze Lambortinki nog even een weekendje weg te gaan, voordat hij weer voor een kleine 2 maanden in de stalling wordt geparkeerd. Aangezien we gewoon moesten werken de hele week, terwijl de mussen dood van het dak vielen van de hitte, zijn we vrijdagavond na het werk de camper ingestapt en op weg naar ons inmiddels vertrouwde adres van Staatsbosbeheer Natuurkampeerterrein te Drie.

De weersverwachtingen waren niet slecht qua temperatuur, maar met de nu al historische, door KNMI en Meteoconsult uitgesproken woorden: ”aangename temperaturen in het weekend met af en toe niet noemenswaardige neerslag” hadden wij er genoeg vertrouwen in om dit weekend ons kamp op te slaan in Drie.

Elke keer dat we aankomen op een natuurkampeerterrein voelen wij ons een beetje opgelaten door het feit dat onze camper wat afwijkt van het gemiddeld kampeermiddel dat er op dit soort terreinen staat en het type mensen dat daar is. Doordat het een natuurkampeerterrein is, stonden er nu heel veel tentjes, grotere tenten, een paar caravans, buscampers en nog een paar “buitengewone” campers.

20170624_151544

De mensen kijken ons aan als we het terrein oprijden en we zien ze denken; “Wat moeten zij nou met zo’n grote camper op een natuurkampeerterrein?” Misschien vinden ze het wel asociaal of zo….maar op een of andere manier voelen wij ons niet zo welkom om ons heen. Nadat we ons gestald hadden, met alle goede bedoelingen meteen de luifel uitgeklapt en de stoelen buiten. Nou…..dat was het enige dat we konden doen, want het begon meteen als een gek te regenen en het is eigenlijk niet meer opgehouden met regenen. Vrijdagavond, zaterdagochtend tot ongeveer het middaguur was het overal doorweekt van  de regen.

Direct nadat het droog was, hebben we onze scooter gepakt en zijn richting Putten gereden om daar lekker te slenteren en wat winkels te bezoeken. Het zou een paar uur droog blijven, dus vlug een dosis Putten innemen! Want wat is Putten een leuk dorp zeg! Vooral het beeld in de winkelstraten is afwijkend van ons eigen stadshart, waar alleen maar ketens zijn gevestigd. Hier in Putten erg veel particuliere boetiekjes, woonwinkels, gezellige horeca en erg vriendelijke mensen overal. Maar ook in de winkelstraten is het kletsnat van de regen en lopen mensen in korte broeken en paraplu’s boven hun hoofd.

Wij daarom maar na een paar uur te hebben rondgelopen een lunch genoten in De Herbergh in Putten. Prima sfeer en goed eten! Eindelijk werd het weer droog en besloten we nog even de Appie in te gaan om wat boodschappen te halen en gezien de donkere wolken boven ons hoofd, wilden we eigenlijk zo snel mogelijk terug naar de camper om daar dan maar te gaan lezen of zo. We zijn zelfs al begonnen met het puzzelen….tja bijna 52, dan krijg je dat….. Miriam had nog even een korte wandeling gemaakt tussen de buien door en was net op tijd terug voordat er weer op haar gewaterd werd.

C360_2017-06-25-13-54-40-237

We kijken om ons heen en zien veel mensen erg stoeien met het overleven in een tent in de regen en chagrijnige blikken wanneer ze weer in hun natte stoelen moeten kruipen. Ze doen er lang over om hun luifels en tentdoeken weer in fatsoen te krijgen en we zien ze in de regen op hun primusbrander emmeren om een maaltijd klaar te maken. Vlam weer uit, natte lucifers, regenwater in hun gerechten, klamme kleren, nagenoeg geen verlichting om wat te zien en in de stromende regen naar het toiletgebouw rennend om zo droog mogelijk over te komen. En steeds zien we weer die blikken van: “kijk die glamping-gasten daar hoog en droog zitten in hun leren stoelen, verwarming aan, overal verlichting, een fornuis, afzuigkap, Nespresso apparaat, TV, mediaspeler en een prima muziekje op de achtergrond. Dit heeft toch niets meer te maken met kamperen….!!”

Nou….wij denken hetzelfde als we iedereen zo gadeslaan: hoe kunnen ze dit leuk vinden? Zo behelpen en na  2 nachten alle slaapzakken nat, jankende kinderen, vieze natte kleren aan, niets te doen op de camping, ouders die doen of het leuk is in dit weer….kortom…wat een ellende!!

Wat ons ook opvalt is de uitdragerij die men voor een weekendje meeneemt in de tent. Hele volle auto’s met van alles en nog wat en voordat de tent of buscamper staat, moet er nog zoveel gedaan worden in en rondom het kampeermiddel. Meestal gepaard met echtelijke ruzie’s en minstens 3 uur bij het opbouwen en 2 uur bij het afbouwen van het kamp zijn ze kwijt voor een weekendje gezellig kamperen. Wij vinden het vooral prettig dat we alles binnen 10 minuutjes up and running hebben en wij direct klaar zijn, aangezien alles op zijn plek ligt en goed en makkelijk te pakken is. Camper hebben is gewoon super!!

C360_2017-06-24-15-47-36-474

Conclusie is nu dat alle tenten op zondagochtend zijn vertrokken en dat alle campers er nog staan en vooral vrolijke mensen erin. Mir staat nu lekker te koken in de keuken, terwijl ik aan tafel ons blog schrijf. Vanavond komen we weer thuis en in 15 minuten de camper leeg, wasmachine aan, watertanks leeg laten lopen, toilet en badkamer schoonmaken en dan woensdag de camper in de stalling. Over 2 maandjes gaan we met de Lambortinki naar Schotland of Engeland. De komende 2 maanden in het hoogseizoen vinden wij het overal te druk op de campings en camperplaatsen en blijven dan dus gezellig thuis om ook te kunnen genieten van onze tuin en de buitenkeuken en hopelijk een hoop zwoele zomeravonden samen.

26 April 2017: Groesbeek, Nijmegen en Oijsedijk

Deze week konden wij met ons werk goed te plannen een vijftal dagen weg met onze camper. Dinsdag na het werk weg gegaan, woensdags zijn we altijd samen vrij, donderdag Koningsdag en dan vrijdag 1 “snipperdag” nemen en vervolgens het gehele weekend weg, maakt dus dat we 5 dagen op pad konden met onze Lambortinki. Gisteren na het werk vlug alles inpakken en iets voorlopend op schema konden we om 18.00 uur via de snelweg richting Groesbeek rijden. Onderweg net buiten Lelystad zag mijn broer Jos ons rijden en belde ons met de mededeling dat voor Harderwijk dikke file stond en dat we beter via Zeewolde, Amersfoort en dan de A30 konden rijden. Zoals als jongste broer betaamt, luisterde ik gehoorzaam naar mijn oudere broer! Vervolgens een half uur later verketterde ik hem omdat we vlak voor de afslag naar de A30 in een nog dikkere file stond. Tenminste; als je over een file praat is het vaak dat je dan toch af en toe van je plek rolt totdat je 30 meter later weer op de rem trapt en stilstaat. Deze file was er eentje onder de noemer: parkeren!! We hebben ruim 45 minuten als een rat in de val in een stilstaande file gestaan en zelfs keuvelend tegen een vangrail met medereizigers gekletst. Er was namelijk een ongeluk gebeurd met 5 auto’s en behoorlijke blikschade. Alles stond muurvast. Maar uiteindelijk konden we weer op pad en daardoor kwamen we rijkelijk laat aan op de geplande camping.

Dit keer wederom een camping vanuit het Groene Boekje en Natuurkampeerterreinen. Kleinschalig en redelijk primitief qua faciliteiten. Aangekomen op de Camping Het Smokkelpad in Groesbeek, konden we direct onze plaats in gebruik nemen en ons klaarmaken voor het avondmaal. Het Smokkelpad stamt nog uit de tijd dat er nog strenge grensposten waren tussen Nederland en Duitsland. Via dit pad kon men zo vanuit Groesbeek, richting Cranenburg lopen om vooral tabak en alcohol het land binnen smokkelen. Precies op deze voormalige grens staan we met onze rijdende woonhuis uitkijkend op een weiland. Prachtige plek en door de slechte weersverwachtingen niet druk. Er staan nog een paar Eriba caravans, die een clubweekend hebben doorgebracht hier. De beheerder Ton was erg vriendelijk en hartelijk en was speciaal voor ons open gebleven om ons te ontvangen.

Het avondmaal was voor onze maatstaven erg belabberd te noemen. Normaal vindt Miriam het leuk om in de camper te koken, maar nu we zo laat aankwamen (20.45 uur) hebben op culinaire wijze Saucage Du Knak met Panne du Oer gegeten. In de volksmond ook wel te oud brood met knakworst genoemd. De komende dagen hebben we elkaar beloofd om lekker te koken of ergens onderweg met de scooter een hapje te eten. Na het eten nog even samen gelezen en wel met ieder zijn eigen boek, dus niet echt samen….

Na een lekkere nachtrust en het inmiddels standaard ontbijt, hebben we ons gedoucht en waren we klaar om met onze scooter een rit te plannen. Tot onze schrik heeft na zijn laatste update, onze Mio Fietsnavigatie het begeven. Nu dan toch maar via de witte ANWB fietsborden de wegen volgen. Komt goed! De zon scheen toen we wilden ontbijten, dus hebben we heerlijk buiten gegeten. Erg fijn als je verwacht dat de komende dagen slecht weer is verwacht en toch opeens kunt genieten van de zon.

C360_2017-04-26-10-09-33-456

Eerst op pad naar het net over de duitse grens gelegen Kranenburg. Het plaatsje ligt in de Kreis Kleve in het Neder Rijn gebied. Kranenburg werd in de 13e eeuw gesticht door de Graven van Kleef. De eerste historische bronnen vermelden een Burg Kranenburg uit 1270 en een kerk uit 1277. Sinds 1924 bezit de plaats stadsrechten.

Door de vondst van een ‘wonderbaarlijk kruis’ kreeg de plaats in 1308 betekenis als bedevaartsoord. Nog jaarlijks vindt een kruisprocessie plaats als hoogtepunt van de bedevaart van Kranenburg. In 1370 kwam het gebied van Kranenburg, dat tussendoor aan de ‘Heren van Horn”verpacht was geweest, terug aan Kleef. In deze tijd bestond in het stadje een eerste vestingwal. Rond 1400 werd er een nieuwe burcht gevestigd met een stenen vestingmuur en twee poorten. Het aantal torens is niet bekend; wel weet men dat de meest zuidelijke toren als windmolen gebruikt werd.

C360_2017-04-26-11-03-03-075

Bovenstaande tekst doet vermoeden dat er toch wel veel te zien viel op historisch vlak, maar dat viel tegen. Er waren nog resten van een stadsmuur en er stond nog een gedeelte van een poort, maar dat was het! Kortom; we zijn de scooter even af geweest om wat foto’s te schieten en toen met gierende banden terug naar Nederland en wel Groesbeek specifiek.

Al rijdende door Groesbeek viel ons op dat er veel bouwwerkzaamheden in het centrum waren. Het maakte het er niet gezelliger op qua entourage, maar al slenterend door het dorpje kwam Miriam toch weer wat winkeltjes tegen en nadat we ook het even een prachtige meubelzaak hadden bezocht met veel woonaccessoires (godzijdank waren we met de scooter, anders was er vast wel weer wat ingeladen…), kwam de zon weer door en zeiden we tegen elkaar dat we deze momenten met de dreigende luchten om ons heen moesten koesteren en er van genieten. Dus gezellig in Grand Cafe De Spil een koffie gedronken met elkaar en nog “wat erbij”.

C360_2017-04-26-12-07-21-287

Na deze korte tussenstop besloten we om de scooter te pakken en een mooie rit door de natuur te plannen. Al slingerend door de mooie bossen rondom Groesbeek en door een heuvelachtig landschap rijdend kwamen we langs het Groesbeek Canadian War Cemetary. Een indrukwekkende locatie op een heuvel waarop ruim 2600 soldaten begraven liggen. Deze soldaten kwamen uit verschillende landen, maar vooral Canadezen, Engelsen, Fransen en Nederlandse helden die voor onze vrijheid hebben gevochten en waarvan hun families een zware tol hebben moeten betalen. Het is erg indrukwekkend om door deze gedenkplaats te lopen. De hoeveelheid grafzerken overvalt je en geeft je ook te denken over hoe nu de situatie in de wereld is. We zeggen wel altijd: Dit nooit weer! Nooit weer! Maar kijk eens om ons heen waar we nu staan met betrekking tot de wereldvrede.

C360_2017-04-26-12-33-40-890

C360_2017-04-26-12-50-15-847

We hebben daarna weer de scooter gepakt en zijn via allerlei weggetjes opeens Nijmegen ingereden en vervolgens naar het centrum gereden. De lucht was erg dreigend qua hagel en regen, dus besloten we eerst maar te gaan lunchen en lopende door de stad kwamen we net op tijd nog droog binnen in Brasserie Het Vlaams Arsenaal, een erg gemoedelijke eetgelegenheid in een middeleeuws pand, waarnaast ook direct allerlei prachtige winkeltjes waren. Het was bommetje vol in de brasserie en de sfeer was prima, mede door het erg vriendelijke personeel. In alle rust geduldig op onze lunchgerechten gewacht en lekker met elkaar gekletst over alles wat we nog van plan zijn en allerlei andere onderwerpen die aan de orde kwamen.

Aangezien de regen inmiddels met rasse schreden op ons af kwam na de lunch, besloten we om niet direct met de scooter weer richting Groesbeek te gaan rijden, maar onverwachts even bij mijn nicht Irma langs te gaan, die ook in Nijmegen woont. We hadden al via Facebook even contact gehad en aangegeven dat we misschien even aan kwamen om haar na jaren weer even te zien. Altijd goede herinneringen aan haar gehad vanuit mijn jeugd, toen we samen met beide gezinnen op vakantie gingen. Erg leuk om haar weer even gesproken te hebben en jammer dat we niet meer tijd hadden om meer te horen over haar reizen van de afgelopen jaren. Ze was net terug uit Cambodja, Vietnam en Laos, maar daar eigenlijk niet veel over kunnen hebben, aangezien haar vriend boeiend kon vertellen over zijn zorgen omtrent overheids instanties, corruptie, handel in organen en weefsel en bouwbesluiten in Nederland en Spanje. Kortom: luchtige kost! Maar prima kerel voor de rest en gezellig uurtje samen beleefd.

De regen was inmiddels grotendeels vertrokken boven ons hoofd en toen ook de zon weer terug was, besloten we om via de Oijpolder terug te rijden. Wel; dit was een bonusrit!! Wat n prachtige omgeving is het hier! Vergezichten met Nederlandse luchten, groene weilanden, spiegelachtige vennetjes, dijkjes en veel vogels en hun geluiden. We genieten intens en stoppen regelmatig om echt alles in ons op te nemen. Ook weer innemen natuurlijk, want we kwamen nog een leuk terrasje tegen midden in de polder. En aangezien we daar in de zon konden zitten en met een mooi uitzicht op de polder, hebben we daar tot aan einde van de middag gezeten met een wijntje, biertje en de Bourgondier bitterballen. Wat een fijn leven hebben we toch, zeggen we tegen elkaar. We leven maar 1x, dus doe het dan goed, als het kan!

 

C360_2017-04-26-17-24-41-834

20170426_182646

De laatste etappe was terug via Groesbeek om daar nog even boodschappen te doen voor de komende dagen. Koningsdag staat morgen op de planning en wij hebben besloten om dit niet hier te gaan vieren, maar in Kleve. Lekker rustig. Teruggekomen op de camping lekker knus de camper in om weer warm te worden. Ondanks toch het betere weer als verwacht, was het wel erg koud op de scooter. Kacheltje aan, maaltje koken, afwassen en dan lekker lezen en dit blog schrijven en dan zit de eerste dag er weer op! Was een super dag!

 

Het Groene Boekje – Kamperen midden in de natuur

De afgelopen dagen zitten we weer te stuiteren op onze stoel. Het Groene Boekje 2017 is uitgekomen! Voor ons is dat wel een beetje het begin van het plannen maken voor het nieuwe camper/kampeer-seizoen. Nadat het ASCI ons hun europese gidsen heeft toegezonden, komt dan nu eindelijk het Groene Boekje 2017 op onze deurmat ploffen. Ik weet niet of jullie dit boekje kennen, maar het is een natuurterreinen camping gids van de Groene Koepel, met als leus: te gast in de natuur.

De afgelopen jaren zoeken we steeds vaker kampeerterreinen uit die in dit boekje staan. Uitsluitend kleinschalige campings, midden in de natuur en zonder teveel voorzieningen. De basiszaken zijn aanwezig, zoals elektra, douches, afwasbakken en veelal ook nog een grote open vuur gelegenheid om samen te komen. De activiteiten die er georganiseerd worden zijn uitsluitend op de natuur gericht en ook voor de kinderen. Misschien wel juist voor de kinderen. Nu hebben wij wel geen kinderen, maar dat wil niet zeggen dat we niet genieten van het gezelschap van kinderen. Juist!!

Daarom zitten we nu gezellig aan de eethoek om middels het boekje plannen te maken voor de komende maanden om vooral wat weekenden erop uit te trekken. We hebben het beiden druk met ons werk en we ervaren de weekendjes weg met onze good old Lambortinki als minivakanties.


Ook de sfeer op de natuurkampeerterreinen vinden wij vaak uiterst vriendelijk. Niet dat op “commerciele” campings dit niet het geval is, want vriendelijkheid zit vooral in jezelf en wie goed doet, goed ontmoet, is ons credo! Maarrrrr…de sfeer is op de natuurcampings is wat gemoedelijker en minder gejaagd. Ook is het zo dat je vanaf de campings rechstreeks de natuur in loopt. Of dit nu bossen zijn of waterpartijen; je zit er midden in! Prachtig!

Al pratende over de plannen die we maken, moet de Lambortinki ook altijd meekunnen en dat is soms een probleem op de natuurkampeerterreinen. Onze camper is vrij groot en daarvoor is niet altijd genoeg ruimte beschikbaar of de weg naar de plek toe niet altijd breed genoeg. Goed opletten dus. In ons geval voelen we ons soms niet gewenst gezien de omvang van onze camper. De meeste mensen zitten nogal primitief voor het tentje op een plaidje of op boomstam of op laag stoeltje. Ook koken ze uitsluitend 1-pansgerechten op een primusbrandertje…eigenlijk zoals het hoort op zo’n primitieve camping.

Wij daarentegen zitten binnen op leren stoelen, koken op een fornuis en buiten zit de bbq aangesloten op een gasaansluiting aan buitenzijde camper. Tevens hebben wij een scooter achterop de camper staan en voldoen wij dus totaal niet als natuurliefhebbers, maar meer als barbaren. Sorry, maar we vinden het gewoon lekker…

Door deze plannen te maken en alvast te mijmeren over wat we nog nodig hebben voor het nieuwe seizoen, zeggen we net tegen elkaar: We missen de camper en het leven daarin. Aangezien ik mijn leesbril ben kwijtgeraakt afgelopen week tijdens het werk, moeten we naar de winterstalling van de camper om daar mijn reserve-leesbrillen te halen. Ze liggen allebei in de camper, stom he? Eigenlijk hebben we zometeen een bezoekregeling met de Lambortinki en kunnen we even zien hoe het met hem is, zo onderdak en droog op de boerderie!

Het voorjaar mag van ons weer komen; lekker de tuin klaar maken, de motor uit de stalling en de camper voor de deur! It geat on!!

Hemelvaartweekend – Annendaalse Hoeve te Echterbosch (Midden Limburg) – 14 mei 2015

De afgelopen dagen hebben we ons afgevraagd waar we naar toe zouden gaan met het hemelvaartweekend. We hadden vooral zin in een paar rustige dagen relaxen, zonder teveel te reizen en compleet in retraite te gaan. De afgelopen anderhalve week, na Engeland, waren erg druk en ja….we worden dagje ouder, dus rust nemen is verstandig.

Afhankelijk van het weer zouden we kijken waarheen we zouden gaan. Ook dat vinden we fantastisch van het op pad gaan met je eigen camper. Je hoeft niets vast te leggen en vooral; niets te boeken.

Gisteravond zaten we laat te eten na de koopavond van Miriam haar kapsalon, toen we de weerberichten aan het bekijken waren in alle interessante windrichtingen om ons heen. We hadden een paar opties; 1. Meppen, Duitsland, vlak bij Coevorden, 2. Moezel, Duitsland, 3. Teutoberger Wald, Duitsland, 4. ergens langs onze kust of Limburg in ons eigen landje.

Kijkend naar al deze bestemmingen, en wat de weersverwachtingen aldaar brengen, kwam ons eigen kikkerlandje het beste uit de bus. Limburg wel te verstaan.

Aangezien we rust wilden en niet teveel gedoe om ons heen, besloten we ons te richten op Natuurkampeerterreinen. Een stichting die door heel Nederland allerlei, veelal kleinschalige, kampeer terreinen beheert, waarvan wij lid zijn geworden. Dat lid worden van allerlei kampeerclubjes, ben ik vooral nogal in doorgeschoten…..ik geloof dat wij inmiddels lid zijn geworden van NKC, ACSI, Natuurkampeerterreinen, Engelse Caravan and Camping Club en nog eentje waarvan ik de naam niet eens meer weet. Ach ja…..zodoende wel altijd genoeg campingadressen voorhanden, zal ik maar zeggen.

Anyway (engels voor “in ieder geval”), wij vanmorgen op pad richting Limburg om daar neer te strijken bij Annendaalse Hoeve in Echterbosch. Dit stukje Limburg is gesitueerd in het smalste stukje van Nederland en wij zitten echt maar 500 meter van de Duitse grens, tegen het leuke dorpje Waldfeucht. Morgen gaan we dat maar eens goed bekijken.

Onderweg naar Limburg was het behoorlijk druk op de weg, waardoor we elke parkeerplaats die we op reden, vol stond met vrachtwuto’s, campers, caravans, autos en vooral heel veel motoren. Waarschijnlijk was er ergens een Harley Davidson meeting, want het waren voornamelijk Harley’s met plakplaatjesvolk met leren Bayerische giletjes met doodskoppen erop……

Door de drukte overal maar doorgereden en tussen de middag kwamen we aan bij de camping. Mooie plekken, tussen de bomen op een veldje en een erg vriendelijke campingbeheerder.

Van deze man meteen weer een lesje gekregen in voertuigtechniek…wat gebeurde er: bij aankomst wilde ik voor de receptie de camper uitzetten en stapte ik uit, samen met Mir. Toen we buiten stonden, met sleutels in hand, bleek de motor nog gewoon te lopen. 2e keer dat het gebeurde. Best raar. Wat ik daarna ook deed, de motor bleef lopen. Opnieuw starten en ratelende startmotor ten spijt, niets kreeg de motor uit.

Toen de beste man, zo tussen neus en lippen meldde dat ik “dubbelclutch” moest hanteren, ging de motor uit. Was niks ernstigs zei de campingbeheerder. Gewoon even onthouden….

Na aankomst op camping en ons plekje uitgezocht, brak de zon door en hebben we de hele middag lekker met boek, hapjes en drankje, in onze luie stoelen gelegen en genoten we van elkaar en de omgeving. Was super gezellig! Nu naar binnen, want het begint te regenen en het koelt af. We eten heerlijke asperges, met gerookte zalm en gekookte eieren. Moet wel als je in Limburg staat….

FB_IMG_143162254306420150514_191632_resized

De camping staat inmiddels vol om ons heen en iedereen is binnen lijkt het wel. Na het eten zal de rust op camping wederkeren en zit iedereen binnen is de verwachting. Wij vinden het erg knus en zien al weer uit naar lekker slapen in ons ieniemienie bedje.

Nou ja….ik lees alles nog even door en realiseer mij: eigenlijk had de ene zin met: “we zijn vanmorgen met camper vetrokken naar Limburg, in Echterbosch en we staan met mooi weer op natuurkampeerterrein”  ook volstaan, maar wordt wel een heel kort blog dan, toch?

Tot morgen! Mogelijk iets meer te melden als vandaag……