24 juni 2015: Althandhu – Laide, Wester Ross

26 juni 20153 november 2025 / martin&miriam / Een reactie plaatsen

Vanmorgen op tijd opgestaan en ons klaargemaakt om te vertrekken. Eerst nog even alles bijvullen en afstorten en op weg naar onze volgende stop; Ullapool!

Daar willen we de boodschappen doen voor de komende 2 a 3 dagen als we in het wild gaan kamperen. Vorig jaar waren we daar ook en wisten wij nog een redelijk grote Tesco Supermarkt te zitten. Onderweg weer dezelfde weg als gisteren gereden, maar nu vanaf de andere kant. Ongelofelijk hoe dan toch anders de uitzichten zijn, maar niet minder mooi. Het valt ons op dat het druk is op de weg. Er zal vast wel wat te doen zijn ergens, want het is echt opvallend. We kwamen nu 15 auto’s tegen op 45 kilometer, in plaats van gisteren 9 stuks. Toch een stijging van 75-80%!

Aangekomen in Ullapool hebben we eerst even getankt en bij medewerker van tankstation gevraagd of er ergens een brommerwinkel is of soort van garage. Die was er wel, maar bestaat niet meer. Dat verrast ons niet zo, aangezien we deze vakantie maar 2 brommers/scooters zijn tegengekomen. Tegenover de Tesco blijkt echter wel een fietsenreparatieshop te zitten. Daar konden ze mij echter ook niet helpen aan een nieuwe achterband voor onze scooter. Wel ging de beste man om zich heen bellen of iemand wist waar er eentje zat. Inverness of Fort William moeten er eentje zitten. De laatste plaats doen we nog wel aan, maar Inverness komen we niet meer.

We besluiten ons scooteravontuur maar los te laten en verder te genieten van tot nu een fantastische vakantie. Wat een land, wat een natuur en wat een rust!

Na Ullapool gaan we richting Wester Ross, het gebied zuid westen van deze stad. Dit gebied zijn we nog nooit geweest, dus we zien ernaar uit om er doorheen te rijden. Wat opvalt is dat dit gebied groener en meer Rocky Mountains cq Montana achtig aandoet. Totaal anders dan de andere gebieden. Wel een super mooie omgeving, met ook weer altijd die bergen, die er dramatisch uitzien in de donkere wolken en regenachtige mist die we de hele vakantie al om ons heen hebben. We hoeven de bikinilijn niet te harsen en factor 30 zonnebrandolie is ook niet nodig deze vakantie. Een zuidwester, met kaplaarzen is een betere optie! Al met al zijn er genoeg droge momenten om te gaan wandelen of buiten te zijn.

Na ongeveer 40 kilometer komen we langs de grootste watervallen van het Verenigd Koninkrijk, The Falls of Measach. Deze watervallen zijn gesitueerd in de Carrieshalloch Gorge, een enorme kloof tussen de bergen, die steeds smaller wordt en uiteindelijk dus uitmonden in de watervallen. De wandeling ernaar toe was goed te doen, alleen terug was even een klim. Maar zonder te stoppen en stevig wandelend kwamen we weer boven terug bij de camper.

Na dit bezoek zijn we nog even doorgereden totdat we weer bij een prachtige vallei uitkwamen, met op de achtergrond Loch Broom. Daar besloten om te stoppen en lekker te lunchen in onze camper. Na de lunch de laatste etappe om ergens een leuke plek te vinden om los te gaan staan, dwz niet op een camping, maar in de natuur op ons zelf.

Langs de weg staan zien we niet zitten, dus zoeken we een zijweg die doodloopt richting uitzicht op een baai. Voordat we aan het einde van deze weg kwamen, moesten we op een smal weggetje toch nog zo’n 5 kilometer doorrijden tot het eind….waar al iemand stond! Deze was niet van plan te vertrekken, gezien het mooie uitzicht, dus wij maar weer door naar een volgende zijweg ergens. Ook daar konden we geen plek vinden om te staan. Nadat we hier weer een uur aan besteedt hadden, besloten we maar weer op een camping te staan, onderaan een strand met ook uitzicht op een baai. Daar staan we dus nu. Vlak naast een kerkhof…zijn we in ieder geval niet alleen.

Vanmiddag gezellig buiten een biertje en wijntje gedronken en super gezellig zitten kletsen over al onze nieuwe plannen voor de toekomst.

Het weer betrok inmiddels weer zodanig, dat we in de camper verder zijn gegaan met de gezelligheid. We hebben gedanst in de camper met veel lol. Ik had namelijk weer eens de Ben Liebrand Jaarmixen vanaf 1982 tot en met 2005 meegenomen. Het geluid in onze boxen in de camper zijn hartstikke goed, zo ook onze stereo, dus we waanden ons in een dancing!!

Met het eten hebben we ons echt bescheurd, ook door de hoeveelheid drank die we genuttigd hadden. Mir was verse pasta aan het koken, met eigengemaakte groentesaus en gehakt.

We waren aan het eten en aan de pasta zat zo’n rare smaak; niet thuis te brengen, maar wel bekende smaak…

Wat bleek nu? Normaal kookt Miriam in flessen water vanuit de supermarkt en niet vanuit de watertank van de camper. Nu had ze door de totale delirium wel water uit de kraan gepakt en zodoende smaakte de pasta naar Steradent!!

Nu zie ik jullie denken; Steradent??? Ze hebben toch wel nog hun eigen tanden????

Ik leg het even uit aan jullie. Steradent voeg je in je watertank toe als je de leidingen en tank wilt schoonspoelen. Na dit ritueel spoel je een paar keer met schoon water alles nog een keer na en klaar is Kees. Dat naspoelen waren we voor de vakantie dus vergeten en zodoende smaakte het water naar Steradent.

Wij zagen het al helemaal voor ons; mensen denken dat we een epileptische aanval hebben door de hoeveelheid schuim op onze bekken. In ziekenhuis komen ze er pas achter dat het Steradent is.

Of….iedereen na de vakantie zegt: hebben jullie je tanden laten bleken in de vakantie? Nee, we hebben pasta van Miriam gegeten, namelijk Pasta Steradenti!

Nou…dit waren dan weer de beslommeringen van vandaag. We gaan manden en morgen rijden we verder naar Gairloch. Moet ook een mooi plekkie zijn!

Dinsdag 23 juni, Durness naar Altandhu

23 juni 20153 november 2025 / martin&miriam / Een reactie plaatsen

De ochtend begon met vreselijk balen! Na het ontbijt gingen we naar buiten om de scooter op het scooterrek te plaatsen en toen hij op het rek stond, zag ik dat de achterband over de gehele zijkant was beschadigd en zelfs bijna tot aan karkas doorgesleten. Wat bleek; de nieuwe verzwaarde vering die ik erop heb laten zetten, heeft tegen de zijkant van de band aangezeten en heeft deze helemaal weggesleten tijdens het eerste ritje samen van een uur rijden. He-le-maal aan gort gereden. Einde scooter avontuur deze vakantie. We zijn er ziek van! Eerst moet je 7 maanden wachten totdat je eindelijk je gekochte scooterrek geplaatst krijgt op je camper, zodat je al een vakantie zonder scooter hebt moeten doen. Dan nu dit; koop je bij erkend scooterbedrijf een verzwaarde verenset, laat je vervolgens er door hun eigen monteur opzetten. Die zegt nog; “is wel krap allemaal, maar het past.” Dus niet!! We hadden zo’n schik met het scootertje hier, dat we overwegen om morgen in Ullapool naar een scooterdealer te zoeken om de band en veer weer te laten wisselen.

Toen begon vervolgens de omvormer weer op alarm te piepen. Deze was tijdelijk geplaatst door onze camperdealer, omdat onze nieuwe omvormer voor garantie terug naar importeur moest. Ook deze liet ons in de steek, leek het. Ik met al mijn technische vernuft (vergelijkbaar met een prehistorisch fossiel) op zoek naar de storing. Bleek er een kabeltje ergens niet goed te zitten. Nu werkt het weer, dus als we in het wild kamperen, hebben we in ieder geval stroom om de tandenborstel, de laptop, baardhakkelaar en mobiele telefoons op te laden. Tja….ik weet het; allemaal geen levensbedreigende beperkingen als het niet werkt, maar toch…we zijn er zo aan gewend.

Nadat we op onze camping voor vertrek alle tanks hebben geleegd of gevuld, gaan we op pad richting Altandhu via een prachtige weg. Deze weg hebben we grotendeels vorig jaar al gereden, maar er zitten nog steeds stukken tussen die we nog niet gehad hebben. Verkeer is er op deze normale werkdag ook niet te bespeuren op een enkele auto na. Kortom; we hebben alle rust om ons heen om te stoppen wanneer we willen en niemand tot last te zijn met de redelijke grote camper op een enkelbaans weggetje. Deze weg moesten we zo’n 50 kilometer volgen, voordat we echt in de verlaten wereld verdwenen.

Onderweg zoals gewoonlijk mooie meren gezien, met op de achtergrond de bergen, die met hun schaduw in de meren weerspiegelden. Geen rimpeltje op het water en echt spiegels. De bergen zien er qua vorm zo uiteenlopend uit, zodat je na iedere bocht weer een ander schilderij in rijdt. Miriam is veel aan het fotograferen en video opnamen aan het maken. Ze is helemaal in haar nopjes. Dit landschap vinden we beiden zo vreselijk lekker voelen om ons heen.

Onderweg stoppen we om langs een meer te gaan lunchen. Met de bergen op de achtergrond en het meer pal naast onze camper genieten we van een heerlijk broodje met schotse gerookte zalm, met pesto en wit wijntje.

Vervolgens gaan we verder en rijden weer een stukje. Dat is het mooie van de camper; je hebt altijd alles bij je en kunt gaan staan waar je wilt, wanneer je wilt. Veel vrijheid dus. Na verloop van een aantal kilometers zien we een hele mooie kasteelruine staan, Ardvreck Castle. Dit kasteel stond statig op een soort schiereiland, op de punt dichtst bij het water. De camper daar op parkeerplaats gezet en wandelend naar het kasteel gegaan om daar e.e.a. te bekijken. Ongelooflijk hoeveel mensen troep achterlaten bij zo’n toeristische plek. Walgelijk! Zakjes met hondepoep, etensresten, papiertjes en lege flessen. Je kunt er toch niet bij dat men naar zo’n mooie plek gaat, meestal als toerist, maar dan troep achterlaat. De gevangenissen die we in het kasteel zagen, mogen wat ons betreft gebruikt worden voor dit soort lieden en laten composteren. Goede gevangenissen trouwens…ietwat primatief, zeg maar gerust middeleeuws. Niets mis mee!

Het laatste stuk na het kasteel naar onze volgende overnachtingsplek was ook werkelijk prachtig. Ook hier eigenlijk hetzelfde als overal, zoals we beschreven. We kunnen er eigenlijk niets meer aan toevoegen. Slingerend door de natuur en langs de meren komen we uiteindelijk aan bij de Am Fuaran Bar & Camping. Vorig jaar hebben we hier een paar keer biertje gedronken en heerlijk gegeten met onze vrienden Neil en Yvonne en ook toen zeiden we dat we hier terug zouden komen als we een camper zouden hebben. Wel; hier zijn we weer!! Prachtige plek met de zee direct voor onze camper. Niet zo spectaculair als gisteren, maar ook zeker wel de moeite waard.

Nadat we kamp hadden opgemaakt, heeft Miriam de was gedaan en heb ik heerlijk gelezen in een tweetal leuke boeken; Altijd Viareggio van Rick Nieman en Topshow van De mannen van Voetbal International. Altijd Viareggio was leuk omdat er hele herkenbare humor en situaties van motorrijders beschreven staan. Ik moest aan mijn eigen Mild Hogs denken (we zijn inmiddels allemaal 50+). Topshow is gewoon een lekker “leestvoordevuistweg”-boek.

Tot slot hebben we vanavond heerlijk gegeten in de Am Fuaran Bar tussen een werkelijk terminaal uitstralende familie, waar niemand met iemand sprak en doodstil het eten naar binnen werkte met een chagrijnige kop. Wij worden daardoor juist drukker en drukker en hebben dus een gezellige avondmaal genoten.

Nu weer warm in de camper, blog schrijven en Mir aan het lezen. Morgen eerst naar Ullapool om voor een paar dagen boodschappen te halen omdat we de komende dagen in het wild gaan kamperen, dus geen WiFi in de buurt om te kunnen bloggen. Jullie zullen dus even moeten afkicken met alle 1428 volgers (tis wat he??), maar we zijn er weer over een paar dagen.

Wij vinden het een beetje spannend om de komende dagen “los” te staan ergens midden in de natuur, zonder iemand in de buurt… Jullie horen het nog hoe dat is bevallen! Tot dan!

22 juni 2015, Durness Regio

22 juni 20153 november 2025 / martin&miriam / Een reactie plaatsen

Vanmorgen is het gestopt met regenen en ziet de dag er veelbelovend uit. De verwachtingen zijn dat het weer wat stabieler en beter wordt, maar als we naar de luchten kijken, moeten we het nog maar eerst zien, dan pas geloven. Na het wakker worden, hebben we lekker rustig ontbeten en heerlijk lang in onze joggingbroek en fleecevest gezeten. We hebben alle tijd van de wereld, want vandaag blijven we staan op de camping in Durness, The Sango Beach Campsite. Als het weer een beetje meewerkt, willen we onze scooter vandaag gaan gebruiken om de omgeving wat meer te verkennen.

Tijdens het ontbijt zien we dat vooraan, op de klif, een camper vertrekt. Deze plek is waanzinnig mooi door het uitzicht over de baai en de parelwitte stranden voor de camping. Miriam besloot daarom maar de eigenaar van de camping aan te schieten met het verzoek of wij onze plek mochten verlaten om op deze fraaie plek te gaan staan. “Natuurlijk” was het antwoord, maar we moesten dan wel meteen verkassen, aangezien er in de loop van de ochtend al weer nieuwe campers werden verwacht. Wij dus meteen even alle losliggende spullen even opgruimd, de pootjes van de camper ingedraaid, elektra afgekoppeld en direct naar de bewuste plek gereden om daar ons te vergapen aan het uitzicht.

Nadat we helemaal weer up and running waren, nog even relaxt gelezen en lekker andere mensen zitten aanschouwen hoe zij over het strand liepen en voor onze camper langs. Na verloop van tijd werd de regen minder en leek er een beetje zon door te komen. Wij dus lekker warm gedoucht in onze camper en aangekleed om op pad te gaan. Maar eerst moesten wij onze scooter nog afladen van ons scooterrek. Ook dit klusje liep van een lijen dakje, dus spullen gepakt en onze helm opgezet om op pad te gaan met onze Grand Retro scooter. We hebben vorige week ’s avonds voor het eerst samen op de scooter gereden. Toen het donker was natuurlijk, want het ziet er natuurlijk niet uit zo’n walvis voorop en mijn schone jonkvrouwe achterop, dus incognito even proberen dus vorige week. Met vertrouwen reden we vanmorgen van onze camping af en we hadden bijkijks. Meerdere mensen lachten toen ze ons voorbij zagen komen. Of het nu kwam omdat ze de scooter leuk vonden of dat het totale plaatje koddig was om te zien, laten we maar in het midden. Met onze helmen op (moet in het buitenland, zelfs met snorscooter) leken we wel Bob en Annie de Rooij….

Eerst reden we naar Balnakeil Bay een paar kilometer verder op. We hadden de snelheid er goed in en het zag er flitsend uit toen we door het dorp reden en de weg opeens steil omhoog ging…met nadruk zag, want de snelheid viel ineens terug van 40 kilometer naar nog geen 17 kilometer per uur. Tjonge wat moest die chinese scootel stevig zijn Pk’s laten gelden. Kijk…het probleem is Miriam. Toen ik in mijn eentje reed, was er geen vuiltje aan de lucht en kon de scooter het makkelijk aan allemaal. Nu met Miriam erbij loopt het voor geen meter….

Maar goed; we vonden het geweldig om voor het eerst met de scooter de omgeving af te crossen om zodoende meer te zien dan dat je normaal ergens een wandeling doet. Nu hebben we diverse uithoeken gezien rondom Durness. Nadat we de prachtige stranden van Balnakeil hebben gezien, het kerkhof en de omgeving, reden we helemaal door voorbij de Smoo Caves, die wij vorig jaar al hadden gezien, richting een oud historisch ruine-dorpje Ceannabeinne Township, een verlaten boeren gehucht welke door de Clan Mackay was gesticht en waar tot 1841 nog zo’n 50 mensen woonden. De ruines waren nog te zien om een indruk te geven hoe het eruit zag, maar wat ons vooral bij zal blijven zijn de waanzinnige uitzichten die ze daar hadden. We liepen door de weilanden, staken kabbelende kreekjes over en op de berg aangekomen werden we beloond met de mooiste vergezichten die je maar kan wensen.

Zelfs met een bewolkte dag als vandaag zag het er nog mooi uit! De schapen om ons heen lopend en niemand te zien, alleen met ons tweetjes in alle stilte en rust. Geweldig genoten.

Toen we weer de regen zagen aankomen, besloten we weer terug te gaan naar de scooter om zodoende hopelijk nog droog terug te komen in Durness. Daar moesten we nog even langs de Spar om boodschapjes te doen. Ons voornemen om naast de camper onze biefstukjes te grillen gaat niet lukken is onze verwachting…..

We liggen echt in een deuk als we de motor van de scooter lekker horen brommen als we berg af gaan, maar volledig smoort als we tegen de berg op moeten. Ook automobilisten lachen ons vriendelijk tegemoet. Vriendelijk zijn ze sowieso hier allemaal. Ik stond buiten bij de scooter op Mir te wachten toen ze de boodschappen ging halen, toen werkelijk iedereen mij groette en vriendelijk toelachtte. Uiteindelijk kwamen we voor de buien binnen in de camper en konden we lekker ons gaan nestelen voor een chille namiddag. Totdat Mir mij verwittigde dat het chemisch toilet nog even geleegd moest worden…..geen favoriet klusje, maar dat zijn de taken van mij; alles rondom de buitenkant van de camper en het rijden met de camper. Mir zorgt voor alles binnen in de camper. En dat doet ze goed! Heerlijk kokkerellen en ook het binnen erg gezellig gemaakt. Zelfs de plantjes op tafel en een romantische lantaarn op het dashboard maken het knus, met een wonderschoon schilderij op de achtergrond. Laat de avond maar komen!!

Morgen gaan we de camping verlaten en vertrekken we naar Altandhu, waar we ook een mooie camping gaan bezoeken. Vorig jaar met Neil en Yvonne daar gegeten in de pub die bij de camping hoort. Ook een waanzinnige plek! We genieten!

Zondag 21 juni 2015: Aviemore – Durness

21 juni 20153 november 2025 / martin&miriam / 2 reacties

Vanmorgen stonden wij weer tintelfris naast ons bed, na een zeer goede nachtrust. Ondanks dat het 6 jarig buurjongetje tot ongeveer 23.00 uur buiten aan het voetballen was en het hele stadion van Manchester United nadeed, konden we toch in slaap komen. Lekker in ons eigen bedje en klaar voor een heerlijke nacht, na de boothut van gisteren.

Gisteravond begon het te regenen, druppels op ons dak…wij vinden het ultiem genot! Maar dan moet het de volgende ochtend wel klaar zijn. Dit was dus duidelijk niet het geval en het zou de godganse dag blijven regenen. Jammer maar niets aan te doen. De zon schijnt altijd in ons hart, dus klaarmaken voor vertrek. Vaste patroon na het ontbijt is het legen van het chemisch toilet en het aanvullen van de watertank. Elektra loskoppelen, de steunpoten indraaien en weer op pad. Nu is Schotland een prachtig land in het droge en zonnige gedeelte van de dag, maar nu was het mist, dauw en regen de hele rit.

Maar; ondanks de regen is en blijft Schotland zelfs een prachtig land. Door de laaghangende bewolking, de mistige vergezichten heeft het land in het noorden een wat mystieke uitstraling. Je krijgt een beetje het gevoel van de middeleeuwen, hoe de wereld er toen uitzag. We reden langs glooiende landschappen, met kronkelende riviertjes, met rotspartijen langs de zijkanten, mannen aan het vliegvissen en tentjes af en toe direct langs de rivieren wild kamperen. Door de vele regen zien de bergen en dalen van dit gedeelte er zo vreselijk groen uit, dat je denkt dat het een modeltrein-omgeving is. Nadat we Aviemore hebben verlaten, rijden we via de A9 naar Inverness om daar te brug over te rijden om vervolgens onze weg te vervolgen naar Alness, Tain, Dornoch en Golspie.

In Dornoch even bijgetankt omdat we nu echt het verlaten noorden in gaan rijden. Je weet nooit wanneer je weer wat tegenkomt. Na Golspie de A9 tot Helmsdale gevolgd om vervolgens te gaan beginnen aan een heel lang stuk smalle weg. Miriam en ik hadden de discussie welke weg te volgen; een hele mooie scenic route die we al vorig jaar gereden hebben of een zelfde soort weg, maar dan minder “scenic”, welke wij nog nooit gereden hebben. We kiezen beiden voor de onbekende weg, waarschijnlijk minder mooi volgens de wegenkaart, maar we gaan het zien.

Deze weg loopt van Helmsdale naar Melvich aan de noordelijke kust van Schotland. Een single track road, dat wil zeggen een boerenweggetje, maar dan wel om de 250 meter een passeerhaven, mocht je andere auto’s tegen komen. Met onze camper is het goed te doen en je kunt, in tegenstelling van Zuid West Engeland, ver van je af kijken. Zodoende wordt je niet verrast door plotseling opdoemende auto’s. In alle eerlijkheid; over een afstand van ruim 55 kilometer zijn we letterlijk 9 auto’s tegengekomen. Is dat n rustige omgeving of een rustige omgeving?

Al rijdende kwamen we erachter dat deze route ook gewoon fantastisch was om te rijden. Het was inderdaad minder dramatich als de andere route, maar deze route was gewoon lieflijker, glooiender en groener. Kleine buurtschappen, boerderijen, liggend in groene dalen, met altijd water of in een rivier of in een Loch (meer). We hebben echt genoten van deze rit, ondanks het slechte weer.

Tussen de middag hebben we onze camper ergens langs de route geparkeerd, met een prachtig uitzicht. Mir ging op basis van sentimenten uit onze camperreis in USA gebakken bacon maken met een gebakken eitje op brood. De engelsen snijden de plakken bacon zo dik, dat het gewoon vies om deze te eten. Geen succes dus. Wel gezellig samen genoten van het uitzicht, en lekker nog even buiten gelopen om foto’s te maken. De temperatuur was prima en de regen was even opgehouden.

Nadat we in Melvich waren aangekomen, moesten we nog zo’n 60 kilometer langs de noordelijke kust. Eerst nog een stukje zonder uitzicht op de oceaan, maar daarna slingerden we langs de smalle weggetjes door kleine dorpjes. Wat een heerlijk land is dit. De typische ouderwetse boerderijtjes met die middeleeuwse stenen en muurtjes erom heen. We genieten!

Na verloop van tijd reden we achter een tweetal duitse campers. Kilometers lang konden we er niet langs, maar deze 2 reden werkelijk zo irritant langzaam. Het schoot niet op. Ook al stopten we tussentijds om foto’s te maken of even te filmen, binnen no time zaten we weer achter ze. Om gek van te worden. Uiteindelijk aan het einde van de middag kwamen we aan in Durness, op de door ons gewenste camping met uitzicht op rotsen en de oceaan. Vorig jaar zeiden we nog; hier willen we staan als we met de camper gaan. Inchecken en klaar voor 2 dagen verblijven op deze camping. Het uitzicht op de oceaan is ons niet gegeven, want het is erg druk op de camping. We ontmoeten in de pub, tijdens ons biertje een club met vrijgezellen die met zijn dertigen op deze camping staan met hun campers. Zij staan oceanview en wij de rij erachter. Wel een erg leuk gezelschap! Zeer gemeleerde groep met vrijgezellen, weduwnaars en weduwen, gescheiden mannen en vrouwen en gewoon geheelonthouders zal ik maar zeggen. Heerlijk geouwehoerd over Nederland en Engeland en onze landen, Europa en slap lullen met elkaar. Zij blijven 4 dagen, wij 2 dagen, dus morgen zien we ze weer in ons clubhuis. We kunnen rollend naar onze camper; ik noem het zelfs makkelijk loopafstand….

Miriam staat nu lekker een vegetarische maaltijd te koken (fritatta met salade) en ik werk aan ons blog. Vanavond lekker lezen of misschien wel een filmpje kijken, maar ik ken ons….zal wel na het eten volledig inkakken en om 22.00 in bed! Welterusten allemaal en tot morgen!

19 en 20 juni 2015: Lelystad – IJmuiden-Newcastle-Aviemore (Scotland)

20 juni 20153 november 2025 / martin&miriam / 6 reacties

Vrijdagmorgen moest ik nog naar een zakelijke afspraak in Lelystad en kon Miriam helemaal in haar eigen tempo en wereldje haar laatste zaakjes in de kapsalon regelen en ook de laatste voorbereidingen treffen in de camper. Na mijn afspraak moesten we alleen nog mijn kleding in de camper leggen en niet geheel onbelangrijk; samen onze scooter voor het eerst op ons scooterrek laden. Onze steun en toeverlaat op campergebied Kees Moleman had deze week aan mij laten zien hoe je het best de scooter kon bevestigen en dus stond hij al op het rek. Maar wij dachten dat wij dit zelf samen moesten doen, omdat wij dit ook de komende weken in Schotland zelf moeten doen. Dus de scooter er weer vanaf.

Echter; zoals gewoonlijk was ik weer zo klunzig bezig dat de spanbanden weer helemaal vast sloegen in de ratels en ik dus weer in de stress. Dit soort momenten op campergebied noemen Miriam en ik al “Worst Kees scenario’s”, dus effe Kees bellen en door duidelijke uitleg uiteindelijk zelf de scooter als een rots op het rek bevestigd. Zodanig dat nu inmiddels het eindstuk van het handvat van de scooter is afgebroken, maar dit terzijde…..heerlijk zo’n handige man als ik!

Omstreeks half 2 afgereisd richting IJmuiden om daar met de Ferry van DFDS in te checken met onze camper. Onze droom was ooit met eigen camper in de camperrij bij Ferry te staan. Samen als eerste met alle campers het ruim inrijden en dan vervolgens je spullen pakken en naar je hut te gaan aan boord.

Het regende, dus we dachten we gaan boven op het sky-deck wel naar de bar om overdekt te zitten. De temperatuur was prima! Heerlijk een paar biertjes gedronken en vervolgens toch maar uit eten geweest aan boord. Het is niet te geloven wat voor prijzen ze vragen voor het eten en drinken. Gaat helemaal nergens over… € 13,95 voor een rode wijn en € 6,00 voor een biertje. Biefstuk van een redelijke kwaliteit, maar niet bijzonder a € 30,00. Elke keer zeggen we dat we dit niet meer gaan doen, maar met een boterham op het dek zitten vinden we ook niet een goed begin van de vakantie.

We waren allebei bekaf na het eten en dus naar de hut gegaan om te lezen en nog samen wat te drinken. Mijn ogen vielen na 3,25 minuten al dicht en ben volledig in coma geraakt. Ook Mir was een uurtje later er klaar mee en viel in slaap. Kortom; om 20.30 uur lagen we al te bedde…we worden oud!

Wel lekker geslapen totdat Miriam in haar slaap midden in de nacht begon te schreeuwen. Dek 4, 5 en 6 waren allemaal wakker, maar het was maar een nare droom….tis een bijzonder kind en dat is het!!

De volgende morgen redelijk voorspoedig met camper van boord af en snel door douane. Vervolgens eerst Newcastle voorbij rijden en dan kom je in de rust van het noorden van Engeland, op weg naar het hoge noorden van Schotland. Vandaag is het doel om bij Aviemore te komen, zo’n 450 kilometer reisafstand. Soms over snelwegen, maar meestal over tweebaanswegen. Schiet niet echt op, maar wel prachtige uitzichten.

De dag moest alleen nog even onderbroken worden om de eerste boodschappen te halen. Deze stop hadden we gepland in Perth. Mooie grote supermarkt naast een tankstation, dus ook maar meteen afgetankt. In het noorden zeggen ze dat wanneer je een tankstation of supermarkt tegenkomt, je beter maar meteen weer kunt bijladen. Je weet nooit wanneer je aan de noordelijke kust wat tegenkomt.

Na een lange tocht kwamen we in de buurt van Aviemore en had Miriam het luminieuze idee om wild te gaan kamperen en wel direct aan een klein meertje Loch Insh bij Kingussie. We moesten dan wel de grote weg af en over een klein weggetje. Dit weggetje was begaanbaar tot een oude brug, met een maximaal toelaatbaar gewicht tot 3 Ton. Onze camper was nu geladen tot ongeveer 4 Ton. We konden er niet over, maar terug gaan zagen we ook niet zitten. De brug zag er best wel sterk uit en wij dachten; dat komt niet op een kilo meer of minder…beetje zoals the story of my life….

We scheten in onze broek, maar gingen ervoor. We reden met klamme handjes erop en alles begon te kraken en piepen en scheuren…stoppen was geen optie, dus vol doorrijden en net nadat we over de brug reden, stortte de monumentale brug in…

Nou?? Klonk dit goed of niet? We overdrijven ietwat….de brug kon ons zonder problemen houden en verder gingen we richting het Loch via smalle weggetjes. Tegenliggers kom je hier bijna niet meer tegen, dus redelijk ontspannen reden we via een bescheiden berg naar het meer. Totdat…we niet verder konden. Er stond een landbouwmachine met pech en een bak met zand dat nog leeg geschept moest worden. Kon wel een uur duren of meer….keren ging niet, doorgaan ook niet, dus maar op de beide spiegels een paar kilometer achteruit gereden totdat we eindelijk een inrit tegen kwamen waar ik wel kon keren. We moesten helemaal weer terug naar de oude gammele brug en er nog een keer overheen. Omrijden via Feshie Bridge en via andere weg naar meertje rijden was onze opzet, maar ook dit is uiteindelijk niet gelukt. Al met al een ruim uur verloren met het zoeken naar het meer dat Miriam wilde zien om wild te kamperen. Dit gaan we vast nog wel doen deze vakantie, maar vanavond staan we toch maar weer op camping High Range in Aviemore , tussen de bomen en heerlijke temperatuur. Miriam heeft heerlijk gekookt en een superverse italiaanse groentesaus met verse pasta en kip.

Morgen gaan we verder richting het noorden, naar Durness aan de kust. We zien wel hoe laat we wakker zijn, want we zijn beiden erg moe. We hebben een paar uur te lang doorgereden, dus dat gaan we niet meer doen! Het is vakantie immers! Straks heerlijk in ons eigen bedje, dus wij gaan heerlijk slapen.

We zijn met onze gedachten ook nog bij een ander iemand die is gaan slapen; Lieve Rob, bedankt voor alles, bedankt voor jouw vriendschap en de diensten die je ons verricht hebt! En natuurlijk onze mooie, maar soms ook diepgaande gesprekken. Respect voor jouw keuze om te gaan! Jouw lijden is verlost en je bent zojuist voor altijd gaan slapen. R.I.P. en We will meet again!!

Video-verslag van rondreis door Zuid West Engeland

13 juni 20153 november 2025 / martin&miriam / Een reactie plaatsen

Sinds kort kunnen wij ook videoverslagen plaatsen op de webblog van Camperjoy. Hierbij ons verslag van de rondreis, welke wij in April 2015 hebben gemaakt met onze “Lambortinki”, de EuraMobil Integra 680.

De tekstuele blogs kunt u ook in ons blog lezen, maar nu dus ook ons videoverslag. Veel plezier!

Fout

Deze video bestaat niet

Pinksterweekend 2015 – Ootmarsum, Twente – 22-24 mei 2015

23 mei 20152 mei 2025 / martin&miriam / Een reactie plaatsen

Allebei vrijdag onze agenda’s leeg gehouden om zodoende het pinksterweekend beschikbaar te hebben om weer een paar dagen met onze Lambortinki op pad te gaan.

Eerst weer gekeken waar het beste weer verwacht werd en zodoende kwam Twente op de planning te staan. Donderdagavond laat nog de laatst voorbereidingen gedaan aan de camper om de volgende ochtend vroeg op pad te kunnen.

Gedurende de donderdagavond ontstond er echter ook een WhatsApp conversatie met Neil en Yvonne (onze engelse vrienden, die in Schotland wonen). Deze week was, toch nog plotseling, hun zeer geliefde hond Rosie overleden. Hoe plotseling is de dood van een 16 jarige hond, maar dit lieve beestje was de vitaliteit zelve, alleen stokdoof, maar liep nog iedere dag minimaal 15 kilometer samen met Neil en Yvonne en ging overal mee naar toe. Na het opruimen van al haar spulletjes waren ze zo verdrietig, dat ze voelden dat ze weg moesten. Ze wilden graag een weekje naar ons toekomen in Lelystad. Zondag komen ze aan en wij zorgen dat we zondag weer thuis zijn om ze te ontvangen en troosten. Zodoende duurt ons Pinksterweekend een dag korter, maar vanzelfsprekend doen we het graag voor ze en vinden we het ook erg leuk om ze weer te zien.

Vrijdagmorgen om 9.00 uur reden we met onze camper de Waterland af en richting mijn oorspronkelijke roots; het prachtige Twente! Aangezien we de hele week gewerkt hadden en donderdagavond laat klaar waren, moesten we nog wel even de boodschappen binnen halen voor het weekend. We besloten het maar in Ootmarsum zelf te gaan doen, vlakbij de camping Kuilenberg, waar we deze dagen hebben geboekt.

Normaal gesproken vinden we het leuk om binnendoor de toeristische route te gaan rijden, maar omdat het mooi weer was en veel drukte op de weg verwacht werd en dus een dag korter, zijn we over de snelweg naar Almelo, Oldenzaal en toen Ootmarsum gereden.

Bij de supermarkt AH Noaber kregen we meteen het gezellige vakantie gevoel. De eerste oudere man op fiets die langs de camper fietste lispelde heel droog; “hej oe hoes met-enommen?” en het kleine stukje lopen vanaf camper naar entree supermarkt groetten diverse personen met “Mhoi”.

Het lukt mij niet om de dialect-taal goed te schrijven (en ook niet te spreken), maar mijn familie zal het mij vast vergeven; ik was pas 2 jaar oud toen ik in Lelystad kwam wonen, dus niet zeiken tegen mij!

Na onze boodschappen te hebben ingeladen in de camper, kwam er nog iemand langslopen en zei: “Mooi werkommen” zoiets als Tot ziens! We hebben er schik om gehad, al die gemoedelijkheid tot nu toe al, ook in de supermarkt. Miriam werd door iedereen, maar dan ook door iedereen lief aangekeken en gegroet. Komt vast omdat ze Maria heet….

Aangekomen bij de camping konden we zelf een plekje uitzoeken op de verschillende velden, uitkijkend op de weilanden. Uiteindelijk snel gevonden en alles uitgestald, want het was mooi weer!

Ongelofelijk hoe andere mensen er een project van maken om een plekje uit te zoeken. Met landkaartjes, plattegronden van camping, invloeden van bomen, passaatwinden, zonsopkomst en zonsondergangen. Echt, alle velden eerst nalopen om het mooiste plekje te zoeken. Het mooie was dat door de lange tijd dat men zit te dralen, in de tussentijd een ander die mooie plek inneemt, terwijl ze nog op zoek gaan naar mogelijk NOG een mooier plekje. Tjonge, wat worden die vrouwen dan een partij chagrijnig! Heeeerlijk!

Mir heeft gewoon een kompas app op haar smartphone en zegt binnen 5 seconden; daar gaan we staan!

Nadat Mirreke een heerlijke lunch had gemaakt, zijn we wandelend naar Ootmarsum gelopen om daar het dorp eens te bekijken. Net nadat we de camping waren afgelopen, liepen we langs 3 prachtige kapitale nieuwbouwvilla’s. Moderne bouw en niet op de laatste honderd euro gekeken, zal ik maar zeggen. Allebei enthousiast pratend over de huizen, liep een oudere achter ons en begon met ons te kletsen dat we wel binnen mochten kijken, aangezien hij de eigenaar was van alle 3 de huizen en ook nog een landgoed ergens in de buurt. Zal wel geen huursubsidie ontvangen denken we zo…

Miriam met haar interieur-interesse zei meteen ja graag en binnen stond ze al….Even door het huis gelopen en vervolgens weer verder op ons pad gegaan naar het prachtige idyllisch dorpje Ootmarsum. Ondanks de pinkster-tijd was het erg rustig in het dorp. Al winkelend liepen Mir en ik door de Grote Straat naar het kerkplein en zijn daar gezellig op terras gaan zitten en de wereld voorbij zien struinen. Gezien de vele kunstgaleries lopen er de meest uiteenlopende types rond. Juist dat maakt ons landje zo mooi; al die types. Uren kunnen praten over een schilderij of beeldje….pfffff, ik heb er de kracht niet voor!

Begin van de avond kwamen we thuis (mooi klinkt dat he; “Thuis” als je het over je eigen camper hebt) en heerlijk gegeten. Verse gebakken zalmmoot op de BBQ , Risotto met zongedroogde tomaat en zwarte olijven en ratatouille. Tuuuuurlijk met een wijntje en biertje!

Daarna lekker filmpje gekeken. Was werkelijk een budfilm (Here I am met Kim Bassinger), zonde van de tijd!

Oooh en weer zo lekker geslapen in ons bedje! Om tien voor 9 werden we wakker en meteen onze vers bestelde broodjes opgehaald en buiten ontbeten in de regen, onder de luifel. De dag belooft niet veel goeds en we besluiten om vandaag maar in camper te verblijven en te lezen en ook nog even te werken op de laptop. De regen bleef maar doorgaan en halverwege de middag klaarde het een beetje op.

’s Middags nog even onze overburen op bezoek gehad om onze camper en die van hun te bekijken. Allebei Eura Mobil, dus dat schept een band, blijkt al snel! Erg leuke mensen.

In de middag had Miriam nog even de opleving om ons nieuwe windscherm op te zetten. Nieuw gekocht en zonder gebruiksaanwijzing. Vooral dat laatste bleek nogal problematisch te zijn! Ondanks dat windschermen nou bouwkundig niet de meest ingewikkelde constructies te zijn, is het ons niet gelukt om hem op te zetten. Na 30 minuten gestuntel, met vooral scheerlijnen, en 36 priemende ogen in je rug hebben we de hele meuk maar weer in het ruim gegooid en biertje gepakt. “Het waait vast niet zo vaak” is onze opvatting. Altijd positief….

Deze dag is uiteindelijk omgevlogen, zonder wat te doen voelt het. Maar toch hebben wij beiden genoten van dit korte weekendje. Morgen de gezelligheid in met Neil en Yvonne en ze wat afleiding geven om het verdriet van ze te verlichten. Nu zitten we lekker aan een potje thee en kijkend naar de prachtige zonsondergang in Ootmarsum…..Welterusten voor straks iedereen!

Camperrit naar hartje Sittard, Zaterdag 16 mei 2015

16 mei 20152 mei 2025 / martin&miriam / Een reactie plaatsen

Vanmorgen al weer opmaken voor de laatste dag in het Limburgse land. Het voelt alsof we al weer langer weg zijn, dan feitelijk het geval is. Op het moment dat we onze camper pakken is het “lekker weg”gevoel er meteen.

Gisteren hebben we helemaal niets gedaan, behalve een wandeling naar het dichtbij gelegen Waldfeucht, net over de duitse grens. Aangezien we de vorige weken in Engeland veel gewandeld hebben, heb ik opeens last van Hielspoor (echt geen smoes!!). Je kan er heel oud mee worden, alleen niet ver wandelen, want het doet best pijn. Eigenlijk ga ik door een hel, maar ik laat mij natuurlijk niet kennen, aangezien Miriam dat woest aantrekkelijk vindt.

Toen we terug kwamen van de wandeling was het weer zo prachtig mooi; bijna geen wind, veel zon en een temperatuurtje van zo’n 20 graden. We zijn daarom maar volledig in onze boeken en tijdschriften gedoken en hebben het ons aangenaam gemaakt in de zon, voor onze camper in onze heerlijke chill-stoelen. Vanzelfsprekend kon dit niet zonder de enige hapjes en drankjes ter plekke. Heerlijke dag gehad en dus helemaal niets gedaan.

Dat kon je niet zeggen van de andere mensen om ons heen op onze camping. We liggen soms in een deuk hoe mensen zelfs op een camping druk doen alsof ze in een gemeentehuis werken of zo; de hele dag druk drentelend zonder ogenschijnlijk wat te doen. Echt; 10 a 15 maal naar de containers of sanitairgebouw lopen, met iets onder de arm of in de hand en weer terug lopen. Nu zullen ze van ons op zo’n dag wel denken; “doen ze een stilleven na en wie schildert ze?” Iedere gek zijn gebrek zullen we maar zeggen.

Aangezien we nogal lui en verbrand waren, hadden we geen zin om nog te gaan koken, dus besloten we maar uit eten te gaan bij de vlakbij gelegen Italiaan. Even kijken of Ria er was, maar die was er niet (Pizza Ria). Wel heerlijk gegeten; het was een echte traditionele italiaan, dus alles smaakte ook naar Italie. Van het huis kregen we een gratis antipasta gerechtje; Vitello Tonato, erg lekker.

Daarna carpaccio op zijn Italiaans, dus met citroen en olie, meer niet. Oh ja..beetje rucola erover.

Beiden als hoofdgerecht een pizza quatro formaggio gegeten. Wel daarover kan ik heel kort zijn; was erg lekker, maar daar hebben we nu inmiddels al een dag plezier van! Allebei onze maag is een beetje van slag. Dessert was huisgemaakte Tiramisu en Profiterolle (soesjes met chocolade en slagroom) voor Miriam. Deze hebben wij nog buiten opgegeten op het terras, want binnen stond er een Petalo-gypsy te kraaien, wat op Italiaans moest lijken. Was echt een drama.

Wel een erg gezellige bediening, dus fijne avond aldaar gehad!

Vanmorgen na het ontbijt, iedere ochtend heerlijke verse warme broodjes van de plaatselijke bakker, eerst even mijn broers en zussen gefeliciteerd met de verjaardag van onze moeder, die inmiddels al ruim 3 jaar niet meer onder ons is. Blijft altijd een beladen dag, ondanks dat inmiddels de scherpe kantjes van haar laatste fase naar de achtergrond zijn gedreven. Was een prachtmoeder, dus we hebben vanochtend even stilgestaan bij onze lieve en leuke moeder.

Nadat we ons lekker gedoucht hadden en de camper opgeruimd, hebben we de poten ingedraaid, de luifel naar binnen gedraaid en de elektra afgekoppeld van de camper.

We gaan vandaag op pad met de camper en laten onze tafel en stoelen etc op de camping staan, aangezien we toch daar weer terugkomen vanmiddag.

Ook dat is de flexibiliteit van de eigen camper; binnen 5 minuten ben je weer weg en je kunt niets vergeten. Je hebt alles bij je in je eigen huis op wielen.

We hadden besloten om eerst naar Heinsberg in Duitsland te rijden, want dit moest een leuk stadje zijn. Wel..op zaterdag is er helemaal niets te doen en qua schoonheid stond dit stadje bij ons niet in de top 2000! Met gierende banden weggereden via een prachtige heuvelachtige route naar Sittard. Zitterd voor de Limburgers. Onderweg rijdend door de duitse dorpjes valt ons altijd op dat je bijna niemand buiten ziet op straat. Maar degene die je wel buiten ziet, zijn altijd aan het vegen!

“Zijn die duitsers nog steeds hun straatje aan het schoonvegen?” Heel raar! Ook met de motorweekenden in Duitsland hebben we het hierover vaak gehad. Het valt echt op.

De route naar Sittard was lieflijk door glooiend landschap en kleine dorpjes. Aangekomen in Sittard besloten we toch richting het centrum te rijden. We hebben inmiddels speciaal camper-navigatie, dus als er bruggen te laag of straatjes te smal zijn, stuurt ie ons vast ergens anders langs. Zonder problemen op grote parkeerplaats geparkeerd en ter voet door het gezellige centrum van Sittard gelopen. De markt was er op het marktplein, waar omheen allerlei gezellige terrasjes lagen. Zag er echt gezellig uit. Maar Mirreke had andere plannen! Die wilde dmv een vergelijkend straatbeeld-onderzoek eens zien of de winkelstraten in Sittard nu echt veel overeenkomsten had met de Lelystadse- of andere winkelgebieden in Nederland.

Wel; ik kan jullie mededelen dat het er precies hetzelfde uitziet als in Lelystad. Bijna uitsluitend groot winkelbedrijven en eenheidsworst. Die winkels die nog private eigenaren had, die gingen sluiten. Zo jammer dit, maar we hebben het met elkaar er zelf naar gemaakt dat deze grootwinkelbedrijven konden floreren.

Na de winkelsessie met mijn koningin, hebben we Sittard afgesloten op het terras, met een bak thee en een erg lekkere kersen-bakkersroom en slagroom vlaai. We vinden het allebei mooi om alle mensen voorbij te zien struinen, van ieder pluimage.

Halverwege de middag weer naar camper gelopen en terug naar onze camping gereden, alwaar we meteen op onze eigen plek konden installeren. Na alles weer aangesloten te hebben, stopte het met zachtjes regenen en zijn we dus binnen knus in de camper gaan lezen. Hoe gezellig kan het zijn, zonder een woord te wisselen, maar alleen af en toe elkaar een blik toe te werpen. Dit is het leven, heerlijk!!

Nu straks lekker onder wol, als we klaar zijn met het blog en onze laatste hoofdstukken te hebben gelezen. Morgen binnendoor weer terug naar ons geliefde Flevoland en Lelystad in het bijzonder. Ook daarin hebben wij altijd wel weer zin. We zeggen altijd; weggaan is mooi, maar thuiskomen is ook erg lekker!

We kunnen terugkijken op een mooi weekend, waarin het weer en de temperaturen beter waren dan dat we verwacht hadden. Wat wil een mens nog meer!

Hemelvaartweekend – Annendaalse Hoeve te Echterbosch (Midden Limburg) – 14 mei 2015

14 mei 20152 mei 2025 / martin&miriam / 4 reacties

De afgelopen dagen hebben we ons afgevraagd waar we naar toe zouden gaan met het hemelvaartweekend. We hadden vooral zin in een paar rustige dagen relaxen, zonder teveel te reizen en compleet in retraite te gaan. De afgelopen anderhalve week, na Engeland, waren erg druk en ja….we worden dagje ouder, dus rust nemen is verstandig.

Afhankelijk van het weer zouden we kijken waarheen we zouden gaan. Ook dat vinden we fantastisch van het op pad gaan met je eigen camper. Je hoeft niets vast te leggen en vooral; niets te boeken.

Gisteravond zaten we laat te eten na de koopavond van Miriam haar kapsalon, toen we de weerberichten aan het bekijken waren in alle interessante windrichtingen om ons heen. We hadden een paar opties; 1. Meppen, Duitsland, vlak bij Coevorden, 2. Moezel, Duitsland, 3. Teutoberger Wald, Duitsland, 4. ergens langs onze kust of Limburg in ons eigen landje.

Kijkend naar al deze bestemmingen, en wat de weersverwachtingen aldaar brengen, kwam ons eigen kikkerlandje het beste uit de bus. Limburg wel te verstaan.

Aangezien we rust wilden en niet teveel gedoe om ons heen, besloten we ons te richten op Natuurkampeerterreinen. Een stichting die door heel Nederland allerlei, veelal kleinschalige, kampeer terreinen beheert, waarvan wij lid zijn geworden. Dat lid worden van allerlei kampeerclubjes, ben ik vooral nogal in doorgeschoten…..ik geloof dat wij inmiddels lid zijn geworden van NKC, ACSI, Natuurkampeerterreinen, Engelse Caravan and Camping Club en nog eentje waarvan ik de naam niet eens meer weet. Ach ja…..zodoende wel altijd genoeg campingadressen voorhanden, zal ik maar zeggen.

Anyway (engels voor “in ieder geval”), wij vanmorgen op pad richting Limburg om daar neer te strijken bij Annendaalse Hoeve in Echterbosch. Dit stukje Limburg is gesitueerd in het smalste stukje van Nederland en wij zitten echt maar 500 meter van de Duitse grens, tegen het leuke dorpje Waldfeucht. Morgen gaan we dat maar eens goed bekijken.

Onderweg naar Limburg was het behoorlijk druk op de weg, waardoor we elke parkeerplaats die we op reden, vol stond met vrachtwuto’s, campers, caravans, autos en vooral heel veel motoren. Waarschijnlijk was er ergens een Harley Davidson meeting, want het waren voornamelijk Harley’s met plakplaatjesvolk met leren Bayerische giletjes met doodskoppen erop……

Door de drukte overal maar doorgereden en tussen de middag kwamen we aan bij de camping. Mooie plekken, tussen de bomen op een veldje en een erg vriendelijke campingbeheerder.

Van deze man meteen weer een lesje gekregen in voertuigtechniek…wat gebeurde er: bij aankomst wilde ik voor de receptie de camper uitzetten en stapte ik uit, samen met Mir. Toen we buiten stonden, met sleutels in hand, bleek de motor nog gewoon te lopen. 2^e keer dat het gebeurde. Best raar. Wat ik daarna ook deed, de motor bleef lopen. Opnieuw starten en ratelende startmotor ten spijt, niets kreeg de motor uit.

Toen de beste man, zo tussen neus en lippen meldde dat ik “dubbelclutch” moest hanteren, ging de motor uit. Was niks ernstigs zei de campingbeheerder. Gewoon even onthouden….

Na aankomst op camping en ons plekje uitgezocht, brak de zon door en hebben we de hele middag lekker met boek, hapjes en drankje, in onze luie stoelen gelegen en genoten we van elkaar en de omgeving. Was super gezellig! Nu naar binnen, want het begint te regenen en het koelt af. We eten heerlijke asperges, met gerookte zalm en gekookte eieren. Moet wel als je in Limburg staat….

De camping staat inmiddels vol om ons heen en iedereen is binnen lijkt het wel. Na het eten zal de rust op camping wederkeren en zit iedereen binnen is de verwachting. Wij vinden het erg knus en zien al weer uit naar lekker slapen in ons ieniemienie bedje.

Nou ja….ik lees alles nog even door en realiseer mij: eigenlijk had de ene zin met: “we zijn vanmorgen met camper vetrokken naar Limburg, in Echterbosch en we staan met mooi weer op natuurkampeerterrein” ook volstaan, maar wordt wel een heel kort blog dan, toch?

Tot morgen! Mogelijk iets meer te melden als vandaag……

Bonte avond en thuiskomst!, 3 en 4 mei 2015

5 mei 20153 november 2025 / martin&miriam / Een reactie plaatsen

De laatste dag gaat ons naar Folkestone brengen en nadat we de camper hebben losgekoppeld, gaan we redelijk vroeg op pad. Het weer is slecht dus het feit dat we gaan reizen komt goed uit. Ook deze rit valt ons eigenlijk goed! We rijden op drukke wegen direct langs de kust, waar we hele mooie dorpjes passeren. Vooral Rye, Brighton en Hastings waren erg mooi. De zee was behoorlijk ontstuimig en op boulevards liepen of mensen met regenkleding, mutsen en paraplu’s of mensen in jeans en T-shirts. Typisch engels weer dus!!

Onderweg merken we dat we door de slechte nacht slapen, erg rozig worden en besluiten voordat we naar de camping Black Horse Farm in Folkestone gaan om Kees en Jose te ontmoeten, nog even een moment voor ons zelf willen inlassen. Even een middagdutje doen, want we weten dat wanneer we op de camping staan, de poel van verderfs door drankmisbruik en veel gelach, er van rust niets meer terecht komt…

Wij op onze navigatie op zoek naar een camperplaats die dichtbij en op de route ligt. Het systeem gaf aan dat er een camperplaats, zonder enige vorm van faciliteiten, in Saint Mary’s Bay voorhanden was. Feitelijk was het een parkeerplaats direct aan de dijk, waarachter een kiezelstrand aan zee was. Mooie plek, dus wij de camper geparkeerd en bedacht dat we eerst nog even gingen dutten en daarna nog even op het strand wandelen.

We waren nog maar net gaan liggen, toen er een invasie van engelsen aankwamen om exact op dezelfde plek hun 78 honden uit te laten. Van rust is weinig gekomen, maar ook door auto’s stond onze camper helemaal ingeklemd en konden wij sowieso niet weg. Ook het wandelen was niet je van het want je waaide uit je broek en je lichaam was gezandstraald zodra je weer terug in de camper kwam. Kortom; we gaan maar weer verder om de camping op te zoeken!

Bij aankomst in Folkestone, stonden Kees en Jose ons al op te wachten en de camping had onze camper vlakbij de camper van Kees en Jose ingedeeld, dus we konden op onze knieen naar huis kruipen, mocht het drankgelag uit de hand lopen.

Wel waardevol en mooi om je eigen vrienden vanuit mijn jeugdtijd op de Marderhoek in Lelystad na al die jaren nog in je leven te hebben en waarmee het nog altijd goed vertoeven is. We hebben elkaar altijd wat te vertellen en nu helemaal nu we gezamenlijk praten over onze reisplannen. Ook in de jaren dat Miriam en ik zelf op de Marderhoek zijn gaan wonen, gingen we veel met elkaar om en altijd schik! Aangekomen voor hun camper op onze lekkere kampeerstoelen, hebben we de koffie maar overgeslagen en zijn we direct met toastjes, hammetjes, kaasje en bier en wijn aan de slag gegaan en hebben we supergezellig een paar uur met elkaar gezeten. Aangezien we ook nog samen uit eten gingen ’s avonds, besloten we om 5 uur maar even een break in te lassen en ieder in zijn eigen camper wat voor zichzelf te gaan doen. Zou ons dutje nu dan nog even kunnen? Nee, aangezien we met andere engelsen aan de praat kwamen en eigenlijk om 7 uur alweer in de pub zaten om lekker uit eten te gaan. Wat dat kun je in Engeland; lekker eten! Je kunt het je misschien niet voorstellen, maar het is echt zo. De sfeer in de pub die bomvol zat was prima en een ober van 13 jaar nam onze drankjes en eten op. Dat ventje was qua gedrag en gesprekstof 33 jaar, maar je zag dat dit zijn lust en zijn leven was. Het publeven. Hij had babbels voor 10 en gaf nadat wij weg zouden gaan nog een feestje voor zijn verjaardag, samen met een wat ouder meisje. Ze hadden een disc Jockey ingehuurd…Nou dat beloofde nog wat!

Heerlijke avond gehad en voldaan nog op tijd in bed gekomen. De volgende ochtend eerst rustig wakker worden, even een afscheidsbakkie bij Kees en Jose gedaan en toen op weg naar Dover om onze boot te halen voor de overtocht weer naar het Continent, zoals de engelsen het noemen.

Het was lekker rustig op de incheckrijen, dus we konden direct gaan boarden. Maar we werden alsnog bijna genaaid door de medewerker van P&O Ferries. We waren namelijk uren vroeger dan onze geboekte tijd en bij het inchecken zei de beste man dus dat we € 86,00 moesten bijbetalen. Wij in discussie met de ijverige klerk omdat we overtuigd waren dat onze tickets een “flex”-status hadden. Hiermee mocht je 4 uur voor of na de tijd nog mee met ferry, mocht er plek zijn. Wel; er was plek zat, dus dat was het probleem niet. Na heen en weer gepraat zie de man dat ie even met het kantoor ging overleggen. Na zijn excuses te hebben gemaakt, mochten we mee. Het kantoor bevestigde wat wij al zeiden, dus niks bijbetalen en mee met die schuit!

Prima overtocht gehad en ook het uitchecken verliep voorspoedig, dus wij op weg naar het brabantse land om daar nog even een nachtje de vakantie af te sluiten. Onderweg was het erg druk op de wegen en kwamen we in file terecht in Antwerpen. Allebei zeiden we dat we net zo goed naar huis konden rijden en niet nog nachtje kamperen. Zodoende sliepen we vannacht lekker in ons eigen bedje en konden we ook nog op tijd zijn voor de dodenherdenking. Toch altijd een indrukwekkende gebeurtenis.

Vrijheid is ons grootste rijkdom!! Free like a bird!

We hebben een supervakantie gehad en onze Lambortinki heeft zich voorbeeldig gehouden en we hebben erg veel plezier van hem gehad. Nu weer thuis, ook lekker !!

Na thuiskomst werden we weer direct geconfronteerd met de nederlandse regelgevings-frustratie en andere frustraties (staat abosluut in het niet bij werkelijke erge gebeurtenissen zoals Nepal en eerder genoemde vluchtelingenproblematiek, maar toch…): onze container was tijdens onze vakantie niet geleegd, maar dat dus nog vol met vuil van 2 weken geleden. We hadden een rode kaart gekregen….ja een rode!!! Onze deksel stond te ver open, eigenlijk zoals hij wel vaker openstaat voor de lediging, en daardoor hadden ze hem laten staan. De hele buurt heeft de container vaak te vol en dus nooit gele of rode kaarten…ook bij ons niet! De komende week moeten we onze boventollige vuilniszakken zelf maar naar de vuilstort brengen en de container meer leeg maken.

Wat een welkom! Toen maar even de tuin ingelopen en gekeken of daar de chilla (onze overkapping) er nog goed bij stond. Wel; de buurtkatten hebben onze loungeset uitgewoond en gekrabd aan kussens en overal in kussens veel katten haren…toch maar eens een buks kopen 😉

En maar meteen weer gekeken wanneer we weer met onze camper op pad kunnen….Hemelvaartweekend dus!

Camperjoy: Over reizen met een camper…

Reisblog Martin, Miriam & Joep Lammertink

Camperreizen