Duitsland

23 en 24 September 2016: Freiburg im Breisgau – Losheim am See – Lelystad

/ martin&miriam / 4 reacties

Dit is dan het laatste blog van deze vakantie. Er zal niet veel noemenswaardig in staan, aangezien het echt een terugreis is die begonnen is. We merken beiden dat als we weer onderweg naar huis zijn, dat dan ook een beetje het vakantiegevoel achter de rug is. Er komen welliswaar nieuwe bestemmingen bij, maar deze dienen alleen maar voor de overnachting en als er nog wat direct in de buurt te doen is, misschien nog iets voor in de avond, maar verder niet.

In de camper moeten de restjes met boodschappen nog opgemaakt worden, het laatste beetje water in de tanks geladen en open flesje wijn leeg maken. Het slaat eigenlijk nergens op, dat je dit gevoel hebt, want je bent gewoon nog op vakantie. Maar we kennen elkaar en weten ook dat als we zondagavond pas terugkomen, we de volgende dag moeten beginnen met werken en dat nog niet alles in en rondom in huis en de camper aan kant is. Onze badkamer en toilet boven zijn vernieuwd tijdens onze vakantie en ook daarvan zal er nog wel wat troep liggen. Kortom; we hebben ons hoofd staan op “ huiswaarts “!

Eerst staan we vrijdagochtend nog in de file in Freiburg op de camping om onze watertanks te legen en vullen. Ook het chemisch toilet moet weer geleegd worden voordat we omstreeks 10 uur in ochtend echt op pad gingen. Camper nog met diesel afgetankt voordat we beginnen aan onze binnendoor-route. Aangezien we nog ruim de tijd hebben, besluiten we niet om over de snelweg te gaan, maar binnendoor. In Duitsland zijn ze voor ons gevoel overal met de weg bezig, dus zal het wel druk zijn op de snelwegen met files. De binnendoor route geeft ons ook meer inzicht in het duitse landschap en de dorpjes die we passeren. Soms hele mooie, maar vaker ook hele saaie dorpen.

img_1225

Gedurende de dag begin ik ook gek te worden van alle stoplichten en rotondes overal. Ik word er best wel moe van met de camper om iedere 2 a 4 kilometer op de rem te moeten en terug te schakelen etc. Het is een lomp ding, die zich prima laat berijden, maar het duurt allemaal toch even wat langer allemaal, die handelingen om weer op snelheid te komen. Vooral bergopwaarts heeft onze Lambortinki er soms moeite mee. Auto’s die achteraan ongeduldig proberen in te halen, terwijl het net kan…

Onderweg verloopt het allemaal prima zoals verwacht en omstreeks 16.00 uur besluiten we om voor Trier ergens een plek te vinden voor een overnachting. Eerst hadden we iets in Trier gevonden, maar daarvoor moesten we weer de hele stad door. Daar hadden we dus geen zin in, dus uiteindelijk op mooie camperplaats gekomen bij Losheim am Stausee. Via de Camperplaats app van de NKC hadden we deze gevonden en voor 6 euro konden we een plek uitzoeken. Mooie plekken tegenover een aantal restaurants die aan het meer lagen. Dat beloofde een mooie avond te worden, want ook was er een Biergarten en tevens bierbrouwerij direct nabij gelegen. Wij eerst even onze camper neergezet en wat gelezen, voordat we op het terras een biertje gingen drinken bij de Biergarten. Nou…dat bier was niet weg te krijgen! Wat een bocht! En als geoefend bierdrinker, piep ik niet zo gauw…Even iets hartigs erbij bestellen voor bij de borrel was ook niet voorradig, dus kozen we wat uit de kleine kaart; een tweetal gekookte worstjes met zoete mosterd. Klonk goed, dacht wij…

Totdat het opgediend werd; het leken wel een tweetal afgehakte penis-eikels die in water gekookt waren. Het zag er niet uit en in ieder geval kreeg je er geen honger van….ik voelde het bijna in mijn edele delen, hoe deze eikels aan hun eind waren gekomen. Allebei vonden we het lekker. Wel lachen toen Miriam zei dat ik het velletjes moest terugtrekken, want dat was zo hard….en niet lekker!

Aangezien onze koelkast de inhoud had van een moestuin in Eritrea, besloten we ook maar om in de avond nog een laatste avondmaal samen te nuttigen aldaar. Het werden de altijd veilige keuze van de Wiener Schnitzel. Niet zo lekker als bij Lug am Land, maar prima te doen.

In avond nog even in camper een filmpje gekeken met Nicolas Cage, maar dit was echt een drama-film, Knowing. Ook voor ons de eerste keer dat we films kijken via de omvormer, aangezien we zonder stroom staan op de camperplaats. Dat gaat dus ook goed komen de volgende keer in Schotland of zo.

Heerlijk geslapen, maar omdat we weten dat we naar huis gaan, zijn we vroeg wakker. Om 8 uur rijden we weg van de camperplaats om de laatste etappe te gaan rijden. Ook deze reis verloopt voorspoedig met de camper en komen we langs prachtige bergen en dalen in de Eifel te rijden. Vooral het Prum-dal is prachtig om te zien. Ook de herfstkleuren komen al naar voren en de temperatuur en vochtigheid in de vroege ochtend voelen en ruiken al als najaar.

img_1224

We hebben een prachtige vakantie gehad. Eerste week met familie en vrienden in fantastisch huis in Ardennen gezeten en de laatste 2 weken met mijn meisje naar Italie geweest. In totaal 3350 kilometer met camper gereden en ik moet eerlijk zeggen dat we het heerlijk vinden om gewoon daarheen te gaan waar je naartoe wilt. Niks boeken, maar gewoon gaan! Ook het slechte weer kun je enigszins ontlopen door de weerkaarten in de gaten te houden, maar betekent ook dat je dus soms wat meer moet rijden. Doordat we vanuit Iseo eigenlijk tevergeefs het mooie weer in Toscane zochten, was deze 600 kilometer eigenlijk verspilt, alsmede ook de 3 vakantiedagen. Soms zit het mee, soms zit het tegen!

Desondanks hebben we weer genoten van deze vakantie en ons camperleven. We zouden dit later goed kunnen uithouden!

 

Vandaag, zondag hebben we de camper weer opgeruimd en schoongemaakt. Hopelijk eind oktober/begin november nog een paar weekenden op pad in eigen land, voordat ie echt de winterstalling in gaat. Jullie horen nog!

 

21 en 22 September 2016: Freiburg im Breisgau (D)

/ martin&miriam / Een reactie plaatsen

Gisteravond besloten we om Ventimiglia de volgende dag te gaan verlaten. We hebben het gezien en ook hier slaat het weer morgen om. Vanmorgen alles als een speer ingepakt en gezorgd dat we erg vroeg klaar waren om te vertrekken. De eerste kilometers waren inspannend aangezien de door de kleine bergweggetjes naar de snelweg werden geleidt. Na een aantal weerskaarten te hebben bekeken, leek het ons leuk om een paar dagen te stoppen in Freiburg im Breisgau, net over de grens bij Basel richting huiswaarts.

Al een paar keer hadden we ons voorgenomen om er eens een bezoek te brengen, maar elke keer kwam het er niet van. Na een voorspoedige reis van 686 kilometer over de snelweg met onze Lambortinki, kwamen we einde van de middag omstreeks half zes aan bij de camping die we hadden opgezocht, Camping Am Moslepark, midden in centrum van Freiburg. Onderweg nog wel even een leuk gesprek gehad met een pompbediende langs de snelweg. Bij het zien van de naam Lambortinki, in het lettertype van Lamborghini, kwam hij direct naar mij toe met de vraag hoe het zat. Na mijn uitleg en het zien van mijn bankpas met mijn naam erop, kwam hij niet meer bij en sloeg hij op mijn schouder met een ultiem gevoel van maatschap. Hij begon meteen over dat hij dit thuis toch ook moest vertellen over die “loco Hollandaisy”!

Anyway, we waren dus aangekomen op onze camping in Freiburg, waar we ter woord werden gestaan door een zeer representatieve duitse dame, waarbij smetvrees en sauberheit op haar voorhoofd stond geschreven. Wel…zo is de camping ook! Tjonge wat een superplaats zijn we terecht gekomen. Erg schone plekken, kaarsrecht, 100% vlak, met alle wenselijke faciliteiten in topconditie beschikbaar gesteld. Het is voor nu een prima plek, maar om hier nou 2 weken te gaan staan, lijkt ons niets. Na het stallen van onze camper op de plek, op een druk kruispunt een aanlooproute naar sanitairgebouw, werd het tijd om de scooter van het rek af te rijden en even klaar te maken om de stad te gaan verkennen. We willen ergens een hapje eten in de stad en gaan na een erg leuk gesprek te hebben gehad met onze zwitserse buurman, dan ook op pad.

Mensen, wat is Freiburg een prachtige stad!

img_1214

img_1217Freiburg im Breisgau is een Stadtkreis in de Duitse deelstaat Baden-Württemberg. De stad telt 220.286 inwoners.

De universiteitsstad Freiburg ligt aan de Dreisam vlak bij het Zwarte Woud en de Zwitserse en Franse grens. Het wordt wel beschouwd als de feitelijke hoofdstad van het Zwarte Woud. De stad kent een gunstig klimaat en ligt in een belangrijk wijngebied. Jullie begrijpen dat het laatste de ultieme hoofdreden was voor Miriam om deze stad te bezoeken!

Al rondrijdend besluiten we ergens te stoppen om even een avondmaal te nuttigen en gaan daarna weer terug naar de camper. Allebei zijn we moe van de reis van vandaag. Om bijna 700 kilometer met de camper te rijden, inclusief nog een paar files bij de grens bij Chiasso en later bij de Gotthard tunnel, maakt dat je wel kan slapen ’s nachts! Heerlijk geslapen en ook de temperatuur in de nacht is wat frisser, dus dat maakt het al makkelijker om diep onder de wol te kruipen. Heerlijk!

Vanmorgen maken we ons klaar om echt de hele dag op pad te gaan met scooter. Nadat we eerst in camper de afwas hebben gedaan, gaan  we richting de stad om lekker erdoor heen te lopen. Natuurlijk hoort de hoofd-winkelstraat er ook bij en lopen we nog langs de Munsterplatz om een markt te bezoeken. Het weer is heerlijk en met een 22 graden is het goed te doen in de stad. Overal vrolijke mensen en vooral ook heel vriendelijke mensen, overal waar je komt! De stad voelt heel aangenaam aan.

We pakken tussendoor natuurlijk nog wat terrasjes en zien de wereld aan ons voorbij komen. Het is een Universiteits-stad, dus het barst van de jonge lui. Nadat we de hele ochtend en begin van middag in de stad zijn blijven hangen, besluiten we om de stad uit te rijden en richting een kabelbaan te gaan, die over de stad, richting een grote top van een berg van ongeveer 1300 meter gaat.

img_1211

Deze kabelbaan heet Schau ins Land. Deze is gebouwd in 1929-1930 en brengt ons in 16 minuten vanaf de stad naar de top van de berg. We komen samen in een “bakkie” met een tweetal paragliders uit Freiburg. Erg aardige kerels en een gezellig praatje gemaakt. Later boven op de berg zien we ze nog luchtig over ons heen zeilen. Aangezien we in de stad nog niet gelucht hadden, zijn we op een mooi terras, hangend over een bergrichel maar begonnen aan een simpele lokale lunch: de Badische Bratwurst!

img_1212

Nadat we terug waren op de grondbasis, hebben we onze scooter weer gepakt en zijn we hoger op bergwegen nog langs een paar dorpen gereden om aan het einde van de middag nog even in de camper ons weer op te frissen om daarna weer terug in de stad te gaan om lekker wat te gaan eten. Ook hebben we bepaald dat we morgen weer verder gaan en dat we binnendoor eerst langs de Rijn en daarna door de Vogezen en Elzas weer langzaam richting het noorden gaan boenderen met de Lambortinki. Maar wat een gave stad was Freiburg voor ons! We kunnen het een ieder aanraden om er eens een stedentrip van te maken, want deze stad heeft veel te bieden, maar vooral in een prettige sfeer en prachtige omgeving!

img_1216

 

9 Juli 2016: Badische Weinstrasse – Bad Durkheim

/ martin&miriam / 2 reacties

Vroeg wakker, dus mooi ook weer vroeg op pad. Aangezien we niets hoefden los te koppelen of schoon te maken, konden we na ons te hebben gewassen, vroeg op pad. Aangezien we nog 2 dagen hebben om 700 kilometer te rijden, besluiten we om op de navigatie ” vermijden snelwegen” in te voeren. En dan naast de navigatie heb ik ook nog een kaartlezer naast mij zitten die nog correcties toepast op de navigatie. Op onze normale landkaart zien we precies hoe de mooie routes lopen en Miriam ziet de Badische Weinstrasse erop staan. Dwars door de wijngebieden van het Zwarte Woud nabij Freiburg, richting weer de bergen en dan dwars door de bergen door de wijnvelden en hele mooie pittoreske dorpjes rijden. Het schiet voor geen meter op, maar wat genieten we van al het moois om ons heen. Ook de berg op met de camper gaat soms toch moeizaam, terwijl je verwacht dat deze bergen niet zo hoog zijn. Ze zijn wel soms erg steil, maar ons italiaans raspaardje trekt het gewicht van 4000 Kg moeiteloos naar boven.

C360_2016-07-09-11-49-29-462_resized

C360_2016-07-09-11-51-31-108_resized

Onderweg ook nog even samen geluncht op een parkeerplaats met mooi uitzicht en ook nog maar even gekeken naar mijn buitenspiegel van de camper. Deze is op duistere wijze ontzet en bungelt los tegen de zijwand van de camper. Hij kan er niet vanaf vallen, maar hij wiebelt wel enorm. In Nederland laten we bij onze camper-garage alles maar even nakijken.

C360_2016-07-09-12-06-49-125_resized

Al slingerend door het landschap reden we door dorpjes en landschappen en valt het ons elke keer weer op dat die duitsers niet echt buiten leven leven en dat de dorpjes eruit zien alsof ze een bezoek verwachten van de Daltons, Billy The Kid en Calamity Jane. Uiteindelijk kwamen we terecht bij de camperplaats van Bad Durkheim. Een groot grasveld met ongeveer 40 campers, zonder voorzieningen. Restaurants in de buurt, dus dat komt helemaal goed.

We zijn nog even het dorp ingelopen, maar daar werden we niet vrolijk van. Lekker uit eten en daarna naar bed.

Tijdens het eten in het restaurant kwamen we in gesprek met een drietal oudere mensen. Was erg gezellig. De oudste dame van 92 was de buurvrouw, en bevriend met Bondskanselier Helmut Kohl. Haar man was industrieel en bezat de Firma Kaen. Was een erg lieve vrouw en Miriam had haar volledige aandacht. Erg lijfelijk en handtastelijk bij haar (wat meestal altijd bij mij gebeurt….), dus die hadden leuke gesprekken.

Was een mooie afsluiting van de vakantie en morgen rustig via snelweg naar huis om nog op tijd Max Verstappen nog te zien op TV. Ook wel weer leuk om thuis te komen. Zoals ik al eerder eens hier heb gezegd; weggaan is mooi, maar thuiskomen ook! De volgende reis is in september, dus de komende weken is het blog in ruste. Hopelijk reizen jullie dan weer met ons mee.

8 juli 2016: Alba (It) naar Bad Bellingen (D)

/ martin&miriam / 2 reacties

Ondanks dat we inmiddels al weer in Nederland aan het werk zijn en de vakantie er dus weer op zit, toch nog maar even ons blog cq dagboek bijwerken van de laatste 2 reisdagen terug naar huis.

We stonden afgelopen vrijdag toch maar redelijk vroeg op om ons klaar te maken voor de terugreis. We dubben nog hoe we terug gaan; over Frankrijk of Zwitserland en Duitsland. Als we door Zwitserland gaan, dan moeten we bij de douane aldaar in plaats van een vignet, een ander formulier kopen. Dit heeft te maken met het feit dat onze camper zwaarder is dan 3500 Kg. Dan worden we gezien als vrachtauto en dus een andere belasting die we moeten betalen. Maar aangezien die zwitsers doorgaan nou niet echt de grootste feestvierders en lachebekken zijn, had ik er eigenlijk niet zo’n zin in om via Zwitserland te gaan. Maar ja; het is de kortste, snelste en dus ook goedkoopste weg om te gaan en omdat het weer in Freiburg regio ook goed is, lijkt ons een paar dagen Duitsland ook nog wel even lekker. Daarom toch maar besloten om gewoon via Zwitserland te gaan reizen.

Eerst nog even alles opruimen rondom de camper, scooter er weer op vastmaken en luiken dicht en nog even betalen bij de camping. We hebben een erg warme nacht achter de rug en de verkoeling tijdens het rijden met open ramen is voor beiden een welkome remedie tegen de warmte. Eerst nog even tanken bij een nogal krap en druk tankstation. Ik liet mijn slang er weer eens lekker inhangen, maar alles wat er uit kwam; geen diesel! Bleek het weer zo’n vooraf betalen tankstation te zijn. Zo klantonvriendelijk vind ik dit! Ook de betaalterminal was alleen in het italiaans weergegeven. Nu kan ik mij redelijk redden in het italiaans, maar dit was even een brug te ver. De medewerkster (tenminste, dat denk  ik dat het was…) hielp mij uiteindelijk en zonder al teveel vertraging gingen we op pad.

De rit door Italie verliep zonder files dus na een paar uur kwamen we in Chiasso, de zwitserse grensovergang aan en moest ik dus het bewuste formulier voor onze camper gaan kopen. Na 3 loketten te hebben afgelopen was ik er al weer klaar mee. Niemand die mij kon helpen aan het 10-daagse tol formulier dat “Schwerverkehr-angabe” heet. Chagrijnig werd ik ervan en dus liep ik maar even lopend op de douanier aan om hem te vragen. Doorrijden en niet hier lopen was zijn snauwige reactie. Krijg de pest dan maar, dacht ik en reed met de camper door de italiaanse grens naar de zwitserse. De douanier aldaar zag meteen dat ik geen vignet had en gaf met een arrogante armbeweging aan dat ik aan de kant moest parkeren. Lekker; worden we helemaal gecontroleerd was mijn eerste gedachte. Maar niets van dat alles! De douanier was erg vriendelijk en had gezien dat ik mijn best had gedaan om het formulier te bemachtigen. Hij was erg behulpzaam en gaf zelfs nog tips om langer dan 10 dagen met dit formulier te doen en zei nog dat het eigenlijk een koopje was in relatie met het normale vignet, dat 40 euro kost. Mijn formulier kostte 30 euro en binnen 5 minuten was ik weer op weg. Goed te doen dus en nu weet ik hoe het zit, kan ik ook weer andere camperaars op het camperforum aangegeven wat te doen. Het blijkt namelijk dat veel camperaars met deze onzekerheid zitten. Zo zie je maar weer; elk nadeel heb zijn voordeel!

C360_2016-07-08-13-29-29-767_resized[4]

Onderweg verliep alles prima. Geen files, alleen maar even 10 minuutjes bij de Gotthard Tunnel en verder niets. Met een comfortabele kruissnelheid van 100 kilometer per uur, reden we langs de mooiste vergezichten en kwamen we midden in de middag in Duitsland aan en gingen we op zoek naar een leuke camping.

C360_2016-07-08-13-19-05-063_resized[2]

Miriam had haar best gedaan om via de Apps en Google een goed alternatief te zoeken en ook gevonden. Vanavond slapen we op Camping Lug im Land in Bad Bellingen. Een grote, fraaie camping met verharde camperplaatsen. Mooi sanitair, leuk thermisch zwembad en een gezellig restaurant. Nadat we eerst nog even voor de camper een dutje hadden gedaan en wat gedronken, lekker gedoucht en toen in avond heerlijk gegeten bij het restaurant. Ongelofelijk als je 2 weken in italiaanse sferen bent geweest qua culinaire pasta’s en pizza’s, we allebei meteen weer terug grijpen op de degelijke wiener schnitzel met salade en frietjes/gebakken aardappeltjes. De schnitzels waren zo groot dat je er menig studentenkamer ermee zou kunnen bekleden. Maar was erg lekker.

Na terugkomst bij camper hadden we binnen no time weer mensen op bezoek die een praatje wilden maken. Erg leuk allemaal, maar je hebt er niet altijd even veel zin in. Deze mensen waren zo nieuwsgierig naar onze camper, dat bij grote uitzondering en verbazing Miriam ze mee naar binnen nam om de camper te laten zien. Heel raar….De camper is normaliter een onneembare vesting met die pitbull die er normaal voor ligt, maar ze had een milde bui denk ik….

Na afzakkertje heerlijk geslapen omdat het toch weer wat koeler was dan in Italie. Heeeerlijk! Ook weer een romantische zonsondergang gezien, dus die stemming zat er ook weer goed in.

C360_2016-07-08-21-41-00-573

Morgen willen we binnendoor verder richting huis en niet over snelweg. We hebben nog een 2-tal dagen om nog 700 kilometer te reizen. Moet lukken!

Diefenbach en Rudesheim am Rhein

/ martin&miriam / Een reactie plaatsen

Vandaag het laatste blog van deze heerlijke vakantie met onze camper; het zit er weer op jammer genoeg!

Vanuit Lindau am Bodensee zijn we gisteren vertrokken van de camping, nadat we eerst hadden bepaald dat we vanaf nu binnendoor zouden gaan rijden en niet meer over de snelweg. We hebben nog 3 dagen voordat we thuis moeten zijn, dus lijkt het ons leuk om dwars door Duitsland uitsluitend over secondaire wegen te rijden en hopelijk zodoende veel van het echte Duitsland te zien. Als we wegrijden is het eerste stuk dat we rijden al direct prachtig. Glooiende bergen, maisvelden en andere gewassen, waardoor het een prachtige kleurenschakering wordt van de uitzichten door de dalen rondom ons heen. We genieten intens van deze manier van relaxt rijden. Ook wat we afgesproken hebben is dat we uiterlijk tot 2 uur ’s middags rijden en dus gemiddeld maximaal 4,5 uur per dag. Zodoende hebben we het gevoel dat het niet een reisdag richting huis is, maar dat deze manier van reizen ook echt een onderdeel van de vakantie worden. Door de camper hebben we geen exact doel; we kunnen namelijk stoppen wanneer en waar we willen. Dat is echt een gevoel van vrijheid dat we allebei heerlijk vinden. De eerste uren van de reis gaan werkelijk door mooie dorpen met vakwerk-huizen, maar ook straten met kleurrijke huizen en mooie terrasjes en winkels. Echt, wat is Duitsland een mooi en lekker land om in te vertoeven. In de meeste gevallen komen we ook dan ook alleen maar vriendelijke mensen tegen. De camper heeft wat minder moeite met de wat vriendelijke bergen en rijdt echt comfortabel. Ook het benzine- en olieverbruik is prima te noemen voor de omvang van de auto, het vermogen van de motor (die iets te licht is voor deze camper) en de omgeving waarin de Lambortinki te laatste weken in heeft moeten verblijven.

C360_2015-09-17-11-05-35-191

We lagen mooi op schema totdat we in de buurt van Stuttgart kwamen. De navigatie stuurt ons dwars door het centrum heen en het is nogal druk tussen de middag met auto’s en vrachtauto’s. Laten we het maar positief omschrijven; we hoeven dus geen stedentrip naar Stuttgart te plannen in de toekomst. We hebben alles zo goed als gezien en het kon ons niet echt bekoren. Maar wel veel gezien van de stad. Hierdoor hebben we wel weer veel tijd verloren. We hadden nog een half uurtje om door te rijden volgens afspraak om om 14.00 uur te stoppen. Echter een lange file gooide roet in het eten. Om nu op een parkeerplaats langs een weg te gaan staan voor een nachtje, is ook niet echt uitnodigend met alle  Familie Roma’s en Petalo’s ook onderweg. Daarom breken we al de eerste dag met ons voornemen om tijdig te stoppen. Overmacht valt niet te ontwijken, dus we rijden dan maar nog even een uurtje door. Onderweg konden we even kijken op onze app van Campercontact van de NKC (Nederlandse Kampeerauto Club) en ook nog even op de app van ACSI.

Na een tijdje kwamen we via de App in beeld met een Wijnboerderij in Diefenbach, een heel klein dorpje in de heuvels, nog net in Baden Wurthemburg na Stuttgart. Het woord Wijnboerderij klonk Miriam natuurlijk als muziek in de oren, dus die was snel overtuigd dat we daar heen moesten. De paniek in haar ogen toen ik opperde om toch maar ergens anders te kijken sprak boekdelen.

Aangekomen bij Weingut Hausserman in Diefenbach, werd er net een vrachtwagen geladen met duizenden flessen wijn en werden we erg hartelijk begroet. Miriam had stiekem al een bestelling geplaatst via de online-shop van deze wijnboer dus….

De beste man wees ons onze plek en we konden dus achter de boerderij, van een weids uitzicht met grasland en fruitbomen genieten vanuit onze camper. Na het einde van de werkdag waren alle auto’s verdwenen van de parkeerplaats naast ons en stonden we in alle rust, maar dan ook alle rust alleen op deze mooie plek. Binnen alles lekker gezellig gemaakt en heerlijk gegeten samen. Gordijnen dicht en lampjes aan en heerlijk met pot thee (echt!!) zitten lezen in een boek. Zonder de hele avond maar iets tegen elkaar te zeggen, toch een supergezellige avond gehad. Voor het naar bed gaan beiden nog even gedoucht in onze camper en toen lekker gaan slapen. Door de koele lucht en alle ramen open te zetten in ons slaapvertrek en dakluik, heerlijk na de warme weken weer samen onder het dekbed geslapen.

C360_2015-09-17-17-51-42-441

Vanmorgen werden we wakker voordat de werklui van de wijnboerderij weer begonnen met werken, dus nadat we weer alles aan kant hadden konden we mooi op tijd weer vertrekken. De wijnboer wilde maar 10 euro voor de overnachtingsplek ontvangen. Normaal is het gratis als je ook daar wijn koopt, maar omdat het nogal hectisch was en niemand tijd had om uitleg te geven over de wijnen, hebben we gewoon betaald en dus geen wijn gekocht dit keer. Maar we gaan zeker via de online shop nog eens een paar doosjes bestellen. De flessen zien er goed uit en ook de etiketten beloven dat het geen liebefraumilch is of zo. We zijn jammer genoeg wel ons opstap-trappetje voor de camper vergeten bij deze wijnboerderij. Jammer, aangezien dit trappetje nog van Koosje is geweest, de moeder van mijn zwager en later nog even het maatje van mijn vader. God hebbe haar ziele!

Ook nu komen we door de landelijke omgeving weer op de mooiste plekken te rijden. Heerlijk over boerenweggetjes waar niemand komt, stuurt onze navigatie ons op pad. De avond ervoor hadden we de route via de navigatie nog even nagelopen om zodoende grote steden te vermijden zoals Karlsruhe, Mainz en Heidelberg. Miriam kan erg goed kaartlezen en doordat zij tegen de navigatie in een alternatieve route had uitgezocht, besloten we de navigatie maar een dag vrij te geven en gewoon ouderwets via de kaart te gaan rijden. Miriam had een prachtige afwisselende route gemaakt en we genoten wederom van het reizen door de gebieden. We komen nu wel veel meer door de dorpjes, maar dat vinden we allebei erg leuk. Steden vinden we wat minder. Het enige dat een bepaald risico met zich mee neemt is het feit dat de navigatie speciaal op de afmetingen, hoogte en gewicht van camper is ingesteld. Vooral bij bruggen en andere obstakels waarbij deze factoren een rol spelen kan het rijden op kaart een verrassende situatie opleveren. Het is allemaal goed gegaan en alleen bij een brug van 3,20 mtr hoogte was het even billen knijpen. Onze camper is namelijk 3,10 mtr hoog. Maar of dit ook inclusief de dakluiken en zonnepanelen is, dat durven we niet te zeggen. Het is goed gegaan, dus dat is weer een leermoment geweest.

Na deze mooie rit in het boven verwachting mooie weer, kwamen we aan Rudesheim am Rhein, onze bestemming. Via Bingen am Rhein kwamen we aan bij de Rijn en moesten we een pont nemen naar de overkant, waar Rudesheim ligt. Deze plaats had ik gekozen omdat ik jaren geleden met een aantal voetbal- en motorvrienden hier ben geweest tijdens een 5-daagse motortrip. Een fraai stadje direct aan de Rijn en met tal van pleintjes, smalle straatjes, vakwerkhuizen en een boulevard direct langs de Rijn. Super-toeristisch, dat wel! Het overvaren met de pont gaf een prachtig uitzicht op de bergen vol met wijnranken en daarvoor een kleurrijk stadje met veel vertier.

C360_2015-09-18-12-07-43-068C360_2015-09-18-14-39-54-976

 

 

C360_2015-09-18-15-04-06-968

Eerst maar even onze uitgezochte camping opzoeken om de camper te stallen en dan lopend het stadje te gaan verkennen. De camping ligt 500 meter buiten de stad en aangekomen zien we dat het erg druk is op de camping. Medio september!! Volgens mij is het vakantie naseizoen nu hoofdseizoen geworden nu de vergrijzing in Europa massaal toeslaat. Iedereen gaat buiten het hoog-seizoen op vakantie lijkt het wel. Ook hier drukken Miriam en ik de gemiddelde leeftijd. Alhoewel niet meer zoals vanouds, ik ben inmiddels ook een nieuwe doelgroep geworden; 50Plus!

In ieder geval hebben we geen plaats voor de nacht en zoeken naar een andere camping in de buurt. Deze vinden we 5 kilometer buiten Rudesheim en blijkt een surrogaat Ponypark Slagharen te zijn, ook met camping. We hadden eerst het doembeeld dat we geconfronteerd werden met honderden jonge kinderen, maar dit viel enorm mee. Wel honderden shitland-pony’s! Wat een stank bij de paardenbak!

Wij zetten onze camper op een leeg veld en staan zo goed als alleen. We halen de scooter van de drager en gaan met de scooter naar Rudesheim. We gaan als een speer naar beneden en halen de 60 kilometer per uur met onze snorscooter. Hahahaha, hij is niet opgevoerd, maar we gingen met 15% daling naar beneden en met deze massa aan boord maak je dan wel snelheid! Reken maar! We hadden een lol, maar meteen kwam ook het besef dat we weer naar boven moesten straks….oeps!!

Na de leuke middag in het stadje en de heerlijke late lunch en nog een beetje te hebben rondgelopen, besloten we terug te gaan naar de camper.

We hebben ons bescheurd samen. De scooter was natuurlijk bijna niet naar boven te krijgen en Bob en Annie de Rooij hielden het verkeer nogal op met hun topsnelheid van 15 kilometer per uur die uiteindelijk op een nogal zeer steil stuk naar boven terug viel naar 0 kilometer per uur.. we vielen bijna om…ook van het lachen trouwens.

Maar ja, dan sta je er en moet je met scooter aan de hand de heuvel op lopen. Nou dat was geen pretje. Ik had daar natuurlijk weer iets subliems op gevonden; Miriam loopt met de 2 helmen naar boven en ik rijd met de scooter naar boven en wacht daar dan wel op haar (zo ben ik ook wel weer…)

Het klinkt erger dan het is, maar het was maar een afstand van 150 meter dat we niet met de scooter konden rijden. Daarna zijn we met een slakkegang nog de laatste kilometers samen gereden.

Conclusie is nogmaals; ik ben niet te zwaar voor de scooter. Mij kan ie hebben! De problemen beginnen als Miriam erbij opstapt; die is dan te zwaar voor de scooter!

Na terugkomst de scooter weer opgeladen binnen een wereldtijd! Gaat super zo!

Vanavond nog even een avondje in camper en morgen weer de laatste etappe naar huis. Deze gaat wel over de snelweg, dus hopelijk zijn we snel thuis om ook nog even de boodschappen te kunnen doen. We hebben een supervakantie gehad, maar weer aan het werk vinden we ook erg leuk!

C360_2015-09-18-16-10-01-202

Lindau am Bodensee – Duitsland

/ martin&miriam / Een reactie plaatsen

Vanmorgen vroeg inderdaad besloten om Camping Mario in Caldenazzo te gaan verlaten en door te rijden. We hebben op de navigatie gekeken en denken dat de Bodensee een leuke bestemming is voor nog 2 nachten. Het weer lijkt er nog goed te zijn en zodoende kunnen we het zomergevoel nog even verlengen voordat we weer echt huiswaarts gaan en de herfst tegemoet rijden, zoals we moeten geloven via verschillende betrouwbare bronnen.

Via de Navigatie zien we dat we om ongeveer 14.00 uur a 14.30 uur aankomen in Lindau am Bodensee. Lijkt ons een goed reisdoel en we gaan goedgemutst op pad. Eerst nog langs een grote supermarkt om de koelkast en voedselvoorraden weer aan te vullen. Binnen een uurtje waren we gepakt en gezakt weer op weg met alle lekkere dingen waar we van houden.

Toen nog even aftanken om zodoende meteen meters te kunnen maken. We kwamen erachter dat ik niet via self-service aan brandstof kon komen, aangezien de italiaanse banken van dit tankstation geen vreemde bankkaarten accepteerden. Dus door naar de pompbediende die ouderwets je auto afvult met brandstof. De krasse man was inmiddels 80 jaar oud, maar door alle corrupte italiaanse politici en de dure Europa regeling kon hij nog steeds niet met pensioen en moest ie nog steeds aan de pomp staan. Al meer hij aan het praten werd, hoe bozer hij werd. Hij verontschuldigde voor de dure brandstofprijzen en ook zijn kosten die hij in rekening moest brengen. Dat was nog even tanken anno jaren 70 uit de vorige eeuw…..een pompbediende. Hier heel normaal nog!

Het negatieve verhaal van de pompbediende ging de hele dag doorwerken op onze gebeurtenissen. Het zat ons vandaag niet mee. Niets ergs gebeurd, maar het was echt zo’n dag dat alles tegen zat en we ons gingen frustreren over een aantal zaken. Onderweg op de snelweg richting Oostenrijk liep alles nog op letterlijke rolletjes. Niets aan de hand. We volgden de borden Brennerpas en tot aan de Oostenrijkse grens ging alles lekker. Allereerst moesten we onze GO-box voor Oostenrijk weer opladen. Dit digitale boxje is gekoppeld aan jouw auto en je moet deze digitale kluis eerst vullen met saldo om je tol te betalen. Minimaal € 75,00. Dit bedrag waren we alleen al kwijt op de heenreis. Nog geen 200 kilometer gereden door dit land en al € 75,00 kwijt. Wij bij het tankstation, dat kastje opwaarderen voor weer 75 euro. Dit moest volgens ons wel voldoende zijn om Oostenrijk doorkomen. We wilden wegrijden uit de parkeerplaats langs de snelweg, toen we in een rij kwamen te staan met allemaal vrachtwagens. Deze werden gecontroleerd op asielzoekers bij de grens en zodoende stonden we een tijdje stil voordat we weer de snelweg op konden.

Na een 50 tal kilometers te hebben gereden hoorden we ineens 4 piepjes als we een tolpoortje passeerden. Normaal is het 1x piep en dat is het signaal dat de incassering van het geld prima is verlopen. Nu dus 4 piepjes. Wij opzoeken wat dat betekende en het bleek dat er geen geld meer geincasseerd kon worden van onze Go-Box. Je moet je dan melden bij het eerste tankstation om je Go-Box te laten uitlezen en je achterstallige betalingen uit te betalen. Wat bleek; de € 75,00 saldo was na 50 kilometer al op en ik moest nog eens 20,28 bijbetalen en ik moest nog de rest van Oostenrijk door (ca 70 km) en daarboven moest ik nog 130 euro opwaarderen. Reken even met mij mee: Dat is dus een doorrij-retourtje door het groene joedelahitee-Oostenrijk een totaalbedrag van ongeveer € 250,00 aan tol!! Wat betaal je dan als je met je personenauto er doorheen rijdt? Een € 10,00 biljet!!  Omdat wij dus een camper hebben met een zwaarder gewicht als 3500 kg en een drie-asser betalen we zoveel. Dure hobby dat Oostenrijk! Een tegenvaller dus.

Bijgekomen van de schrik gaan we dus weer op pad en krijgen we meteen te maken met een wegomlegging en moeten we de Arlberg-pass nemen in plaats van de tunnel. Nou….dit was met ons oude bessie op 6 wielen en 110 PK geen feest kan ik jullie zeggen. De Lambortinki had het er druk mee en moest de gehele weg naar boven op de berg in zijn eerste versnelling rijden, met nogal wat toeren en zwarte rook uit de uitlaat. Ik had weinig vrienden achter mij rijden deze trip. Op een bepaald moment werden er steeds meer auto’s beperkt door ons campertje, dus ik dacht ik stop even op een passeerhaven om al die auto’s voorbij te laten. Heer en dame zoals wij zijn…

Had ik het maar niet gedaan, want de Lambortinki kon niet meer weg komen van zijn plek en veel rook, heel veel rook. Ik dacht dat de koppakking eruit lag of zo (klinkt wel technisch he zo’n technische diagnose…terwijl ik er geen bal verstand van heb!). We kwamen niet weg. Totdat er even geen auto’s meer aankwamen heb ik de camper met veel toeren in zijn eerste versnelling laten wegrijden en na een tijdje kwam ie meer en meer in beweging en kon ik zowaar nog iets versnellen. Toen na een paar bochten uiteindelijk de afdaling begon, ging het weer vanouds. Alleen hadden we het gevoel dat we de omleidingsborden hadden gemist. Toch maar gewoon deze pas blijven volgen en we zien wel! Uiteindelijk kwamen we weer op de oorspronkelijk weg uit en konden we in tempo door. Het voordeel van deze pas was wel dat ie werkelijk prachtig was om te zien. Wat een vergezichten met bergen en dorpjes en zelfs nog gletsjers gezien op een paar bergen.

C360_2015-09-16-14-12-16-576C360_2015-09-16-14-07-35-782

 

C360_2015-09-16-12-47-41-014C360_2015-09-16-14-04-59-643

 

C360_2015-09-16-14-12-26-715

Doorrijden tot Lindau duurde even wat langer dan vooraf was gepland, dus we waren al wat chagrijnig geworden aangezien we dit soort lange reisdagen niet echt als vakantie zien. Graag zijn we omstreeks 14 uur op een camping of plaats om dan in alle rust het dorpje of omgeving nog te kunnen bekijken. Dit gaat vandaag niet lukken. Toen we uiteindelijk in Lindau waren aangekomen, hadden we een camping gevonden die direct aan de Bodensee lag. Daar aangekomen bleek hij volgeboekt te zijn. Campers verdrongen zich om die camping, maar we moesten dus verder zoeken om plek te vinden. Ook de camperplaatsen waren tjokvol overal. Doorgereden naar een volgend dorp en daar op een vakantie-resort (lees: erg massaal!) te gaan staan voor een nacht. Ook hier breekt het slechte weer morgen door. Allebei zijn we gaar en bloedchagrijnig, dus we gaan maar even niet met elkaar in gesprek en geven elkaar even de tijd om bij te komen. Als Miriam dan om 16.30 uur onze lunch maakt, ziet het er niet naar uit dat we ’s avonds nog gaan eten. Wel nog even een biertje gepakt bij de Stube en toen weer terug naar ons huisje om de avond hopelijk nog gezellig af te sluiten. Morgen hopelijk een betere dag!

We hebben besloten dat we sowieso maar tot uiterlijk 14.00 uur gaan rijden en dat het niet uitmaakt hoe ver we dan zijn. Gewoon stoppen na 4 a 5 uurtjes rijden. Veel relaxter!! Gaan we doen dus! Morgen zakken we verder af vanuit zuiden naar het noorden, richting ons stenen huis.

 

 

Reisdag 2: Altenstadt naar Padengue (Garda Meer)

/ martin&miriam / Een reactie plaatsen

De dag begon zoals de laatste dag van de vorige vakantie eindigde; regen, regen en nog eens regen. Het kletterde tegen ons dak, maar de camper werd er wel schoon van! Zo snel mogelijk alle spullen weer ingepakt en de camper gestart voor de tweede reisdag naar onze bestemming aan het Garda Meer.

C360_2015-09-06-08-42-45-455

De dag werd er een om snel te vergeten! Wat een pokkedag! Ik ben bang dat de lezers vandaag geen positieve benadering van het leven van ons zullen ervaren. Het was een dag waarin alles tegen zat.

Toen we weggingen vanaf Altenstadt, eerst nog even bij de bakker verse broodjes gescoord. Toen de snelweg weer op en op pad richting Kempten, Fussen en de Oostenrijkse grens. Voor de grens moesten we voor onze camper een Go-box kopen bij een tankstation. Deze Go-Box is een digitale tol-poort. Voor zwaardere voertuigen dan 3500 KG moet deze box in het voertuig zitten. Je moet de box kopen voor € 5,00 en minstens voor € 75,00 aan saldo tegenover stellen. Met onze zwitserse tolvignet ervaring dachten wij dat dat bedrag meer dan genoeg is om op 2 dagen heen en terug door Oostenrijk te rijden. Bij elk poortje dat je passeerde piepte de box en wist je dat je saldo aan het slinken was. Bij de eerste poortjes dachten we nog; wat een mooi en goed systeem. Ook was het zo dat als je saldo onder de € 35,00 was gekomen, dat het boxje 2 piepjes liet horen in plaats van 1 piepje. We moesten met de camper over de Fernpass en later nog een pas en de piepjes waren frequenter en frequenter te horen. Het was bijna een melodietje….

Toen we de Fernpass nog niet over waren hoorde we al de 2 piepjes bij elk poortje. Met andere woorden; we moesten nog een heel stuk door Oostenrijk rijden en we zaten al onder de € 35,00. En dan moeten we over 2 weken ook nog terug. Daar werden we niet vrolijk van, zo’n duur tol-land als Oostenrijk.

Het was beredruk op de weg en de ene file volgde de andere file op. De GPS gaf vanmorgen aan dat we om 14.00 uur in onze bestemming aan het Garda Meer zouden aankomen. Wel; het was al zeer snel duidelijk dat we dit niet gingen halen. Na weer een file te hebben gehad, misten we ook nog 2x een bepaalde afslag, waardoor we hierdoor 2x 25 minuten moesten omrijden.

Wederom balen, want bij de tweede maal omrijden was ook bijna de diesel op en zagen we nergens een tankstation voorbij komen. Ook op het laatste moment toch nog een tankstation tegengekomen. Daar was het wel even pret, want een oude italiaanse meneer, met een tot zijn oksels opgetrokken veel te wijde jeans uit de jaren dat John Wayne nog in Westerns speelde, kwam niet meer bij van de naam van onze camper, de Lambortinki! Zijn lach maakte de dag een beetje goed.

Toen we eindelijk waren aangekomen in het stadje dat we van plan waren onveilig te maken de komende dagen, Paschiera de Garda, zagen we dat dit niet ons type stadje en campings waren. Heel erg toeristisch, heel erg druk, heel veel duitsers en campings met hele kleine plekjes. Kortom; met gierende banden dit oord als een speer verlaten. Wel even de eerste boodschappen gedaan in een grote supermarkt. Koelkast lekker vol om de komende dagen niet meer op pad te moeten qua boodschappen etc.

Toen maar besloten om een paar dorpen verder te gaan kijken die er wat minder groot en ook minder toeristisch zouden zijn hopelijk. Onze eindbestemming, na weer een paar keer in de file te hebben gestaan, is uiteindelijk Padenque di Garda geworden. We hadden via de ACSI Camping App een mooie camping gevonden en daar wilden wij wel heen. Door hele smalle straatjes en nauwe dorpstraatjes was het ons weer gelukt om voor de poort te komen van de bewuste camping. Daar aangekomen en ons gemeld. Kregen we te horen dat de camping bommetje vol was en dus geen plek voor ons. Wij verschrikkelijk balen; buiten het seizoen op vakantie in de verwachting dat het lekker rustig zou zijn. Mooi niet dus. Overal is het beredruk! Ongelofelijk!

We konden niet keren dus tegen de heuvel op achteruit met de camper langs smalle straatjes tot we konden keren en toen maar de volgende voorkeurscamping bezocht. Om half 8 kwamen we daar aan. Godzijdank was er wel plek, maar wat een kleine plekken en wat vol overal. Omdat we helemaal gaar waren van de reis en de frustratie onderweg, besloten we om hier maar te blijven. De komende dagen gaan we in relax mode. Nadat we de camper hadden geinstalleerd, hebben we eerst lekker een drankje gedaan ivm onze 24e trouwdag. Ook voor de camper een heerlijk maaltje gekookt en gezellig met elkaar de dag even laten bezinken.

We zijn erachter dat we deze drukte en dit type campings niets vinden. Eigenlijk willen we morgen wel weer weg, maar we willen even een paar dagen bijkomen van de laatste enerverende reisdagen.

Dinsdag gaan we hier weer weg en zetten we richting Bologna om daar in regio te verblijven. Hopelijk vinden we een leuke kleine agricultura camping zonder al teveel faciliteiten. Lekker kneuterig en met onze scooter de omgeving aftuffen naar leuke traditionele dorpjes en mooie pleintjes en winkeltjes. We vermaken ons wel prima met elkaar, zoals altijd!

Reisdag: Lelystad naar Altenstadt

/ martin&miriam / Een reactie plaatsen

Vanmorgen om half 7 werden we wakker en lagen te draaien in ons warme grote bed in huis. De laatste nacht voordat we op vakantie gaan zit erop. Eerst nog even lekker douchen en dan klaar maken voor de reisdag van vandaag. De bestemming is, zoals het er nu uitziet, richting Italie. Het Garda meer willen we eens gaan bezoeken. Na jaren aan het Lago Maggiore te hebben gebivakkeerd, leek ons deze reisbestemming ook eens de moeite waard.

Na de laatste zaakjes in de camper te hebben gelegd en de Navigatie in te hebben gesteld, gaan we om 7.45 uur op pad. Het is slecht en regenachtig weer, dus de komende weken zon om ons heen is welkom. Nadat we via Kootwijk de A1 op zijn gegaan richting Apeldoorn, om vervolgens af te slaan naar de A50 naar Arnhem en zo de A12 volgend naar de grensovergang naar Duitsland te rijden, zien we dat het erg druk is op de weg. Tot aan Frankfurt is het prima verlopen, maar toen de file in. Een half uur in gestaan en toen de weg vervolgd naar Karlsruhe, Stuttgart, richting Munchen om vervolgens vanavond te eindigen in Altenstadt.

Onderweg bij Karlsruhe viel bij ons beiden de ogen regelmatig dicht, dus toen maar op een parkeerplaats even een dutje gedaan. Een half uurtje slapen is voldoende om weer fris op pad te gaan. De camper gedraagt zich voorbeeldig; hij rijdt lekker, maakt niet teveel lawaai en met een kruissnelheid van 110 kilometer per uur, loopt het lekker door zo. Hoe zuidelijker we in Duitsland komen, hoe steiler de wegen tegen de bergen op worden. Hiermee heeft ons huis op wielen toch meer moeite. Met 115 PK en een zware camper als chassis is het motortje er druk mee. Maar…..vrachtwagens halen we nog zonder moeite in, dus het valt best mee.

Aangekomen in Altenstadt, had Miriam nog een camperplaats gevonden bij een restaurant. Aangezien we nog moesten eten en geen zin hadden om te koken, besloten we deze camperplaats maar te gaan bezoeken. Aangekomen aldaar bleek dat het gewoon een parkeerplaats was, pal voor het restaurant en geen privacy dus. Maar goed…prima voor alleen maar een overnachting.

Altenstadt

Nadat we camper hadden geparkeerd, eerst samen een drankje genuttigd en veel contact gehad via WhatsApp met mijn familieleden en vriend die op de motor ook ergens aan het vakantie vieren waren. Erg leuk om te zien dat iedereen het naar de zin heeft en uiteindelijk probeert om nog ergens af te spreken om de avond samen door te brengen. De afstanden zijn te groot en dus iedereen in zijn eigen locatie naar het avondmaal. Wij ook.

Dit restaurant had op camperplaats goed recentie’s gekregen, maar we zijn er inmiddels achter dat dit alleen maar is omdat je er met je camper gratis mag staan en dus een goedkope overnachting hebt. Wel moet je er de maaltijd nuttigen. Wel; dat hebben we geweten!

Wat een ballentent!! De bediening was slecht, het merendeel op menukaart hadden ze niet en zelfs toen we eindelijk het voorgerecht hadden besteld, kwamen ze na 10 minuten om te vertellen dat dat er ook niet was. Wel; wat is er dan wel? Doe ons dat dan maar! Dat bleek een soepje te zijn met een tweetal pastasouffle’s daarin, met als vulling een soort spinazie of zo. Eerlijk is eerlijk, het was wel lekker.

Maar aangezien er een touringcar binnenkwam, schoot de stress bij de bediening volledig naar het verstand, want Miriam was nog met haar soep bezig, toen het hoofdgerecht al kwam en ze het bord van Mir meenamen. Ongelofelijk, maar wel hilarisch…

Daarna ging nog een paar dingen mis, maar bij het afrekenen konden we ook nog niet pinnen, wegens een storing. Toen besloot de bediening toch maar excuses te maken hoeveel er mis ging die  avond. Toch netjes betaald en toen godzijdank weer terug in ons huisje op wielen.

Gordijnen dicht, lampjes aan, kopje thee, boekje erbij en zometeen lekker slapen in onze kribbe!

Morgen de laatste 500 kilometer naar het Gardameer! Dwars door Oostenrijk en ergens aan het meer een mooie plek zoeken waar we de komende 3 a 4 dagen vertoeven. Tot morgen en welterusten zometeen!