06-09-2021: We gaan verhuizen!

De afgelopen weken hebben wij geen nieuwe blogs gepost omdat er niet veel te vertellen was. Het werk is weer volop begonnen, voor zowel Miriam als mijzelf. De kapsalon draait weer volop en ik ben op 1 augustus begonnen aan weer een nieuwe interim-management opdracht bij Ministerie van Justitie in hun TBS Kliniek in Almere. Een drukke periode met een hoop nieuwe indrukken in een bizarre wereld  waardoor de weekenden vooral erg rustig waren waarin vooral gevegeteerd werd.

We zijn mede ook niet naar Drenthe geweest omdat onze Joep erg ziek is geweest de afgelopen weken. Weken volop stress omdat Joep 3 hernia’s had welke hem enorm veel pijn deden. Het was zo triest om te zien en zo erg dat vorige week zondag de optie om hem in te laten slapen serieus aan de orde is gekomen. Godzijdank is het zover niet gekomen, aangezien het op dit moment weer beter met de kleine veldheer gaat. We zijn zo blij dat ie weer rondhuppelt en veel kwispelt. Het is onze oude Joep weer, die we weken niet meer gezien hadden. Hij was heel erg teruggetrokken, wilde niet meer wandelen, eetlust was minder, speelde niet meer en lag veel onder het toilet of onder het bed om vooral met rust gelaten te worden. Nu had de dierenarts dat ook voorgeschreven en tevens een hoop medicijnen om spieren te verslappen, pijn te verlichten en een roesje om veel te slapen. Rust in de bench was geen doen omdat Joep alles afbrak en dus ook zijn rug belastte. Nu, 3 weken later is de situatie zo dat hij zonder medicijnen leeft, weer speelt, kleine wandelingen maakt en goed aangeeft wanneer de pijp leeg is.

Zieke zielige Joep

Als een echte teckel gaat hij op dat moment liggen en verroert zich niet meer, waar het ook is. Op een kruising, op een veldje, op een bospaadje, maakt niet uit; hij verzet geen stap meer. Zuster Clivia, onze zorgzame Miriam draagt hem dan en doet nog veel meer om Joep het gevoel te geven dat ie in een lustoord leeft. Overal schapevachtjes, kleedjes, voedsel toegediend, snoepjes en heel veel aandacht met krioelen, aaien en kusjes. De Romeinen konden er vroeger wat van, maar onze Clivia leeft zich helemaal uit in zorgzaamheid. En alles wat je aandacht geeft, dat groeit! Zo is het bij mij ook gekomen…

Maar goed; dit weekend was het dan weer zover! We gingen weer naar ons geliefde huisje in Drenthe. Deze maand precies 1 jaar in onz bezit en erg veel gebruikt. Miriam heeft nu 2 weken vakantie en ik kom tussendoor een paar dagen omdat het werk voor mij gewoon doorloopt. Vakantie nemen was geen optie bij de TBS kliniek. Dit weekend heerlijke dagen gehad en had ik ook nog de maandag en dinsdag erbij vrij genomen. Zodoende konden we onze trouwdag gezellig samen vieren en lekker bij Diggels in Westerbork uit eten. Het weer is super op dit moment en eigenlijk exact hetzelfde weer als vorig jaar dezelfde tijd toen we hier nog met onze caravan op vakantie waren en toen ons chalet hadden gekocht.

Gisteren, 6 september, ook samen een mooie fietstocht gereden door de bossen en heidevelden in de buurt. Een rit van ruim 30 kilometer en onderweg tijdens de lunch op het terras gezeten in Odoorn bij OsingerMarke. Hilarisch was het moment dat Miriam en ik elkaar proosten met onze 30e trouwdag en de kerkklok begon de luiden in combinatie met het alarm geluid om 12 uur op de eerste maandag van de maand. Odoorn wist dat het onze trouwdag was en gaf de passende sfeer door feestelijke klokken te luiden. Fietstocht in zomerse omstandigheden afgemaakt en de rest van de middag lekker in onze tuin gelezen en heel veel op internet gezeten om allerlei inspiratie op te doen voor ons nieuwe chalet.

Wat?? Nieuwe chalet…nieuwe chalet…? …hoor ik jullie denken. Jullie hebben jullie chalet nog geeneens 1 jaar!! Klopt! Maar ja, onze wensen op termijn waren dat we uiteindelijk een grotere variant op ons chalet zouden willen op het moment dat we minder gaan werken en meer in Drenthe kunnen zijn. De plek is voor ons echt top, het Chaletpark De Eeke. Aangezien de Eeke een nieuw gedeelte aan het ontwikkelen is, waarop nieuwe chalets geplaatst kunnen worden, hadden wij de afgelopen weken wel veel nieuwe chalets bekeken en waren er ook tekeningen gemaakt hoe ons chalet eruit zou moeten komen te zien. Ook de Eeke was betrokken in het meedenken en aanbieden van een nieuw chalet. De prijzen zijn echter door Corona zo opgedreven dat voor ons in deze fase van ons leven een nieuw chalet gewoon te vroeg kwam. Totdat we zaterdag gebeld werden door de eigenaar van het chaletpark, waarin ze aangaf dat er een groot chalet te koop kwam, die voor 95% volledig voldeed aan onze wensen. Er moest best wel wat aan het chalet gedaan worden, maar daar was de prijs dan ook naar. Dezelfde avond zijn we wezen kijken en inderdaad was het chalet qua indeling en grootte precies wat we wilden. Natuurlijk hadden we zelf een andere keuken en badkamer uitgekozen, maar alles zag er tip top uit. We gaven aan dat we erover na gingen denken en 30 seconden later waren we eruit! We doen het en pakken alles meteen aan dat moet gebeuren om het naar onze zin te maken. Even contact met de huidige eigenaren over de zakelijke aspecten gehad en ook daar kwam snel witte rook uit de schoorsteen! (mooi, dan is de CV ketel ook nog goed!)

De afgelopen dagen stonden dus in het teken van plannen maken, inspiratie opdoen hoe we het hebben willen en komt het in het kort erop neer dat we de volgende zaken deze dagen / weken moeten regelen: Schilder vinden voor de binnenzijde alle wanden te schilderen, vloer uitzoeken bij Ballast Wonen in Aalden (deze heeft ons zo goed geholpen bij huidige chalet), bouwbedrijf die de buitenbeplating van chalet gaat vervangen voor levensbestendige buitenwanden, nieuw tuinhuisje uitzoeken en laten plaatsen en de tuinman die wat aanpassen gaat doen aan de huidige tuin. Ook gaan we een airco regelen voor het chalet, nu we weten hoe comfortabel dat is bij zowel warm als koud weer. Het chalet en de plek zijn fantastisch. Meer privacy rondom de kavel, net zo dicht tegen de bosrand als nu, meer ruimte binnen het chalet en zelfs een badkamer met ligbad, aparte douche en wastafelmeubel. Kortom; we zijn klaar dan met de voorbereidingen voor de toekomstplannen om een chalet te hebben waarin je echt goed in kan wonen. We krijgen eind september de sleutel en kunnen dan aan de slag.

Als we in het nieuwe chalet kunnen verblijven, zullen we ons huidige chalet gaan verkopen. Door de wachtlijsten op het park is de verwachting dat dit ook goed zal gaan lukken. Ons huidige chalet is vorig jaar opgeknapt en voorzien van nieuwe vloer, airco en totaal opnieuw geschilderd. Ook is de tuin helemaal aangepast met nieuwe bakken en bestrating. We hebben intens genoten van dit chalet en de nieuwe eigenaar zal er heel veel plezier van hebben! Zeker weten!

Vandaag veel zaken al geregeld en dus vanmiddag samen met Mir en Joep in onze tuin in de relaxstand. Vanavond ga ik weer naar Lelystad om de komende dagen te gaan werken. In het weekend ben ik er weer en tot die tijd is Mirreke heel druk met het maken van plannen en het bekijken van woonaccessoires etc. We hebben zojuist een visgraat-vloer gekocht en dat vraagt weer andere aankleding……Dit is weer een leuk project de komende weken! We houden jullie hier op de hoogte!

23-25 Augustus 2019: NCC Het Abbertbos – Dronten

Afgelopen vrijdag na ons werk meteen de spullen ingepakt in de camper om het weekend er nog even uit te gaan om voor onze vakantie nog even alles goed te checken of het allemaal nog werkt. De afgelopen weken waren druk en geen gelegenheid gehad om weg te kunnen. Ook nu kiezen we weer voor dichtbij en aangezien Het Abbertbos zo vreselijk goed is bevallen, is dat de bestemming wederom. Het weer gaat er fantastisch goed uitzien en dus we hebben er zin in. 

Bij aankomst op de NCC (Nederlandse Caravan Club) camping konden we meteen een plek uitzoeken en Miriam had bedacht dat we nog dieper achterin zouden staan op het verste veldje. Nou…meer een nisje, want de camping is op sommige plekken zo mooi ingericht dat we helemaal op ons zelf staan, half in de zon en half in de schaduw. Perfect.

Joep was ook direct weer op zijn plek en kwispelde er lustig op los en wilde alleen maar spelen. Geweldig om mee te maken dat dat beestje in een paar minuten alle stress uit je lichaam laat wegvloeien. Na aankomst en installatie van alle spullen, ook meteen een rondje door het bos met Joep en het zonnetje nog lekker schijnend door de bomen, realiseren we hoe mooi Flevoland is, zo dichtbij. We waarderen tekort hoe onze jongste provincie toch steeds meer ook in toeristisch gebied te bieden heeft. We zijn trots/fier om Flevolander te zijn.

Na een heerlijk rustig avondje voor de camper onder de luifel, lekker manden en zaterdagochtend samen na het wakker worden direct een lange wandeling maken. De geuren, kleuren en geluiden zijn aangenaam. Het barst hier van alle soorten vogels en die kakkelfonie in de ochtend is overweldigend. Door de hoeveelheid vogels in dit bos valt het ons op hoe weinig muggen en vliegen we ervaren. Voor de nachtrust is dat ook wel lekker. Meestal zoemen in de nacht die beestjes rondom je oren en irriteert dat mateloos. Dit weekend geen last van gehad!

Na terugkomst van de wandeling raak ik aan de praat met de beheerders van de camping. Deze camping is van de NCC en dat is een vereniging die in het verleden ruim 34.000 leden had en nu nog maar 1.600. Je kunt dus stellen dat het een sterfhuis is. Dat klopt ook wel gezien de gemiddelde leeftijd van de leden en het feit dat sowieso het verenigingsleven het moeilijk heeft om vrijwillige werkzaamheden te organiseren en binding te houden. Ook bij de oudere mensen dus. Het inmiddels stoffige imago werkt ook niet in het voordeel om jongere leden te werven en het na 50 jaar opeens heel anders te doen roept weer weerstand op bij de huidige leden die een gemiddelde leeftijd hebben van midden 70. Die willen geen verjonging, gezinnen, glamping en entertainment. Die willen gewoon nog steeds bingo, klootschieten, klaverjassen en in een kring met elkaar koffie drinken. De uiteindelijke conclusie is dus dat zij als vereniging de komende jaren deze camping gaan opgeven en dat ze hopen dat de bestemming als camping blijft bestaan. Miriam en ik werden meteen enthousiast om plannen te maken om de camping over te nemen. Beiden zouden dit wel willen doen als we besluiten om ons leven om te gooien. Jaaaa….impulsief zijn we zeker! De hele tijd samen over gehad wat we zouden doen en wat we anders zouden doen. DE camping heeft echt potentie om er wat van te maken. De bezetting is nu minimaal en marketing-technisch is er jaren niets aan gedaan om deze camping “op de kaart te zetten”. Wij meteen aan het rekenen en begroten gegaan om te kijken of het de moeite waard was om eraan te beginnen. Ik had nog oude begroting van camperpark van enige jaren geleden, dus daarmee aan de gang gegaan. Conclusie was dat we er niet van kunnen leven, dus er iets bij moeten blijven doen. Nou…gaat hem niet worden dus! We ploeteren maar weer verder in ons leven…was in ieder geval weer een ochtendvullend energieboost en gespreksstof.

Maar dan gebeurt er iets waar we enorm van balen. De bevestiging van de knikarm van de luifel breekt los en beschadigt onze nieuwe doek van de luifel. Best raar als je ogenschouw neemt dat het de hele tijd windstil is geweest. We schrikken enorm en proberen zonder al teveel schade de boel weer te bevestigen. Dat lukt dus niet en lichtelijk paniek hoe we dit dan gaan oplossen deze week, aangezien we volgende week op vakantie gaan.

De week is beredruk met de kapsalon en ik hele week in Schagen aan het werk. Op vakantie zonder luifel lijkt ons niks, dus we moeten wat regelen. Uiteindelijk lukt het ons om woensdagmiddag terecht te kunnen bij de Burstner dealer in Emmeloord. Pfffff…dat maakt ons alweer wat rustiger, ook omdat ik het kan regelen dat de camper kan brengen. Als het goed is, moet het door professionals snel op te lossen zijn, maar wij denken dat de luifelcassette bij vorige eigenaar een enorme klap heeft gehad, aangezien toen wij de camper gekocht hadden er een nieuw luifeldoek in moest. Hopelijk valt het inderdaad mee en hoeft er geen hele nieuwe luifel aangeschaft worden. Ook wel weer zonde van het nieuwe doek dat nu weer beschadigd is.

Dan aan het einde van de ochtend krijgen we ook nog een appje van onze buren dat ze in de middag langs willen komen om een bakkie te doen. Nu kan ik stellen dat dat bakkie doen in ons beiden geval nooit koffie is, maar een bakkie bier/wijn of ander soort sfeerverhogende drankjes. Gezellig! Ze blijven lekker eten om te BBQ-en dus het zal een middag- en avondvullend programma worden is de verwachting. Persoonlijk baalde ik wel dat ze kwamen want we hadden ook onze e-bikes meegenomen en zouden een route gaan rijden en door de komst van de buren kon dat dus niet doorgaan. Was wel een domper…..NOT!!

Zoals gewoonlijk bleek het weer een beregezellige middag en avond te worden met een hoop gelach en zelfspot. Joep en Kobus (broertje van Joep en dus ook buurjongen) vermaakten hun prima en wij dus ook.

Totdat we een telefoontje krijgen dat onze buren een aanrijding hebben gehad met een duitse toerist die opeens zonder te kijken met richtingaanwijzer naar rechts, opeens links afsloeg en buren geen kant op konden en dus geraakt werden. Gelukkig geen persoonlijk letsel, maar uitsluitend blikschade. Domper op een gezellige avond. (en nee….de BOB had niet gedronken!)

Nadat we zondagochtend wakker worden, ga ik meteen de afwas doen die er gisteren is blijven liggen en is Miriam de ochtendwandeling met Joep aan het doen. Na de afwas even heerlijk rustig lezen in onze nieuwe stoelen en in de middag nog een lange wandeling gemaakt met zijn drieen. Overige gedeelte van de dag luierend doorgebracht en na het avondeten rustig onze spullen ingepakt en weer richting huis gegaan. Dat ritje duurt dan 25 minuten…heerlijk toch? Zo dichtbij en toch heerlijk er helemaal uit in prachtige omgeving. Top weekend weer gehad en nu nog weekje werken en dan op vakantie. Waarheen weten we nog niet met het onbestendige weer. Tips zijn welkom!

14-16 december 2018: Landgoed De Wielewaal te Zeewolde

Dit weekend was ons eerste weekend met de Lambortinki 2.0. We wilden graag er mee weg om te ervaren of alles aan boord werkte zoals het zou moeten en te wennen aan alle nieuwe techniek, ruimten, kastjes, bedden, zithoek, autogedeelte en natuurlijk de automatische schotel testen met Canal Digitaal om voetba…uuuh The Voice te kijken natuurlijk!

Ik had vrijdag de laatste 2 uurtjes vrij genomen bij mijn opdrachtgever in Lelystad om zodoende de camper klaar te maken voor vertrek, terwijl Miriam het nog super druk had met de kapsalon om al haar klanten netjes de kerstdagen in te laten gaan qua haardracht.

We hebben nu een Burstner Nexxo camper en de techniek in deze camper is wat geavanceerder dan onze good old Eura Mobil. Logisch aangezien er zo’n 15 jaar verschil in leeftijd in zit. De piepjes en lampjes kwamen direct al op mij af toen ik de koelkast aanzette, de gasflessen aansloot en de watertank wilde vullen. Wat bleek; er zitten allemaal alarmeringen op knoppen als de energie wegvalt of andere energie geselecteerd moet worden. De grootste problemen kwamen met het vullen van de watertank. Elke keer als het water erin zat, piepte er weer een sensor en liep al het water eruit. Boekjes erbij en al lezend kwamen we erachter dat er een vorstbeveiliging op zit. Als je de vloer- en leidingverwarming niet aan hebt en de temperatuur komt onder de 4 graden (en dat was het!), dan gooit een klep de tankafsuiter open om al het water te lozen ivm bevriezen van de leidingen. Toen maar de specifieke verwarmingen aangezet en inderdaad; het water bleef zitten.

Omstreeks 17.30 uur konden we weg met de camper en zijn we op pad gegaan naar een camping in de buurt. Via de campercontact-app had ik Landgoed De Wielewaal in Zeewolde gevonden en zonder al teveel verwachtingen op pad gegaan naar deze Flevolandse camping. 

Dit landgoed grenst aan de grens met Nijkerk en Bunschoten op fietsafstand. 

Nu is Zeewolde niet het episch centrum van cultuur en horeca-technisch vertier, maar omdat we voor de rust kwamen, hebben we dus weer gekozen voor een natuurkampeerterrein.

Daar aangekomen waren we zeer aangenaam verrast. Wat een prachtige omgeving, fraaie faciliteiten en superplek om te staan. Ook de beheerder uitermate vriendelijk.

Vooral alle natuurrijke kampeernisjes langs het water door middel van schiereilanden maakt dat je hier echt op super plekken kunt staan. Met uitzicht op waterpartijen en de achterliggende bossen, waan je je echt midden in de natuur.

Wij kiezen nu voor het gemak voor de camperplaatsen die vlakbij het verwarmde en nette sanitairgebouw staan. Ook deze plekken zijn voor de camperaars ruime prettige plekken.

Overzicht camperplaatsen De Wielewaal Zeewolde

De camping is gesitueerd in Het Hulkesteinse Bos. Deze ligt in het vroegere stroomgebied van de rivier de Eem. 

Tijdens onze wandelingen daar, waar ook prachtige fietsroutes zijn te maken, zijn we op ontdekkingstocht gegaan en zijn we via het Laaksestrand, met een fraaie waterlijn langs het Nijkerkernauw gelopen om vervolgens de bossen in te lopen. 

Op de gevarieerde bodem van zand, klei en veen groeit een afwisselend bos met veel verschillende boomsoorten. Vooral het zuidelijke deel van het Hulkesteinse Bos is heel gevarieerd met dikke woudreuzen, plasjes en poelen waarin het wemelt van het leven. Overal zagen we sporen van eekhoorns, hertjes, konijnen en ander flora en fauna. Zeker nadat we zondagmorgen wakker werden en een sneeuwdek om ons heen zagen. De afgelopen dagen hebben we lekker gewandeld met onze Joep en de kilometers liepen we vanzelf weg met elkaar. Wat een mooie omgeving is het daar in ons eigen Flevoland. En die kleine viervoeter van ons had de tijd van zijn leven.

Wat was ie op speurtocht en hij heeft waarschijnlijk nu een kwispelspierscheuring…tjonge wat word je vrolijk als je hem zo ziet rennen, vliegen, springen en op alles reageren wat ie om zich heen ziet. Ook wij genieten samen van dit weekend. We vinden heel snel onze routines in de camper en ervaren dat deze camper wel veel meer comfort biedt dan de vorige. Vooral de verwarming is zeer behaaglijk en de separate douche is ook prettig. En dan hebben we het nog niet over de bedden. Heerlijke matrassen en het nogal hoog liggen is ons goed bevallen. Door de grote garage onder onze bedden, moeten we een 3-treeds trappetje omhoog om onze bedden te bereiken. Joep heeft ze ook gevonden!

Even wennen, maar ook dat is goed bevallen. Ook het rijden met de camper is zoveel meer rustiger dan de oude camper. Het rijdt als een personenwagen en met meer vermogen dan de vorige. Relaxt rijden zo!

We hebben weer plannen gemaakt voor de komende maanden en zeggen net tegen elkaar dat de Wielewaal in Zeewolde onze weekend-basislocatie gaat worden voor de komende tijd. Lekker na een drukke werkweek even een weekendje weg in je mobiele 2ehuis in een natuurrijke omgeving en ook nog eens dichtbij huis. Top!

Tijdens dit weekend was Miriam ook weer erg druk met de fotografie omdat er zoveel mooie natuurdingetjes te zien waren en daar wordt mijn Mirreke erg blij van! We hebben echt genoten dit weekend en besloten om volgend weekend met kerst ook weer 5 dagen weg te gaan met de camper. Dan laten we weer van ons horen waar we verzeild zijn geraakt. Maar ook die locatie zal menigeen verrassen qua soort locatie. We hebben er zin in om die paar dagen weer te vertoeven in ons nieuwe huisje!

17-19 Augustus 2018: Natuurkampeerterrein SBB De Kijl te Schoonoord en Kamp Westerbork

Dit weekend staat het camperweekend gepland met onze vrienden Kees en Jose. We proberen elk jaar een weekend te plannen om met elkaar een paar dagen gezellig met elkaar op pad te gaan met onze campers. Vorig jaar was dat jammer genoeg niet gelukt en nu dus wel. Aangezien we ook Drenthe wat vaker aan willen doen besloten we weer om een Staatsbosbeheer camping te bezoeken. Vorig weekend waren we in Borger/Drouwen en nu staan we op de Kijl in De Kiel, vlakbij Schoonoord. We zijn benieuwd wat het ons gaat brengen als we na ons werk op vrijdag rustig richting Drenthe kachelen. Kees en Jose rijden vanuit hun basiskamp Scherpenzeel (Friesland) naar de plek en we zien elkaar daar, hadden we besloten.

Vrijdag was een beetje een drukke dag met nog allerlei werkafspraken, boodschappen doen, camper vullen, koelkasten vullen. Jaaaaa, we praten inmiddels over koelkasten, aangezien we van mijn zus Annette een handig klein extra koelkastje hebben gekregen. Handig voor de drank….Kan die tenminste uit de camperkoelkast en kunnen we meer daarin kwijt. Aangezien ook Kees en Jose niet spugen in een glaasje geestverruimende vloeistoffen, is het heul handig!

Ook onderweg op de weg was het beredruk. Net geen filerijden, maar het scheelde niet veel. Even een snel broodje gescoord bij een tankstation, want de lunch was erbij ingeschoten. De tijd nemen om even in camper een broodje klaar te maken namen we ook niet. Raar maar waar…

Aangekomen op de camping werden we al hartelijk gegroet door Jose met hun beagle Ollie. Afwachten hoe dat met onze Joep zou gaan, want beide viervoeters hadden nog geen kennis gemaakt in het afgelopen jaar. Nou..dat zat meteen helemaal snor en erg leuk om te zien hoe ze met elkaar lopen te dollen. Onze plek was weer prachtig en ook de plek daarnaast, waar de fraaie camper van Kees en Jose stond was ook super! We konden tussen de bomen doorlopen om bij elkaar op het “erf” te komen. Wat een supercamping is dit weer zeg! Erg veel privacy, schone faciliteiten en zoals we gewend zijn; fraaie natuur!

Maar we begonnen eerst met een nat uur. Even alles uitruimen, stroom aansluiten, luifel uit, stoelen eruit, tafel eruit en de fietsen van het rek af en ik weer nat van het zweet. Daarna gezellig bij elkaar even een biertje en wijntje drinken samen. Een nat uur dus…

De rest van de middag rustig aan gedaan en kijkend hoe de beide honden met elkaar spelen en heel rustig naast elkaar gaan liggen om een dutje te doen. Het probleem met een teckel en een beagle is echter dat eten en snaaien hun lust en hun leven is. Elke keer als we een toastje pakten, dan zaten direct beide Dyson’s met hen reebruine ogen ons aan te kijken. En ik deel geen voer dus bij mij kansloos.

Als avond eten met elkaar hadden we bedacht om het lekker simpel te houden en op onze pizzasteen verse pizza’s te maken met verschillende ingredienten. Was super gelukt en erg lekker allemaal. Het uit de hand eten van de pizzapunten was nogal een dingetje, maar aangezien ik doorgaans verantwoordelijk ben voor de afwas kon ik heel goed leven met uit de hand eten. De avond verliep super gezellig en redelijk op tijd in ons mandje terecht gekomen.

De volgende ochtend beide stellen in eigen tempo wakker worden en ieder zijn eigen dingetje doen. Fijn gevoel is dat, dat je niet je verplicht voelt om het hele weekend bij elkaar op de lip hoeft te zitten. Na het ontbijt en een beetje rondlummelen besloten Kees en Jose op de scooter nog wat boodschappen te gaan doen voor het avondeten en Miriam en ik gingen een stuk fietsen en ook nog even Orvelte bezoeken, aangezien mijn drentse collega’s hadden aangegeven dat dat leuk was. Nou, dat klopte zeker!! Het is een dorpje waarin je, als je op de Brink loopt aldaar, je honderd jaar terug in de tijd gaat. Hele mooie boerderijtjes, huisjes, schapenkooi en verschillende ouderwetse ambachten worden daar in het hoogseizoen opengesteld in winkeltjes, schuren en op straat. Genoeg horeca om ook even een terrasje te pakken en de wereld voorbij te zien scharrelen. Wel behoorlijk toeristisch, maar zeker niet massaal. Na Orvelte weer op de fiets gestapt om verder met de route te gaan.

De omgeving is hier geweldig om te fietsen en we vinden het zelfs veel leuker en afwisselender dan in Borger vorige week. We rijden door mooie bospaadjes, vergezichten over de landerijen, kleine gezellige dorpjes en het weer was ook wederom lekker om in te fietsen. Opeens wordt er getoeterd naast ons als we een houten bruggetje overrijden. Komen we Kees en Jose tegen met de scooter. Of we even een bakkie samen gingen doen op het terras in Schoonoord. Wij laten dat ons niet 2x voorstellen dus wij meteen naar het terras in Schoonoord. Daar neergestreken nog wel even gelachen op het eind. We zaten daar op het punt om weg te gaan, toen er een dame aankwam lopen. Laten we zeggen dat deze dame nou niet echt was uitgerust met ook maar 1 van de 7 schoonheden die de mens kan hebben. Zelfs naar die ene moest je nog zoeken.

Miriam vertelde dat haar moeder dan altijd zei: Daar zou een hond zich schor op blaffen als die haar zou zien. De dame liep echter ons terras op en toen Joep haar zag, bleef hij maar blaffen tegen haar en stopte ook niet toen we hierom vroegen. Ook Kees en Jose liepen meteen het terras af om weg te gaan. We kwamen niet meer bij. Het bleek om een serveerster te gaan. Het terras was leeg toen we aankwamen en toen we weggingen.

De avond samen lekker gegeten en vlees op de BBQ gebraden en de avond in gepaste sfeer laten verlopen. Veel over reizen gehad en over handige camper-weetjes. Altijd leuk om met hun hierover te praten, want we leren elke keer weer een hoop handigheidjes erbij. Nu over het chemisch toilet en de schoonmaak daarvan. De details laat ik achterwege.

De volgende ochtend stond in het teken van alles weer opruimen en inladen, maar dit alles wel in een zeer relaxt tempootje. Even de laatste afwas doen, de BBQ schoonmaken, even laatste bakkie koffie samen doen en weer ieder zijn eigen weg verder. Kees en Jose plakken er nog een nachtje in Scherpenzeel aan vast en wij willen nu we zo dichtbij Westerbork zijn, het Kamp Weterbork bezoeken. Beiden zijn er nog nooit geweest en willen het “graag” eens zien. Mooi om te zien dat zoveel ouders met hun kinderen ook het Kamp bezoeken om deze zwarte bladzijde in onze moderne geschiedenis te laten zien aan hun kroost. In de hoop dat zoiets nooit meer gebeurd. Nou….we weten inmiddels beter…maar toch!

Kamp Westerbork (Duits: Judendurchgangslager Westerbork) was tijdens de Tweede Wereldoorlog een doorgangskamp in de voormalige gemeente Westerbork in Drenthe. Het kamp was een voorportaal waarvandaan ruim 100.000 in Nederland wonende Joden en 245 Roma per trein werden gedeporteerd naar concentratie- en vernietigingskampen in Duitsland, Polen en Tsjechië.

Het kamp werd door de Nederlandse regering in 1939 gebouwd als Centraal Vluchtelingenkamp Westerbork om Joodse vluchtelingen uit Duitsland op te vangen. Ruim twee jaar na het begin van de Duitse bezetting, op 1 juli 1942, namen de nazi’s het kamp over, waarna Westerbork functioneerde als doorgangskamp. Bij de overname maakten de nazi’s gebruik van de reeds bestaande kampstructuur van het vluchtelingenkamp.

De overgrote meerderheid van de gevangenen verbleef slechts enkele dagen tot weken in het kamp, een relatief klein aantal verbleef maanden tot soms zelfs jaren in het kamp. Zij die langere tijd in kamp Westerbork verbleven leerden, na de eerste schok van arrestatie en deportatie naar Drenthe te boven te zijn gekomen, kamp Westerbork kennen als een kamp waar de leefomstandigheden relatief goed waren.

Maar toch kunnen we ons niet voorstellen dat dit ooit heeft plaatsgevonden in ons land. Als we er rond lopen daalt er een somberheid over je heen en zie je toch redelijk goed door middel van animaties, borden en audiofragmenten wat er heeft afgespeeld. Vooral het veld met alle 107.000 gekleurde paaltjes met verschillende hoogten om de volwassenen en kinderen aan te tonen maakt bij ons een enorme indruk. Het doet ons ook denken aan het jodenmonument in Berlijn.

Na dit bezoek aan Kamp Westerbork komen we weer terug bij onze camper. Door de wandeling door het Kamp en de 3 kilometer wandeling die we vooraf hadden gemaakt, had Joep ook zijn uitje gehad en gingen we huiswaarts. Onderweg waren we stil tegen elkaar, door onze gedachten aan het Kamp. Miriam en ik staan altijd zeer vrolijk en positief in het leven, maar zijn toch een beetje van slag.

Al met al kunnen we terugkijken op een zeer gezellig weekend met fijne vrienden in een mooie omgeving. Ondanks het bezoek aan Westerbork, wat natuurlijk een totaal andere lading heeft.

De komende weekenden blijven we thuis aangezien we allemaal sociale activiteiten hebben en kunnen we de camper weer goed schoonmaken voor onze volgende vakantie over een paar weken. Ook thuis is het leven mooi, dus ons hoor je niet klagen!

6-8 April 2018: Kuinderbos in Flevoland

Wat heeft onze eigen Flevoland ons verrast met zijn schoonheid dit weekend! Vrijdagmiddag na ons werk wilden we voor het eerst een weekend weg met onze Lambortinki en daarom zoeken we meestal iets dichtbij, met maximaal 45 minuten rijden van ons huis. Het vorige jaar meestal op de Veluwe, maar nu hoorden we van iemand dat het natuurkampeerterrein van het Kuinderbos in Bant erg de moeite waard was. Nou…..dat was het!! Wat een prachtige plek met zoveel natuurschoon om ons heen.

 

In het grootste en oudste bos van de Noordoostpolder wemelt het van de bijzondere planten, paddenstoelen, vlinders, roofvogels en roofdieren als de boommarter. Rond de Kuinderplas zorgen Welshpony’s en IJslandse paarden dat de open plekken in het bos open blijven. Het Kuinderbos verloochent zijn afkomst niet. Doordat het bos op de bodem van de zoute Zuiderzee werd aangeplant, vind je nog steeds schelpenresten tussen de bomen. Gelegen aan de rand van de provincie Flevoland, grenst het aan Overijssel en Friesland. Deze boswachterij van Staatsbosbeheer is genoemd naar het voormalige Zuiderzeestadje Kuinre, dat thans gelegen is aan de rand van het Kuinderbos.

Nadat we van huis vertrokken richting Emmeloord stonden we eerst even vast op de A6 bij de Ketelbrug, maar ook de wind speelde ons parten onderweg. Even wennen om weer met de camper als windvanger te rijden, maar zonder kleerscheuren kwamen we aan op Camping De Veenkuil te Bant, alias Staatsbosbeheer camping Kuinderbos. Eerst even aanmelden op de digitale incheckzuil, want we hadden namelijk vorige week al gereserveerd, toen we zagen dat dit weekend prachtig weer zou worden. Zal wel druk worden dachten we….maar dat viel reuze mee. We denken dat mensen bij het eerste zonnige weekend altijd eerst de tuin aan kant willen maken. Dat hadden wij al gedaan, dus we “konden” weg! Afijn..na het aanmelden op de paal, liep Miriam al even naar onze plek om te kijken hoe ik het beste met de camper de plek 40 kon benaderen. Het bleek allemaal een beetje krap allemaal door de bomen rondom de plek. Miriam kwam terug met de mededeling dat er al iemand stond met een buscamper. Dat kon dus niet of het boekingssysteem van Staatsbosbeheer moest niet in orde zijn. Dat geloofde ik niet, dus ik zelf maar even naar de mensen stappen. Wel…de meneer zat er al wat ongemakkelijk bij en de dame was meteen van tuuterdetuut “WIJ hebben deze plek gereserveerd!” Aangezien ik specifiek deze plek geboekt had omdat het werkelijk het mooiste plekje van de camping was en daarvoor zelfs 10 euro meer had betaald, wilde ik het niet zo makkelijk weggeven. Toen ik zei dat ik vorige week al gereserveerd had en ook echt deze plek, zei de spitsige dame: ” bewijs het maar “. De omgekeerde wereld in mijn ogen, maar ik zei lachend, dat ik het op mijn email kon laten zien. Maar ja…die werkte niet zonder ontvangst in de bossen, dus ik maar even foto gemaakt van mijn scherm in de incheck-paal gemaakt. Voila…overtuigd liep ik terug, maar bij aankomst was de vrouw er toch achter gekomen dat ze plek 41 dacht dat ze op plek 41 stond, want die had ze geboekt…….ja hoor tuuuurlijk!! Wat n sneue mensen heb je toch!

Maar goed; na dit oponthoud eindelijk de camper op plek kunnen zetten en even alles uitladen. Allereerst beginnen we met het schapennet rondom de camper te plaatsen. Miriam had voor Joep dit net gekocht, aangezien loslopen geen optie was en ook aan een lijn met grondpin was gebleken geen pretje te zijn, aangezien die kleine viervoeter dan constant achter de wielen of stoelpoten vastzit. We leken wel duitsers op vakantie die hun territorium aan het afzetten waren. Alleen de kuil graven ontbrak in eerste instantie, maar daarvan heeft Joep deze taak op zich genomen…hahahaha!! Maar eerlijk is eerlijk; het schapennet ziet er niet uit, maar voldoet voortreffelijk. Joep is helemaal happy, want die heeft vrije bewegingsvrijheid rondom de camper en wij rust tijdens het lezen van een boek.

30264312_1903088539725535_2590648286385799168_o

Het was heerlijk om weer in de camper te zijn. We hadden van onze traiteur even voor het gemak het avondeten meegenomen, zodat we ook lekker na aankomst meteen in relaxstand konden komen. Onze plek kijkt uit over de de vijver De Kuilen en bij het schemerlicht zien we een prachtige zonsondergang. Heerlijk de avond doorgekomen in ons knusse huisje en heerlijk geslapen.

30261357_1902128603154862_8444850708410269696_o30261661_1902117866489269_5794442904197922816_o

De volgende ochtend rustig ontbeten en ons klaar gemaakt voor de dag en na ontbijt de scooter gepakt en op pad gegaan. Joep herkent de scooter en kwispelt er op los, wetende dat we wat met hem gaan doen. Miriam wil heel graag met Joep het Natte Neuzen Pad lopen. Een honden-losloop-gebied in de buurt van de camping, uitgezet in een mooie wandeling door het bos. Je waant je echt in het buitenland als je hier loopt. Fantastisch! Overal kleine vennetjes, heuveltjes waar je overheen kunt lopen, open plekken met picknick-bankjes en natuurlijk ziet dit alles er nog mooier uit in de stralende zon. Wat boffen we vandaag. Na deze wandeling reden we richting Kuinre om dat aan Miriam te laten zien.

 

Kuinre is een plaats in de gemeente Steenwijkerland in de provincie Overijssel. De inwoners worden Kuundersen genoemd. Kuinre lag vroeger aan de rivieren de Linde en de Kuinder, die door de Friezen de Tsjonger werd genoemd en door Stellingwervers de Kuunder.

Het dorp werd gesticht door vissers, doordat zij huizen bouwden op de landtong tussen beide rivieren. De monding van beide rivieren was één van de beste natuurlijke havens van de Zuiderzee. Kuinre groeide uit tot een bescheiden vissers- en havenplaatsje. De oude haven is nog te bezichtigen in het Kuinderbos, welke is gelegen aan de rand van het dorp.

Na dit korte bezoekje aan Kuinre zijn we terug gegaan naar de camper om daar heerlijk in de zon te genieten van het uitzicht en lekker te kunnen lezen. Ook tussendoor kwamen nog even mijn motormaatjes, broer Jos en vriend Robert langs voor een drankje. Erg leuk! Miriam had aan het einde van de middag nog de inspiratie om verse eigengemaakte lasagna te maken in onze hete lucht oven en met een lekker wijntje en biertje erbij was de avond weer compleet. Ik de afwas nog even doen en Mir met Joep nog een kleine wandeling gemaakt.  Wel vroeg naar bed, want de hele dag op pad en in de buitenlucht, maakt ons erg moe.

De volgende ochtend vroeg uit de veren, want we kregen bezoek van onze buurtjes met Kobus, het kleine broertje van Joep. Afgesproken dat we samen met de kleine banjers een wandeling gaan maken rondom het meer De Kuilen voor onze camper. Een wandeling van 3,5 kilometer dwars door de natuur van het Kuinderbos. Maar eerst even een passend begin van de dag om 10.15: samen een fles Cava drinken bij de koffie om het seizoen te openen. Wat een gezelligheid en gelach zo in de vroege ochtend. Raymond, onze buurman, had zijn drone meegenomen om opnamen te maken van de omgeving. Wat een prachtig apparaatje zeg! Ook wij hadden een drone gekocht, maar konden er nog niets mee. Onze drone kwam uit China en die van Raymond uit Europa en ook een ander prijskaartje zal ik maar zeggen…Kwaliteitsverschil is goed te zien.

De wandeling samen met de beide teckels was prachtig. Ook hier lopend langs bossen, vennetjes en weilanden waar inderdaad pony’s loslopen en gemoedelijk op je af stappen. We hadden geluk, want de paarden gingen lekker badderen in de plas en dat gaf mooie plaatjes.

 

 

 

Nadat we de wandeling hadden afgesloten met een lekker koel biertje, kwam er een einde aan dit gezellige bezoek. Buurmeisje Roos moest werken en buurman Raymond ging naar een voetbalwedstrijd van een niet nader te benoemen voetbalclub uit Amsterdam kijken… Nadat wij in deze sociale leegte om ons heen kwamen, besloten we nog even lekker een dutje te doen in onze stoelen en een boekje lezen tot het einde van de middag. Door de hoeveelheid muggen opeens besloten we om ons kamp op te breken en weer huiswaarts te gaan. Het was een heerlijk weekend, met superweer op een toplocatie! We komen zeker nog een keertje hier terug…zeker weten!

 

Dinsdag 5 September 2017: Bladel, De Wildernis van Boswachterij De Kempen

In de lijn der verwachtingen is het vandaag voorlopig de laatste dag met mooi weer. Dus besluiten we om direct na het ontbijt de scooter weer te pakken en De Wildernis van de Boswachterij De Kempen te gaan bekijken, samen met Joep. Hij vindt het echt geweldig achterin zijn mandje op de scooter. Hij kwispelt als ie al ziet dat we de scooter gaan klaarmaken met zijn spulletjes erin; deken, waterfles, voer, hondenlijn, en draagtas.

Maar eerst horen we nadat we wakker waren en aan ons eerste kopje koffie zaten een luid toeterende bakkerswagen het terrein oprijden. Vers gebakken broodjes bij het ontbijt en nog ook nog vers broodbeleg erop van de plaatselijke slager. Prima begin van de dag zo!

Nadat we na het ontbijt rustig nog even hebben gedoucht en alles hadden afgesloten, gingen we op pad met onze scooter. We hadden de knooppunten van de route goed voorbereidt en opgeschreven en konden dus met onze trouwe viervoeter op pad. De route begon direct bij onze camping en wees ons een andere richting op dan gisteren.

IMG_0468

De Wildernis van de Boswachterij De Kempen route was er weer eentje die er wezen mocht: Kabbelende beken en prachtige schraalgraslanden, maar ook delen van een woest heidelandschap liggen op je te wachten wanneer je door de Kempen rijdt. We verkennen in het bijzonder de Cartierheide tijdens deze grensoverschrijdende tocht, namelijk stukje Belgie in. De Cartierheide is een onderdeel van De Kempen en beslaat 172 hectare. Het Dalems Stroompje stroomt over de heide en er zijn veel vochtige gebiedjes. Berkenbroek en gagelstruweel groeien er goed, maar ook klokjesgentiaan groeit op de nattere stukken. Het gebied is het thuis van bijzondere reptielen: de levendbarende hagedis en de gladde slang zonnen graag op de zanderige bodem. Ook de heikikker springt er ook vrolijk in het rond en in de vennen zie je de eenden pootje baden. Hoe dieper je tot het hart van De Kempen doordringt, hoe meer verwilderd het gebied er uit ziet. Het drassige gebied trekt ook veel watervogels aan, zoals de smient, de pijlstaart- en de kuifeend, maar ook de wilde zwaan en de roerdomp zijn geen uitzondering. Daarnaast leven er in de Kempen veel nachtzwaluwen, en over de grond glijden hazelwormen en gladde slangen. We hebben geen van dit alles onderweg mogen zien wat dieren betreft, maar mooi was de rit wel!

We hadden alleen tijdens de rit een klein probleempje met onze scooter. Net zoals wij moet ook hij af en toe wat vocht innemen en aangezien Shell, Texaco en Total nou niet echt tankstations bouwen in natuurgebieden, moesten we dus tussendoor even het gebied uit om een tankstation te zoeken. Deze rit duurde uiteindelijk zo’n 10 kilometer en met nog maar een 2 wijnglaasjes brandstof in de tank, waren we erg blij dat dit kleine dorps-tankstation open was. We kwamen namelijk meer paarden met wagens tegen dan auto’s in het pittoreske ’t Loo. Daar ook nog even koffie gedronken met warme appelgebak. Maar dat je van warm appelgebak ook blaren kon krijgen wisten we niet…tjonge…warm was gewoon “keiheet”, om maar in het brabants te zeggen.

Na deze pitsstop konden we weer op weg en vonden we weer de route terug waar we mee bezig waren. Zoals gisteren ook weer erg mooi. Nu wat meer vennetjes en plassen, maar ook weer vergezichten over akkers en bosgebieden. Deze streek gaan wij zeker nog eens terugkomen. Wat een fijne mensen ook. Het is echt zo wat ze over die brabanders zeggen; gemoedelijk en bourgondisch! Nou, dat past ons wel!
Niet alles was gemoedelijk onderweg met deze route. We kregen het weer aan de stok met een ouder stel die ons zichtbaar en hoorbaar vervloekten omdat we op hun fietsroute met de scooter langs reden. Even voor alle duidelijkheid: we mogen op fietspaden rijden met een snorscooter die max 25 km per uur rijdt= check! We zijn niet breder dan een gemiddelde e-bike of andere hippe fiets met fietstassen = check! We reden alleen maar over fietspaden waarop gesnort mocht worden = check! Als we een fietspad willen oprijden en er staat “niet voor snorfietsen”, dan doen we dat ook niet en rijden om = check! En als we een groep met fietsers op ons af zien komen, stoppen we aan de kant totdat de fietsers voorbij zijn (om irritatie te voorkomen!) en groeten we altijd = check! Kortom; wat zeuren die mensen toch?? Het mag gewoon! Wat wel opvalt is dat de ouderen met name het meest ongenuanceerd zijn en commentaar leveren. En ze knallen ons voorbij met hun E-bikes met “trapondersteuning” harder dan 25 km per uur. Schiet mij maar lek! Waarom kunnen we niet wat toleranter zijn met elkaar. We vinden allen de natuur mooi, alleen de 1 die fietst, de ander die wandelt en weer een ander die snort….dat zit wel snor!

Over zitten gesproken! Na een ruim 3 uur durende rit, waren onze konten wel decubitus gevoelig geworden en wilden we er wel vanaf. Mijn zitvlees is wat zachter dan die van Mir, dus bij mij ging het wel. Tijdens deze rit bleek dat wij inmiddels met onze 2 jaar oude scooter 2.500 kilometer hebben gereden. 85% van deze kilometers zijn gereden op vakantie of de weekendjes weg met onze Lambortinki. We zijn er superblij mee en erg praktisch ook nog!

C360_2017-09-05-13-41-20-704

Toch waren we weer blij dat we de camping op draaiden en meteen nog even buiten in de zon konden zitten met ons boek en een hapje en drankje erbij. Mir had een heerlijke kaasplank (okay, balk…!) met kaas van de kaasboerderij De Hooiberg hier op onze mini-camping. Mochten jullie eens in de buurt komen, dan zou ik zeker een bezoek aan deze boerderij overwegen. Kaas gemaakt van de melk van hun eigen koeien. Dat schept een band. Miriam had een viertal kazen meegenomen: Pesto-kaas, Italiaanse kruiden kaas, meer dan 1000 dagen kaas en mosterd-peperkaas. Geweldig!!

IMG_0462

Het is onze laatste avond hier en we komen hier zeker nog een keer terug. De camping is schoon, netjes, kleinschalig en direct gelegen aan de natuur. Bladel om steenworp-afstand (je moet wel een beetje kunnen gooien, maar toch…!)
Vanavond nog even onze film van gisteren afkijken en dan lekker onder wol. Morgen wordt een reisdag richting Limburg. We hebben weer een mooie natuurkampeerterrein-camping geboekt, maar daar komen jullie morgen of overmorgen wel achter. Fijne avond iedereen!

1-3 September 2017: Poortvliet-Tholen in Zeeland

Vrijdagochtend na het ontwaken allebei uit de veren om de laatste zaakjes voor ons werk in orde te maken en vervolgens te beginnen met de camper te laden met proviand, kleding en ander soorten van geneugten in het leven. Ook voor de eerste keer mag ons nieuwe gezinslid Joep mee op vakantie. Eerlijk gezegd zijn we een beetje benieuwd hoe het gaat met de kleine veldheer; slapen in 1 ruimte met ons, niet op zijn inmiddels vertrouwde plek in ons huis, maar in een ander huis op 4 wielen.

Omdat we niet met de viervoeter naar het buitenland mogen, moeten we deze vakantie in Nederland blijven. Geen straf, omdat Nederland prachtig is, maar de weersverwachtingen heb je niet in de hand in dit kikkerlandje.
De afgelopen dagen hebben we daarom veelvuldig weeronline.nl in de gaten gehouden waar we de beste kansen hadden voor redelijk weer. Het vloog de laatste dagen tussen een aantal bestemmingen; Limburg, Zeeland of de Achterhoek cq Twente. Allemaal mooie gebieden, maar uiteindelijk is het Zeeland geworden waar we gaan beginnen. Omdat we ook wel van rust houden en kleinschalige campings, zouden we niet richting de grote bekende toeristische plaatsen gaan zoals Renesse, Zoutelande, Cadzand en zo, maar wilden we richting Tholen in oost-zeeland. Uiteindelijk op de verschillende camping-apps gekeken en gekozen voor Landschapscamping Kruytenburg in Poortvliet.

Nadat we alles hadden ingeladen en ons huis hadden afgesloten, zetten we koers richting Utrecht om vervolgens richting Breda, Bergen op Zoom en vervolgens Tholen aanhoudend op de camping aan te komen. Miriam had in de camper werkelijk een invasie aan hondenmanden, speeltjes, drinkflacons, kussens, riempjes, hondenren, reisbench, grondpin en lijn, hondenvoer, rieten mand op scooter gemonteerd en draagzak meegenomen. Het moge duidelijk zijn: Joep staat nogal centraal in ons vakantiefeuilleton…

Aangekomen op de camping Kruytenburg bleek dat we een goede keuze hadden gemaakt. De camping had ook een golfcourse kunnen zijn. Het gazon stond er strak en kort gemaaid bij en de plekken die toegewezen werden door een erg vriendelijke medewerker waren circa 350 m2 groot, dus niemand zou last kunnen krijgen van ons snurken vannacht.

IMG_0453

We waren beiden erg moe van het het werken de laatste weken en daarnaast ook nog eens een teckel-pup opvoeden vanaf ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat. Ook onze onzekerheid in de beginweken, we hadden immers nog nooit een hond gehad, speelde parten. Nadat we onze camper op een mooie plek hadden gestald en alles in werking gezet, luifel uit, meubels buiten en meteen in de chill stand. Heerlijke middag en avond gehad en ook Joep vermaakt zich prima op de camping. Het is een charmeur en iedereen die langs komt, die moet met hem in aanraking komen en de kleine veldheer geniet van alle aandacht. Miriam heeft ’s avonds een lekkere italiaanse fritatta gemaakt en direct nadat ik de afwas had gedaan, zagen we een prachtige zonsondergang op onze camping. Het licht ging dus buiten uit, maar bij ons ook. Het is allemaal niet zo opwindend om te lezen, maar wij lagen dus op onze eerste vakantiedag al om kwart over negen in bed en samen met Joep hebben we de hele nacht doorgeslapen tot de volgende ochtend 7 uur. Alle drie totaal in coma gelegen.

C360_2017-09-01-19-57-25-828

Bij het ontwaken zagen we de zon al lekker opkomen en lijkt het een fraaie zomerdag te worden! Lekker rustig wakker worden en eerst een bakkie koffie en nog even lezen voordat we het ontbijt buiten kunnen doen. Lekker kneuterig afbakbroodjes gebakken in onze nieuwe hete-lucht oven in de camper. Heerlijk waren ze!! Ook na het ontbijt hadden we nog niet de energie om wat te gaan doen, dus ook de hele ochtend bij de camper gezeten. Einde van de ochtend hebben we de scooter gepakt en zijn met ons drietjes een rit gaan maken over het eiland. Eerst via de landweggetjes slingerend naar Tholen en daar even doorheen geslenterd en op een pleintje bij een paar kerken een koffie gedronken.
Tholen heeft een historische stadskern, die nog steeds grotendeels omringd is door wallen en vesten. De stadskern wordt daarnaast gedeeltelijk begrensd door een haven. Het gebied binnen de vesten is sinds 1991 beschermd stadsgezicht en is daarmee een van de beschermde stads- en dorpsgezichten in Zeeland. Verder telt de stad tientallen rijksmonumenten.
Het stadsbeeld wordt gedomineerd door de Grote of Onze-Lieve-Vrouwekerk, een kruisbasiliek in de Brabants-gotische stijl, mogelijk ontworpen door Everaert Spoorwater, een Brusselse bouwmeester die in de Nederlanden vaak betrokken was bij de bouw van kerken in deze stijl. De bouw van de kerk is in circa 1404 gestart. Eerlijk gezegd vonden we het stadje een beetje tegenvallen. Zoals eigenlijk het hele eiland wat tegen is gevallen tijdens de rit die wij maakten.

Nadat we verder gingen, besloten we om naar de Oosterschelde te gaan kijken en via onze Mio begonnen we aan de route. Binnendoor rijdend naar de Oosterschelde kwamen we niet meer tegen dan veel landbouw en vlakke akkers met af en toe een natuurgebied.
De Oosterschelde is een zeearm in de provincie Zeeland, die omgeven wordt door de schiereilanden Schouwen-Duiveland, Tholen, Zuid-Beveland en Noord-Beveland en (oorspronkelijk) een aftakking betreft van de rivier de Schelde. Sinds de ingebruikname van de Oosterscheldekering in 1986 kan de Oosterschelde volledig van zee worden afgesloten. De Oosterschelde heeft een oppervlakte van 350 km². Een gedeelte hiervan valt bij laag water droog.

C360_2017-09-02-12-46-48-428

We zagen veel vertier op het water en spraken nog even met een duikers-echtpaar uit Belgie die daar ons een mooi verhaal vertelden over hoe zij bossen met krabben vingen onder water. Ze namen uitgebakken spek mee aan een touwtje en sleepten ze over de bodem van de Oosterschelde. Enorme hoeveelheden krabben kon je dus vangen met spek. Miriam raadde mij vervolgens aan om het ook eens te proberen; spek genoeg!!

C360_2017-09-02-12-47-15-256

Rijdend kwamen we omstreeks 3 uur weer terug bij Poortvliet, het dorpje dat bij onze camping hoort. Nou….het is dat we even boodschappen moesten doen, maar Poortvliet was nou niet echt het walhalla om te verblijven, laat staan om te wonen! Het feit dat over dit dorp niets spannends te vinden is op Wikipedia, zegt al genoeg: Poortvliet is een dorp in Zeeland en vervolgens begint Wiki over Rien Poortvliet….die was wel boeiend!

Terug bij onze camper bekijken we de weersverwachtingen en besluiten we om morgen maar richting Limburg te gaan. Daar lijkt het erop dat de komende week de minste neerslag valt en meeste kans op wat zonnestralen.

De rest van de middag heerlijk in de zon met Joep zitten spelen en dutje gedaan. De charismatische teckel wilde mij op gepaste wijze danken voor een enerverende dag (deden maar meer mensen dit om mij heen…)

Nu lekker na het eten in de camper dit blog schrijven, sambuccaatje en Nespressootje erbij en zometeen nog even een filmpje kijken. Morgen zien we wel weer waar we in het Limburgse terecht komen.

 

Nieuwe website pagina toegevoegd: Locaties

Vandaag op onze website http://www.camperjoy.com een laatste update gedaan.

Onze nieuwe reisgenoot, de ruwharige dwergteckel Joep is zowel op paginaheader genoemd, een eigen introductie op de laatste reisblog en tevens op de pagina ” over Martin en Miriam ” geïntroduceerd. Joep is dus nu onderdeel van de volledige bemanning van de Lambortinki.

IMG_0308.JPG

Wat we nu ook gedaan hebben is een pagina toegevoegd op de website, waarop alle overnachting-locaties staan, waarop de Lambortinki heeft gebivakkeerd tijdens de verschillende weekenden en vakantie’s. De lijst is nu up to date en ook voorzien van de website-links naar de betreffende campings toe. Per land gespecificeerd. Hopelijk zal deze lijst de komende maanden in 2017 nog verder uitgebreid worden.

IMG_0309.JPG