19 en 20 juni 2015: Lelystad – IJmuiden-Newcastle-Aviemore (Scotland)

Vrijdagmorgen moest ik nog naar een zakelijke afspraak in Lelystad en kon Miriam helemaal in haar eigen tempo en wereldje haar laatste zaakjes in de kapsalon regelen en ook de laatste voorbereidingen treffen in de camper. Na mijn afspraak moesten we alleen nog mijn kleding in de camper leggen en niet geheel onbelangrijk; samen onze scooter voor het eerst op ons scooterrek laden. Onze steun en toeverlaat op campergebied Kees Moleman had deze week aan mij laten zien hoe je het best de scooter kon bevestigen en dus stond hij al op het rek. Maar wij dachten dat wij dit zelf samen moesten doen, omdat wij dit ook de komende weken in Schotland zelf moeten doen. Dus de scooter er weer vanaf.

Echter; zoals gewoonlijk was ik weer zo klunzig bezig dat de spanbanden weer helemaal vast sloegen in de ratels en ik dus weer in de stress. Dit soort momenten op campergebied noemen Miriam en ik al “Worst Kees scenario’s”, dus effe Kees bellen en door duidelijke uitleg uiteindelijk zelf de scooter als een rots op het rek bevestigd. Zodanig dat nu inmiddels het eindstuk van het handvat van de scooter is afgebroken, maar dit terzijde…..heerlijk zo’n handige man als ik!

Omstreeks half 2 afgereisd richting IJmuiden om daar met de Ferry van DFDS in te checken met onze camper. Onze droom was ooit met eigen camper in de camperrij bij Ferry te staan. Samen als eerste met alle campers het ruim inrijden en dan vervolgens je spullen pakken en naar je hut te gaan aan boord.

Camper Ferry

Het regende, dus we dachten we gaan boven op het sky-deck wel naar de bar om overdekt te zitten. De temperatuur was prima! Heerlijk een paar biertjes gedronken en vervolgens toch maar uit eten geweest aan boord. Het is niet te geloven wat voor prijzen ze vragen voor het eten en drinken. Gaat helemaal nergens over… € 13,95 voor een rode wijn en € 6,00 voor een biertje. Biefstuk van een redelijke kwaliteit, maar niet bijzonder a € 30,00. Elke keer zeggen we dat we dit niet meer gaan doen, maar met een boterham op het dek zitten vinden we ook niet een goed begin van de vakantie.

We waren allebei bekaf na het eten en dus naar de hut gegaan om te lezen en nog samen wat te drinken. Mijn ogen vielen na 3,25 minuten al dicht en ben volledig in coma geraakt. Ook Mir was een uurtje later er klaar mee  en viel in slaap. Kortom; om 20.30 uur lagen we al te bedde…we worden oud!

Wel lekker geslapen totdat Miriam in haar slaap midden in de nacht begon te schreeuwen. Dek 4, 5 en 6 waren allemaal wakker, maar het was maar een nare droom….tis een bijzonder kind en dat is het!!

De volgende morgen redelijk voorspoedig met camper van boord af en snel door douane. Vervolgens eerst Newcastle voorbij rijden en dan kom je in de rust van het noorden van Engeland, op weg naar het hoge noorden van Schotland. Vandaag is het doel om bij Aviemore te komen, zo’n 450 kilometer reisafstand. Soms over snelwegen, maar meestal over tweebaanswegen. Schiet niet echt op, maar wel prachtige uitzichten.

Kasteel 2 Kasteel Schotland

De dag moest alleen nog even onderbroken worden om de eerste boodschappen te halen. Deze stop hadden we gepland in Perth. Mooie grote supermarkt naast een tankstation, dus ook maar meteen afgetankt. In het noorden zeggen ze dat wanneer je een tankstation of supermarkt tegenkomt, je beter maar meteen weer kunt bijladen. Je weet nooit wanneer je aan de noordelijke kust wat tegenkomt.

Na een lange tocht kwamen we in de buurt van Aviemore en had Miriam het luminieuze idee om wild te gaan kamperen en wel direct aan een klein meertje Loch Insh bij Kingussie. We moesten dan wel de grote weg af en over een klein weggetje. Dit weggetje was begaanbaar tot een oude brug, met een maximaal toelaatbaar gewicht tot 3 Ton. Onze camper was nu geladen tot ongeveer 4 Ton. We konden er niet over, maar terug gaan zagen we ook niet zitten. De brug zag er best wel sterk uit en wij dachten; dat komt niet op een kilo meer of minder…beetje zoals the story of my life….

We scheten in onze broek, maar gingen ervoor. We reden met klamme handjes erop en alles begon te kraken en piepen en scheuren…stoppen was geen optie, dus vol doorrijden en net nadat we over de brug reden, stortte de monumentale brug in…

Nou?? Klonk dit goed of niet? We overdrijven ietwat….de brug kon ons zonder problemen houden en verder gingen we richting het Loch via smalle weggetjes. Tegenliggers kom je hier bijna niet meer tegen, dus redelijk ontspannen reden we via een bescheiden berg naar het meer. Totdat…we niet verder konden. Er stond een landbouwmachine met pech en een bak met zand dat nog leeg geschept moest worden. Kon wel een uur duren of meer….keren ging niet, doorgaan ook niet, dus maar op de beide spiegels een paar kilometer achteruit gereden totdat we eindelijk een inrit tegen kwamen waar ik wel kon keren. We moesten helemaal weer terug naar de oude gammele brug en er nog een keer overheen. Omrijden via Feshie Bridge en via andere weg naar meertje rijden was onze opzet, maar ook dit is uiteindelijk niet gelukt. Al met al een ruim uur verloren met het zoeken naar het meer dat Miriam wilde zien om wild te kamperen. Dit gaan we vast nog wel doen deze vakantie, maar vanavond staan we toch maar weer op camping High Range in Aviemore , tussen de bomen en heerlijke temperatuur. Miriam heeft heerlijk gekookt en een superverse italiaanse groentesaus met verse pasta en kip.

Eten Schotland

Morgen gaan we verder richting het noorden, naar Durness aan de kust. We zien wel hoe laat we wakker zijn, want we zijn beiden erg moe. We hebben een paar uur te lang doorgereden, dus dat gaan we niet meer doen! Het is vakantie immers! Straks heerlijk in ons eigen bedje, dus wij gaan heerlijk slapen.

We zijn met onze gedachten ook nog bij een ander iemand die is gaan slapen; Lieve Rob, bedankt voor alles, bedankt voor jouw vriendschap en de diensten die je ons verricht hebt! En natuurlijk onze mooie, maar soms ook diepgaande gesprekken. Respect voor jouw keuze om te gaan! Jouw lijden is verlost en je bent zojuist voor altijd gaan slapen. R.I.P. en We will meet again!!

Video-verslag van rondreis door Zuid West Engeland

Sinds kort kunnen wij ook videoverslagen plaatsen op de webblog van Camperjoy. Hierbij ons verslag van de rondreis, welke wij in April 2015 hebben gemaakt met onze “Lambortinki”, de EuraMobil Integra 680.

De tekstuele blogs kunt u ook in ons blog lezen, maar nu dus ook ons videoverslag. Veel plezier!

Bonte avond en thuiskomst!, 3 en 4 mei 2015

De laatste dag gaat ons naar Folkestone brengen en nadat we de camper hebben losgekoppeld, gaan we redelijk vroeg op pad. Het weer is slecht dus het feit dat we gaan reizen komt goed uit. Ook deze rit valt ons eigenlijk goed! We rijden op drukke wegen direct langs de kust, waar we hele mooie dorpjes passeren. Vooral Rye, Brighton en Hastings waren erg mooi. De zee was behoorlijk ontstuimig en op boulevards liepen of mensen met regenkleding, mutsen en paraplu’s of mensen in jeans en T-shirts. Typisch engels weer dus!!

Onderweg merken we dat we door de slechte nacht slapen, erg rozig worden en besluiten voordat we naar de camping Black Horse Farm in Folkestone gaan om Kees en Jose te ontmoeten, nog even een moment voor ons zelf willen inlassen. Even een middagdutje doen, want we weten dat wanneer we op de camping staan, de poel van verderfs door drankmisbruik en veel gelach, er van rust niets meer terecht komt…

Wij op onze navigatie op zoek naar een camperplaats die dichtbij en op de route ligt. Het systeem gaf aan dat er een camperplaats, zonder enige vorm van faciliteiten, in Saint Mary’s Bay voorhanden was. Feitelijk was het een parkeerplaats direct aan de dijk, waarachter een kiezelstrand aan zee was. Mooie plek, dus wij de camper geparkeerd en bedacht dat we eerst nog even gingen dutten en daarna nog even op het strand wandelen.

We waren nog maar net gaan liggen, toen er een invasie van engelsen aankwamen om exact op dezelfde plek hun 78 honden uit te laten. Van rust is weinig gekomen, maar ook door auto’s stond onze camper helemaal ingeklemd en konden wij sowieso niet weg. Ook het wandelen was niet je van het want je waaide uit je broek en je lichaam was gezandstraald zodra je weer terug in de camper kwam. Kortom; we gaan maar weer verder om de camping op te zoeken!

Bij aankomst in Folkestone, stonden Kees en Jose ons al op te wachten en de camping had onze camper vlakbij de camper van Kees en Jose ingedeeld, dus we konden op onze knieen naar huis kruipen, mocht het drankgelag uit de hand lopen.

C360_2015-05-03-14-47-00-096

Wel waardevol en mooi om je eigen vrienden vanuit mijn jeugdtijd op de Marderhoek in Lelystad na al die jaren nog in je leven te hebben en waarmee het nog altijd goed vertoeven is. We hebben elkaar altijd wat te vertellen en nu helemaal nu we gezamenlijk praten over onze reisplannen.  Ook in de jaren dat Miriam en ik zelf op de Marderhoek zijn gaan wonen, gingen we veel met elkaar om en altijd schik! Aangekomen voor hun camper op onze lekkere kampeerstoelen, hebben we de koffie maar overgeslagen en zijn we direct met toastjes, hammetjes, kaasje en bier en wijn aan de slag gegaan en hebben we supergezellig een paar uur met elkaar gezeten. Aangezien we ook nog samen uit eten gingen ’s avonds, besloten we om 5 uur maar even een break in te lassen en ieder in zijn eigen camper wat voor zichzelf te gaan doen. Zou ons dutje nu dan nog even kunnen? Nee, aangezien we met andere engelsen aan de praat kwamen en eigenlijk om 7 uur alweer in de pub zaten om lekker uit eten te gaan. Wat dat kun je in Engeland; lekker eten! Je kunt het je misschien niet voorstellen, maar het is echt zo. De sfeer in de pub die bomvol zat was prima en een ober van 13 jaar nam onze drankjes en eten op. Dat ventje was qua gedrag en gesprekstof 33 jaar, maar je zag dat dit zijn lust en zijn leven was. Het publeven. Hij had babbels voor 10 en gaf nadat wij weg zouden gaan nog een feestje voor zijn verjaardag, samen met een wat ouder meisje. Ze hadden een disc Jockey ingehuurd…Nou dat beloofde nog wat!

Heerlijke avond gehad en voldaan nog op tijd in bed gekomen. De volgende ochtend eerst rustig wakker worden, even een afscheidsbakkie bij Kees en Jose gedaan en toen op weg naar Dover om onze boot te halen voor de overtocht weer naar het Continent, zoals de engelsen het noemen.

Het was lekker rustig op de incheckrijen, dus we konden direct gaan boarden. Maar we werden alsnog bijna genaaid door de medewerker van P&O Ferries. We waren namelijk uren vroeger dan onze geboekte tijd en bij het inchecken zei de beste man dus dat we € 86,00 moesten bijbetalen. Wij in discussie met de ijverige klerk omdat we overtuigd waren dat onze tickets een “flex”-status hadden. Hiermee mocht je 4 uur voor of na de tijd nog mee met ferry, mocht er plek zijn. Wel; er was plek zat, dus dat was het probleem niet. Na heen en weer gepraat zie de man dat ie even met het kantoor ging overleggen. Na zijn excuses te hebben gemaakt, mochten we mee. Het kantoor bevestigde wat wij al zeiden, dus niks bijbetalen en mee met die schuit!

Prima overtocht gehad en ook het uitchecken verliep voorspoedig, dus wij op weg naar het brabantse land om daar nog even een nachtje de vakantie af te sluiten. Onderweg was het erg druk op de wegen en kwamen we in file terecht in Antwerpen. Allebei zeiden we dat we net zo goed naar huis konden rijden en niet nog nachtje kamperen. Zodoende sliepen we vannacht lekker in ons eigen bedje en konden we ook nog op tijd zijn voor de dodenherdenking. Toch altijd een indrukwekkende gebeurtenis.

Vrijheid is ons grootste rijkdom!! Free like a bird!

C360_2015-05-04-11-20-27-953

We hebben een supervakantie gehad en onze Lambortinki heeft zich voorbeeldig gehouden en we hebben erg veel plezier van hem gehad. Nu weer thuis, ook lekker !!

Na thuiskomst werden we weer direct geconfronteerd met de nederlandse regelgevings-frustratie en andere frustraties (staat abosluut in het niet bij werkelijke erge gebeurtenissen zoals Nepal en eerder genoemde vluchtelingenproblematiek, maar toch…): onze container was tijdens onze vakantie niet geleegd, maar dat dus nog vol met vuil van 2 weken geleden. We hadden een rode kaart gekregen….ja een rode!!! Onze deksel stond te ver open, eigenlijk zoals hij wel vaker openstaat voor de lediging, en daardoor hadden ze hem laten staan. De hele buurt heeft de container vaak te vol en dus nooit gele of rode kaarten…ook bij ons niet! De komende week moeten we onze boventollige vuilniszakken zelf maar naar de vuilstort brengen en de container meer leeg maken.

Wat een welkom! Toen maar even de tuin ingelopen en gekeken of daar de chilla (onze overkapping) er nog goed bij stond. Wel; de buurtkatten hebben onze loungeset uitgewoond en gekrabd aan kussens en overal in kussens veel katten haren…toch maar eens een buks kopen 😉

En maar meteen weer gekeken wanneer we weer met onze camper op pad kunnen….Hemelvaartweekend dus!

 

Brockenhurst – Pevensey, zaterdag 2 mei 2015

De afgelopen 2 dagen hebben Miriam en ik op deze camping heerlijk genoten van de omgeving in The New Forest. Toen we vanmorgen wakker werden zagen we dat er super veel mensen op de camping waren komen te staan in verband met het vrije lange weekend van de engelsen. Vele gezinnen hebben gisteravond laat nog hun tenten opgezet en we staan dus inmiddels omsingeld op onze plek.

Er moet ons ook nog wat anders van ons hart; wat kun je soms toch begaan zijn met mensen om je heen en weet je niet wat je moet doen en of het verstandig is om te doen wat je zou willen doen. Wat is het geval? We hebben dus de afgelopen 2 dagen een buurmeisje of buurvrouw gehad die alleen bivakkeerde voor haar tent, nogal in barbaarse omstandigheden, gezien het weer en de temperatuur van dit weekend. We konden niet onze ogen afhouden van deze jongedame en hadden allebei een nogal “ach gut….” gevoel.  Laat ik eerst een beeld schetsen van wat wij 2 dagen hebben gezien…

Bij dit meisje kregen we allebei het gevoel dat ze alleen op vakantie was, omdat ze niemand had om met haar mee te gaan.  Maar omdat ze toch het weekend weg wilde, toch maar was gegaan. De dag voordat ze ging, heeft ze op het allerlaatste moment nog tentje gekocht met wat spulletjes, die ze allemaal nog uit de verpakking moest halen voordat ze alles in gebruik kon nemen. Vervolgens heeft ze de tent opgezet en heeft ze er 2 dagen zo bijgezeten. Tussentijds ging ze regelmatig in haar auto zitten om warm te worden, want ook deze kleding heeft ze 2 dagen aangehad. Zonder Jas. Vooral de momenten dat ze een tijdschrift pakte en erbij ging zitten, voor haar tent, op een manier die moest uitstralen hoe lekker ze het had. Vooral ook het bosje bloemen voor haar tent, speciaal meegenomen voor dit weekend, moest een huiselijk warm gevoel geven.

Wij zaten binnen, met een heerlijke warme maaltijd, kacheltje aan, drankje erbij en comfortabel zittend op leren stoelen en banken. Zij op koude grond, op dekentje, in legging en blote benen in zomermuiltjes.

Ons dilemma was dan ook; zullen we haar uitnodigen en vragen of ze mee-eet met ons en gezellig wijntje meedrinkt? Kun je dat wel maken? Ze had immers al een kant en klare wokprut in heet water gegeten en zat op haar “gemak” de engelse versie van “Vriendin” te lezen.

We zaten er echt mee en oprecht voelden we ons lullig en ongemakkelijk. Uiteindelijk hebben we het toch maar niet gedaan. Bang om haar te kwetsen of gewoon stom te zijn tegen haar. Jammer dan dat je toch niet spontaan durft te wezen….je doet het immers vaak toch niet goed, terwijl je bedoelingen dat wel zijn.

Maar goed…dit beeld heeft ons al dagen in de greep:

C360_2015-05-01-19-34-00-070

Na dit te hebben gedeeld met jullie, zijn we op pad gegaan naar onze volgende stop; Pevensey, een plaatsje aan de kust van East Sussex. Redelijk al op weg naar Folkestone, waar we onze vrienden Kees en Jose, ook reizend met camper, gaan ontmoeten morgen. Onderweg kwamen we verschillende landschappen tegen. Industrieel en saai, maar ook prachtig en groen! Engeland is echt mooi! Wij zouden een ieder aanraden om toch eens te overwegen om ernaartoe te gaan.

Aangekomen aan de kust reden we het dorpje Pevensey in op zoek naar onze camping die we in gedachten hadden. Daar aangekomen vonden we dat het er erg druk was en ook dat de ligging van de camping niets had om ervoor te blijven. Waarschijnlijk hadden ze toch geen plek, dus wij maar doorrijden naar het alternatief, een paar kilometer verderop.

We dachten echter wel dat het mogelijk was dat daar ook geen plaats was omdat alle engelsen aan het kamperen zijn dit weekend. Op goed geluk maar aangeklopt bij Camping Fairfields Farm in Pevensey, Sussex. Hele aardige eigenaar gesproken over voetbal en de camping en we hadden nog een plek, dus we staan weer gestald voor vannacht.

Aangezien dit dorpje er ook weer mooi uitzag, wilden we meteen op pad om dit dorpje te bekijken en in ’n pub een lunch te nuttigen. Mooie wandeling gemaakt langs kasteel en oude huisjes en toen pub ingerold. Daar zat voor 250 jaar gevangenisstraf bij elkaar, maar het oogde allemaal wel gezellig en ook de Fish and Chips was weer verrukkelijk. Na onze biertjes en wijntjes te hebben opgedronken zijn we maar weer wandelend terug naar camper gegaan. Het is geen weer om buiten te zitten; het zou zo november kunnen wezen!

 

 

C360_2015-05-02-13-38-03-875 C360_2015-05-02-14-55-33-259

C360_2015-05-02-14-58-10-429

 

C360_2015-05-02-15-05-15-367

C360_2015-05-02-15-01-11-549

Daarom; binnen lezen en mooi vroeg onder de wol, aangezien dit geen dorp is waar je uit je dak kan gaan ’s nachts..(Niet dat wij dat nog van plan zijn!)

Morgen echt de laatste etappe in Engeland; we hebben afgesproken om nog 1 nachtje samen met Kees en Jose te gaan staan om ervaringen uit te wisselen. The Black Horse Farm Caravan Club Site in Folkestone. Daarna nog een nachtje ergens in Nederland staan, voordat we weer thuis komen.

Holland Woods Brockenhurst and Lymington at Sea, Vrijdag 1 mei 2015

Heerlijk uitgeslapen en rustig aan gedaan deze ochtend. De was moest gedaan worden en ook de droger moest daarna nog zijn werk doen, dus relaxte ochtend om de plannen voor vandaag te maken.

Aangezien het weer er niet bijster goed uitzag en regen werd verwacht, hadden we niet echt zin om een lange wandeling in de bossen te maken. Toen maar het plan bedacht om eerst naar het dorp Brockenhurst te wandelen vanuit de camping Holland Woods. Een wandeling van een kwartiertje en dan nog lekker door het dorp slenteren. Toen ook nog maar even geopperd om daarna met de trein door te reizen naar Lymington at Sea. Een klein havendorpje met een levendige haven en winkelstraat met pubs, restaurants en boetiekjes. Klinkt goed, dus plan gemaakt!

Eerst nog even langs de receptie van de camping, om de 2e overnachting alvast te gaan betalen. Met het wisselgeld kunnen we de wasmachine en droger voeden. Aangekomen bij de receptie eerst even over het weer praten; dat doen alle engelsen…heeeel uitvoerig! Veel regen vandaag dus…

Gisteren betaalden we 17 pond voor de camping, vandaag 37 pond! Ik zei nog tegen ze: “ik hoef niet een eigen kavel te kopen of aandelenpakket van camping…, wil gewoon nog 1 nachtje staan op hetzelfde stukje wei als gisteren!”

Het had te maken met het bank-holiday weekend, dus overal dubbele prijzen. Het uitmelken van het paupervolk kunnen ze hier dus ook!

Maar….mag de pret niet drukken! Dus nadat Mir met al haar witwaspraktijken klaar was, gingen we op pad. Eerst naar Brockenhurst wandelen om daar onze eerste lekkere kop cappucino te drinken op het buitenterras. Het was nog droog, dus dan moet je het er maar van nemen, toch! De ijsberen liepen nog voorbij, maar wij zaten buiten! Jaaaaa, het is een bijzondere vrouw die van mij, en dat is ‘t!!

Nadat we door het dorp hadden gelopen kwamen we erachter dat het een leuk dorp was, maar meer ook niet. Dus naar het treinstation om verder te gaan naar Lymington. Het openbaar vervoer in Engeland ziet er voorbeeldig uit. Gestoffeerde stoelen, geen gravity en uitgewoonde plekken, maar gewoon netjes. Ook in Engeland komen ze vaak niet langs om kaartjes te controleren, dus de heenreis reden we gratis mee. We hadden namelijk gehoord dat ze langs kwamen in de trein om kaartjes te verkopen. Niet dus, dus mazzel dit keer.

Aangekomen in Lymington zagen we een leuk dorp met hele kenmerkende winkelsteegjes en straten. De haven viel ons tegen; wij hadden echt oude visserskotters verwacht, maar het was meer een vergane glorie jachthaven. Ook merken we op dat er heel veel engelsen de komende 5 jaar gaan overlijden aldaar. De gemiddelde leeftijd op straat was ongeveer 85 en alles wat jong was, was overgebleven en heeft niemand kunnen strikken aan hun zijde. Om nou te zeggen dat engelsen een mooi volk zijn….? Nou, nee!! Als de vrouwen mij daar zouden bespringen…ik zou ze er direct vanaf schudden!

C360_2015-05-01-12-29-44-638 C360_2015-05-01-12-56-22-937 C360_2015-05-01-12-57-12-468

Al lopende kregen we natuurlijk ook weer honger, Miriam was de eerste die erover begon en dan zit het ook in mijn systeem, dus wij een erge hippe tent naar binnen om daar lekker te gaan lunchen. We hadden besloten om lekker warm te lunchen, zodat we dan in camper niet meer hoeven te koken. Goed plan! Mir had een heerlijke Fish and Chips en ik had een knoflook-flatbread met aziatisch bereide eend. Was prima!

Nadat Miriam alle winkeltjes weer eens van binnen had bekeken en ik steeds buiten als haar bodyguard stond te wachten, besloten we maar weer de trein terug te pakken en nog even een pintje te pakken in de SnakeCatcher, een pub in Brockenhurst. Ook dat gedaan en toen het laatste 25 minuutjes door de stromende regen naar de camper gelopen.

Al met al hebben we vandaag nog verder en intensiever gelopen als de dag in Tintagel en eergisteren op die berg in Dartmoor. Dus ook dat geeft toch wel weer een voldaan gevoel. Daar moet op gedronken worden!

Nu lekker een borrel in onze knusse, warme camper en weer heerlijk lezen en slap ouwehoeren met elkaar. We vermaken ons prima en zijn zo blij met deze manier van vakantie vieren. We zijn een happy couple die het ook goed  uithouden bij elkaar op 12 m2 leefruimte!

C360_2015-05-01-11-30-02-979

Morgen gaan we onze laatste fase in, richting Dover. Waar we morgen terecht komen, weten we nog niet, maar dat is juist het mooie van camperen. Jullie lezen het morgen waar we terecht komen!

Reisdag Dartmoor naar New Forest, donderdag 30 april 2015

Vanmorgen vroeg wakker door het autogeluid van de dichtbij gelegen autoweg. Geen probleem, want we wilden toch op tijd vertrekken. De dag van vandaag bedraagt zo’n kleine 200 kilometer naar The New Forest. Dit nationale park is honderden jaren geleden aangelegd om als jachtgebied voor de koninklijke familie te fungeren. Het park is gevuld met allerlei kleine dorpjes in mooie settings. Dorset komt op ons over als een zeer landelijke omgeving met inderdaad, nog steeds veel jagers, landrovers, jachthonden en wild.

We hebben er weer zin in om de reis aan te vangen en gaan nadat we onze vuilwater tank hebben geleegd weer op  pad.

Verrassend mooi was de reis onderweg. We hadden verwacht dat we langs grote plaatsen als Exeter, Dorchester en Poole zouden rijden en veel verkeer zouden treffen. In plaats daarvan reden we door prachtige gebieden met heel veel mooie heuvelachtige uitzichten. De heuvels zijn lager dan in Dartmoor, maar daardoor komt de omgeving lieflijker over. Eigenlijk was de reis gewoon prachtig vandaag. Ook de camper gaat prima! Soms moet de motor er stevig aan trekken en moet ik terugschakelen naar een 3e of zelfs een 2e versnelling en rijden we niet harder dan 45 km per uur. De auto’s achter ons vinden het niet zo leuk volgens mij, maar het gaat allemaal er vriendelijk aan toe.

C360_2015-04-29-14-53-09-475 C360_2015-04-30-10-53-36-876

Ons doel was om vandaag in Linwood op de Red Shoot camping te gaan staan, maar na de route te hebben gevolgd en daar vlakbij aangekomen, bleek dat onze camper te breed was om over de weg de laatste kilometers af te leggen. Alternatieve routes waren er niet en men raadde ons echt af om niet met de camper het toch te proberen. Gezien onze eerdere ervaringen besloten we dan maar rechtsomkeer te maken en onze plannen te wijzigen. Eerst maar even boodschappen doen in Ringwood, bij Waitrose’s een grote supermarkt. Ook deze plaats zag er erg levendig en groter uit dan we vooraf dachten. Aangezien we langs het toeristisch bureau kwamen, hebben we daar ook nog even een vraag gesteld waar we met onze camper zouden kunnen staan. Na wat speurwerk kwam de lieftallige dame met 3 alternatieven. Het mooie was dat een van die alternatieven ook al net daarvoor via Whats App was voorgesteld door onze vrienden Kees en Jose Moleman, die we zondag ook nog treffen in Engeland om nog een dagje samen de ervaringen te delen.

De voorgestelde camping heette Hollands Wood in Brockenhurst. Midden in het Nationale Park New Forest. De naam schepte ook al een band, dus wij daar naartoe om hopelijk 2 nachten te kunnen verblijven. Het is namelijk bank-holiday in Engeland, dus een lang weekend voor alle engelsen. Men verwacht drukte, dus je kunt maar beter al een plekje hebben denken wij.

Aangekomen op deze camping, blijkt dat er geen electriciteit aanwezig is, dus moeten we op onze zonne-energie panelen de electriciteit leveren. Voor ons de eerste keer dat we “los” staan, maar dan kun je dat ook maar meteen even meemaken. Als de stroom op is, weet je precies of je 1, 2 of 3 dagen op volle accu’s kan “overleven”.

De camping is prachtig; je mag zelf een plekje in het bos uitzoeken, maakt niet uit waar, maar je mag niet binnen 6 meter van een ander gaan staan. Nou, aangezien het nog niet zo druk is op de camping, hebben wij een mooie plek gezocht. Aan het rand van het bos, vlak voor een open veld met weids uitzicht, hebben wij uitkijk over loslopende paarden en pony’s en koeien. Ze lopen gewoon om je camper heen en staan je aan te gapen.

C360_2015-04-30-12-30-53-649C360_2015-04-30-16-48-22-589

Na geinstalleerd te zijn, stoelen buiten en lekker lunchen. Door de vertraging was die er ook misgelopen en waren we beiden in staat van ontbinding. Het weer was zonnig, beetje koud en windig, maar dat kon onze pret niet drukken.

Na een dutje te hebben gedaan buiten nog even genieten van de zon en de omgeving en nu weer naar binnen in onze woonwagen. Mir gaat lekkere wok-maaltijd maken en daarna lekker lezen en waarschijnlijk vroeg onder de wol, want de buitenlucht in combinatie met drank, is een vermoeiende….Tot morgen of zo…

 

Dartmoor National Park, Devon, woensdag 29 april 2015

Vandaag maar weer een blog schrijven. Hordes die-hard fans van ons blog begonnen mij gisteren al via alle denkbare social media kanalen te benaderen waar het blog bleef…

Wel, de dag van gisteren bracht weinig stof tot het schrijven van een blog. De hoogtepunten van die dag dat ik mijn neus zat te peuteren en dat we ’s middags samen een dutje hadden gedaan. Maar over die details zal ik maar niets opnemen in dit blog!

In ieder geval kunnen we stellen dat gisteren een relaxte dag was , waarop we niets op de agenda hadden staan, dan alleen maar reizen van punt A naar B. Een plekje zoeken om te overnachten vanaf Tintagel naar het Dartmoor National Park. Vanaf binnenrijden van dit Nationale Park vonden we het meteen al veel mooier dan al het andere wat we hadden gezien in Exmoor. Ook dit was een mooi gebied en hebben we genoten, maar dit Dartmoor beloofde veel goeds voor de komende dagen.

Nadat we een camping hadden gevonden in Tavistock, besloten we om te blijven staan en verder de dag niets te doen. Beiden waren loom, moe, lamlendig en behoeftig aan een dag vegeteren rondom de camper. Het weer beloofde ook niets goeds, dus wij kamp opgemaakt en heerlijk de hele dag zitten lezen in onze meegebrachte boeken en tijdschriften. Morgen, woensdag, zouden we dan verder rijden en weer een mooie wandeling gaan plannen. Maar nu he-le-maal niets doen!

’s Avonds nog gezellig een filmpje gekeken en zoals gewoonlijk mooi op tijd onder de dekens om te pitten. Allebei slapen we zo verschrikkelijk lekker in ons kleine, maar knusse bedje, dus we kunnen niet wachten. Ook de hele dag buitenlucht maakt je rozig, dus slapen kunnen wij wel!

De afgelopen nacht kwam de regen met bakken tegelijk uit de hemel kletteren op ons dak van de Lambortinki. Wij vinden dit het ultieme kneuterige, dus voor ons maakte het niet zoveel uit. Nadat we onze camper weer hadden klaar gemaakt voor de volgende rit, zijn we dan echt onderweg gegaan om Dartmoor NP te bekijken. Het doet ons denken aan Montana in Amerika. Waar in Exmoor en de kust alles zo klein, benauwd en poppenhuisachtig is opgezet, wat overigens wel heel pittoresk en idyllisch aandoet, vinden wij Dartmoor toch veel sprekender.

C360_2015-04-28-12-02-41-098C360_2015-04-29-11-41-55-929

Enorme valleien met glooiende landschappen, omheinde weilanden met prachtige stenen muurtjes, grazende koeien en loslopende schapen en pony’s. Weidse uitzichten over deze valleien, met daarin soms rotsformaties die grillig het landschap bepalen alsmede de wolkenluchten maken op ons veel indruk.

C360_2015-04-29-11-45-32-494
Ja, dit voelt goed! We genieten volop en rijden rustig door naar Postbridge informatiecentrum om daar te kijken welke wandelingen er zijn binnen onze mogelijkheden. Ik ben bepaald niet echt een Usain Bolt die enorme afstanden snel kan afleggen, maar de man achter de balie gaf ons een mooie wandeling mee. Hij schatte in dat ik het zou kunnen volbrengen.

Eerst nog even in onze camper een stevig ontbijt gemaakt om vervolgens te beginnen met de wandeling.

Door de bossen van Dartmoor omhoog naar Bell Lever Tor; een op de toppen van een berg staande rotsformatie, waarvan je over heel het park kunt uitkijken met fantastische vergezichten over de valleien! De verscheidenheid aan kleuren en vooral de brem in de velden en langs de kant van het wandelpad is prachtig.

C360_2015-04-29-12-51-30-584

Al lopende kwamen we er achter dat we niet de goede route liepen, maar dat we om waren gelopen. Dan maak je bij al sowieso geen vrienden, maar de stemming bleef goed. De man had uitgelegd dat we op een bepaald moment op een groot veld/vallei zouden uitkomen en dan rechtstreeks naar de Bell Lever Tor zouden kunnen lopen. Toen we daar eindelijk waren aangekomen, banjerend door de modder en beroerde paden, keken we omhoog en dachten beiden; pffff, dat is nog een klim!! Gaan we niet doen, zei ik en Miriam gaf ook aan dat ze dit niet zo zag zitten in eerste instantie. Al pratende (dit duurt altijd even met mij….) zeiden we wel; als we dit niet doen, krijgen we spijt. Dus daarom maar aan de klim begonnen en blik op oneindig!

Ploeterend kwamen we boven en inderdaad; daar hadden we geen spijt van! Wat een uitzicht en wat een prachtig gebied! Uitkijkend over alle bergen/heuvels zagen we hoe we waren gelopen en waar we naar toe moesten.

C360_2015-04-29-12-46-11-674

 

 

 

We hebben even met elkaar daar gestaan en wat foto’s genomen om vervolgens de weg weer naar beneden aan te vangen. Eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat het mij en ons goed afging. We herstellen snel van gedane arbeid.

Na onze camper weer te hebben gestart zijn we richting Widecombe on the Moor gereden om daar het prachtige dorp te bekijken, welke bekend staat om zijn mooie kerk en de witte cottages met rieten daken. Echter; we durfden het niet aan met onze camper. De wegen werden smaller en smaller wederom en ook met verkeer was het redelijk druk. Vanaf een berg op parkeerplaats toen maar van afstand foto’s gemaakt om toch nog wat ervan mee te pikken.

C360_2015-04-29-14-53-09-475

De laatste etappe van vandaag is naar de volgende camping in Bickington. Vanaf daar kunnen we morgen de snelweg op om richting Southampton te rijden om in the New Forest nog een paar dagen te verblijven. De camping heeft een paar hele grote campers staan en daarnaast is onze echt een ukkie. Miriam en ik hebben vanmiddag een paar uur in de zon zitten lezen voor de camper en iedereen die langs komt groet vriendelijk en komt soms een praatje maken. Erg vriendelijk zijn ze hier in Engeland!

Nu alles weer aan kant voor een avondje in ons 2e huis! We vermaken ons kostelijk en vinden het steeds makkelijker om vaste plekjes te vinden voor dingen en ook onze routine verloopt goed; iedereen zijn taken! Kan maar duidelijk zijn!

En tegenover ons zien we de toekomstdroom voor ons…we blijven sparen!!

C360_2015-04-29-16-01-56-515

Tintagel Castle en Camelot Castle, Cornwall, Maandag 27 april 2015

Aangezien we gisteren hadden besloten om 2 nachten in Tintagel te blijven, was gisteren de aankomstdag tevens relaxdag. Daarom vandaag de actieve dag gepland. Tenminste…voor ons dan!

We waren om 7 uur wakker en de zon stond strak aan de lucht en dus heerlijk buiten voor onze camper ontbeten. Stoelen naar buiten en eerst genieten van het prachtige weer.

Nadat we vanmorgen de campingbaas hadden aangegeven dat we nog een nacht wilden blijven, even samen de afwas gedaan,  voordat we onze wandelschoenen aantrokken om de stevige wandeling rondom Tintagel Castle en Camelot Castle te gaan doen. Zuurstof en defibrillator ondergebracht in Miriam haar heuptasje en samen op pad!

De wandeling begint vlak bij onze camping naar de entree van het National Monument Park en volgens mij waren we de eersten die het park inliepen. Het eerste wat ik zag was teven de mogelijkheid om met een Landrover naar boven te worden gebracht en gehaald voor 2x 4 Pond….toch maar gaan wandelen in het teken van de gezamenlijke activiteiten ter versteviging van onze relatie. Het eerste stuk was al direct zeer steil naar boven en de zweetdruppels parelden al weer langs mijn koddige wangen. Tjonge, wat heb ik dan de pest erin…bij een slank persoon denken de mensen; zoooo, die heeft actief gelopen. Bij een obesi-tasgeit denken ze: kijk die bolle eens het moeilijk hebben…zal wel stinken ook!

Onze conditie is eigenlijk wel goed. We lopen stevig door naar boven en zijn wel moe, maar zeker voldaan.

C360_2015-04-27-10-41-48-094 C360_2015-04-27-11-36-12-137

Boven gekomen was het helemaal de moeite waard. De steile en hoge staptreden overwonnen, kwamen we op een plateau waar het kasteel staat, waar de oorsprong van King Arthur ligt. De ruines zien er indrukwekkend uit en de uitzichten zijn adembenemend. En zo voelde ik mij ook..adem benomen!

Om het kasteel en de ruimten daaromheen waren de resten van andere middeleeuwse gebouwen, kerken, wachthuisjes en andere kleine huisjes.

C360_2015-04-27-10-14-10-233 C360_2015-04-27-10-23-43-018 C360_2015-04-27-10-30-35-793 C360_2015-04-27-11-14-19-641

Al wandelend boven op de berg, zagen we prachtige grotten, rotsen uit het water komen en azuurblauw water van de Atlantische Oceaan. Prachtige vergezichten en nog steeds prachtig engels weer. Nadat we een ronde hadden gelopen op het complex, wilde Miriam nog een ander plateau bekijken, maar dit was voor mij even een tree te ver…of eigenlijk 75 treden. Zoals Gerard Joling altijd zegt; ik heb er de kracht niet meer voor!

C360_2015-04-27-11-35-05-703

En, nadat Miriam terug kwam van haar eigen wandelingetje, moesten we nog een eind richting Camelot Castle. Daar wilden we langs, niet zozeer om de schoonheid van het kasteel (want dat viel tegen), maar om daar gezellig samen koffie te drinken of eventueel te lunchen. Dat laatste stuk wandelen weer tegen de berg op was voor ons beiden erg zwaar, ook omdat het inmiddels begon te regenen en we dus zeiknat werden. Het voordeel was dat wanneer ik het restaurant van het kasteel binnen zou lopen, dat de mensen zouden denken dat ik zeiknat was van de regen en niet van het zweet. Maar mijn lieverd zou mijn lieverd niet zijn om dan ook pontificaal voor een open haard te gaan zitten die brandde zoals de Hoogovens… goede keus, Mir!! Nadat ik voelde dat mijn hydrocultuur wederom wat van slag begon te raken, zijn we maar verhuisd naar een coole plek en hebben daar in gepaste sfeer de lekkerste koffie van Engeland gedronken. Want daar stond dit restaurant landelijk bekend om. Hahahaha, ben je restaurant en ben je het bekendst om je bakkie pleur!!

Samen hier lunchen zag ik niet zitten, aangezien de ambiance van het interieur en de mensen ook uit de tijd van King Arthur waren. Wij maar weer verder wandelen om in het dorp maar weer in de pub te gaan lunchen en pintje te pakken.

Terug aangekomen bij onze camper brak de zon weer door en hebben we heerlijk dutje gedaan voor onze camper in onze stoelen. Vanavond weer lekker filmpje kijken of rustig lezen in ons 2e huisje en dan morgen weer op pad.

Onze volgende stop gaat naar Dartmoor National Park en zometeen eerst nog maar even kijken waar we ongeveer terecht willen komen. Ook daar blijven we denk ik 2 nachten om daar ook de omgeving te bekijken. Bevalt ons goed!

 

Lynton (Devon) – Tintagel (Cornwall), zondag 26 april 2015

Deze ochtend stond in het teken van de discussie of we dit landschap nu mooi vinden of dat we dit niet vinden omdat we met een camper hier doorheen rijden. Allebei zijn nog steeds niet in happy-mode. We weten niet wat het is, maar we denken dat het toch de meer gespannenheid is van het rijden in deze omgeving met zo’n lompe camper. Natuurlijk is het hier prachtig en ziet alles er heel idyllisch en schilderachtig uit. Echt een aanrader….maar niet met de camper.

Ook vinden we dat na een tijdje de heuvels met vers groen gras, muurtjes of heggen rondom de weilanden, loslopende koeien en schapen, engelse cottages en de kustlijn op den duur eentonig worden.

11183462_10205346731801342_5562183228804367934_n

Ook het rijden op de smalle weggetjes, met direct daarnaast een hoge muur of heg, gaat enorm vermoeien. Je moet scherp blijven en er is geen 2-baans weg, maar alleen enkele weggetjes, waarop 2 auto’s elkaar moeten passeren. We merken dat we dit niet zo leuk vinden en hebben besloten dat we genieten van dit landschap deze vakantie, maar dat wij niet meer in deze hoek terug zullen keren. Ook het feit dat onze camper nog steeds niet het beloofde scooterrek heeft, beperkt ons in onze beweging rondom de campings. Het zou geweldig zijn geweest als je jouw camper buiten een dorp of stadje op camping zou kunnen zetten en met scooter de omgeving kunnen ontdekken.

Dat hadden we ook zo gepland, maar dat loopt nu anders omdat de levertijd van het scooterrek is vertraagd. Komt goed! Hopelijk krijgen we het rek volgende maand, dus voor de schotland trip is scooter ingepland.

Het ruige en ongerepte landschap van (noord) Schotland trekt ons meer. Ook de rust en de mensen zijn wat meer relaxt daar. Ondanks dat we ook vinden dat de engelsen die wij meemaken erg vriendelijk en behulpzaam zijn. In ieder geval hebben we besloten dat we nog lekker genieten van deze week en uitsluitend alleen via de hoofdwegen naar onze bestemmingen rijden. Worden we allebei rustiger van.

Na in alle rust hierover met elkaar te hebben gesproken, zijn we op pad gegaan, nadat we goed de route hadden uitgestippeld. Ons doel van vandaag is Tintagel, het geboortedorp van King Arthur en zijn fameuze Tintagel Castle. Tenminste…wat er nog van over is.

11196287_10205346730201302_1405877577105351491_n

Onderweg heel relaxt gereden naar onze bestemming en daar de camping opgezocht die we hadden gezien op onze camper-app. Aan de rand van het dorp, met mooi uitzicht over zee en het kasteel staan we nu op onze plek. Nadat we alles weer aan kant hadden gemaakt, zijn we door het toeristische dorp gaan lopen en zijn we uiteindelijk in een gezellige pub belandt. Erg lekker geluncht met een paar pints of lager en Smooth beer van John Smith. Je raadt het al; daarna geen puf meer om de lange en intensieve wandeling naar het kasteel te maken. Deze doen we morgen! Nu even in alle rust lekker blog schrijven en lezen. Miriam is toch nog even naar het uitzichtpunt gelopen om daar nog wat mooie foto’s te maken.

11136743_10205346725241178_6893620891371597531_n 11150695_10205346728041248_5171870029228041419_n 11159457_10205346726881219_2835313557968073551_n

Vanavond lekker filmpje kijken in de camper en het kacheltje aan. Aan de kust is het zonnig, maar toch nog wel erg koud. Tot morgen!

Country & (South) Western, Winterbourne Stoke naar Lynton

Wat een feest! ’s Ochtends wakker worden en buiten lekker ontbijten. In Engeland! De weersverwachting ziet er niet al te best uit, maar de dag is in ieder geval goed begonnen. Heerlijke verse Jus d Orange en broodjes in de zon nuttigen met een speelse hond die nogal indringend aandacht vraagt om steeds zijn bal te gooien, schoppen of wat dan ook….in ieder geval; doe er iets mee!! Was een leuk begin van de dag, die uiteindelijk niet leuk is geworden, maar daarover zometeen meer….

C360_2015-04-24-17-03-39-692

Nadat we heerlijk rustig aan hadden gedaan, na het ontbijt, even alle routines uitvoeren met de camper om weer verder te kunnen gaan. Miriam doet alles binnen om ervoor te zorgen dat er niets los ligt in de camper en niets rammelt. We worden allebei gek van rammeltjes!

Onze geplande route gaat vanaf Winterbourne Stoke naar Lynton, een klein plaatsje aan de kust van Somerset, in het Zuid Westen van Engeland. We hadden vooraf onze route gepland en op basis van onze ervaringen gisteren, zouden alle wegen goed toegankelijk zijn voor onze toch wel wat lompe camper in dit pittoreske Cornwall, Devon en Somerset. Het begin ging helemaal lekker; niet zo heel druk op de wegen en mooie omgeving om doorheen te toeren.

Nu hebben Miriam en ik de afwijking dat wij Country & Western muziek helemaal geweldig vinden tijdens het camperen. Tijdens onze vakanties in de VS zijn we helemaal in de ban geraakt van deze engels-talige smartlappen. Met pakkende teksten als: “ik heb je lief, je bent mijn hartedief” en “je bent de enige vrouw waar ik van hou en ik blijf je altijd trouw” zou je menig hollandse zanger met pek en veren of rotte eieren van het toneel afgooien, maar met de Country & Western sound in combinatie met het engels, klinkt het toch super sfeervol als rondreizende toeristen. Mooie herinneringen aan deze muziek, dus luid schalmend uit onze speakers kwam met name Tim McCraw voorbij galloperend.

Zoals gezegd hadden we goed het tempo erin zitten totdat ineens: BOEM!! Allebei schrokken we ons helemaal het rambam en zagen we een vette plek met veren op onze voorruit. Bleek er een eend (moeder) tegen de voorruit te zijn gevlogen. Gelukkig was het er maar eendje 🙂

Deze dame zal het niet hebben overleefd, denken wij. Onderweg zien we heel veel fazanten, konijnen, vossen en vandaag dus ook een eend langs de kant van de weg liggen. Aangereden. Door de bosrijke en rustige omgeving is het jagersgebied, dus veel wild.

Nadat we bijgekomen waren van de schrik bleek ook dat de wegen steeds smaller en smaller werden en dat is op zich nog niet zo erg, maar door de enorm veel bochten en alle muurtjes en heggen die direct naast de weg  in de bochten staan, moet je erg alert zijn of er auto’s opeens uit de bocht komen. Dit is nogal een paar keer gebeurd vandaag en dan blijkt onze camper toch even iets groter te zijn dan wenselijk in die omgeving. Ook door de kleine dorpjes zijn de wegen erg smal en staan er soms auto’s geparkeerd waardoor je er net doorheen kan.  Ik merk dat Miriam niet op haar gemak zit, want zij zit aan de kant waar de auto’s elkaar raken. Het valt erg tegen hoe inspannend het rijden is. Ik voel mij zeker met de camper en ik ben goed in staat om op spiegels te kunnen rijden en ruimte in te schatten, maar ook ik zit af en toe toch met aangespannen bilspieren op de stoel, waartussen je een walnoot kunt kraken…

Tijdens lunchtijd kwamen we aan in Dunster. Een erg mooi charmant dorpje met huisjes met rieten kappen, smalle straatjes, kleine winkeltjes en een paar pubs. Daar maar even gegeten in Forrester Arms, maar daar werden we ook niet vrolijk van; Een sjoelsteen die als cheeseburger door het leven moest gaan en ik had een proefpakket van Uncle Ben’s kippenprut Masala…astronautenvoer moet lekkerder zijn! Jammer, maar helaas.

C360_2015-04-25-12-42-25-990 C360_2015-04-25-13-54-13-234

Maar dan nu de climax; rijdend in Minehead reden we een weg in die wederom smaller en smaller werd en steil naar boven liep. We wilden nog terug, maar dit kon nergens en inmiddels reden er ook auto’s achter mij, zodat dit dus geen optie was. Op hoop van zegen!

Wel…..ik kon niet meer verder; de camper zat vast tussen 2 muren en omhoog en naar beneden kon niet meer. Meteen kwam er hulp van een lokale bewoner van een huis. De spiegels raakten aan beide zijden de muren van de huizen, dus inklappen die spiegels. Aan beide kanten had ik geen centimeter ruimte, dus de bewoner ging voor mijn camper staan om mij te begeleiden. Ik kon immers niet meer in mijn spiegels kijken. Met veel stress in mijn lijf en Miriam een beetje bleek kijkend, gingen we beetje bij beetje tussen de muren door. Wel krassen van de heggen op onze camper, maar deze poetsen we wel weg. Na veel sturen, remmen, gas erbij, links, rechts, communiceren, lukte het ons om erdoor te komen. Fijn!!

C360_2015-04-25-15-12-38-845

Maar nu zaten we midden in het dorpje met alleen maar hele smalle straatjes. Nog meer stress! Maken dat we wegkomen uit dit pokkedorp!! Uiteindelijk lukte het en reden we de laatste kilometers naar Lynton, alwaar wij in de stromende regen aankwamen op een camping, met pub!

Nadat we Minehead hadden verlaten maakten wij ons op voor de laatste etappe naar Lynton. Het was verschrikkelijk zo smal en steil de wegen waren. En toch op een verlaten single track road nog een tolweg ook nog! Via zeer geavanceerde betaalterminals en futoristische ambtenaars-hokje voor de tol-inning betaalden wij onze tol en gingen weer de steile berg op.

C360_2015-04-25-15-55-27-700

Onze Lambortinki had toch echt veel minder te vertellen dan de PK-monsters als de Lamborghini’s waarvan de naam is afgeleidt. Tjonge…hele hellingen in zijn eerste versnelling moeten nemen. Schoot niet op.

We hebben besloten om ons te gaan bezatten na een dag als dit. Soms reageren we het dan af op elkaar, terwijl wij dat helemaal niets vinden om elkaar af te zeiken. Daarom maar nu even gezellig een hapje en veel drankjes! De pub naast onze camping Beggars Roost was super gezellig en weer leuke mensen ontmoet. Mijn schotland-vest heeft weinig vrienden gemaakt hier in Engeland….

Morgen nieuwe ronde, nieuwe kansen op een meer stressvrije en harmonieuze dag met elkaar!