26 maart 2016: Gehuchtendag regio Winterswijk

26 maart 20162 mei 2025 / martin&miriam / Een reactie plaatsen

Wat een heerlijk wakker worden deze ochtend, bij het aanhoren van al het vogel getjilp rondom onze camper. Naar buiten kijkend zien we nog de “Witte Wieven” op de weilanden ronddwalen, maar de voortekenen van een mooie zonnige dag zijn er! Allebei hebben we heerlijk geslapen in ons knusse bedstee. We beginnen de dag altijd eerst met koffie, ontbijtje en vervolgens dan de afwas. Lekker onder de douche in de camper om de dag fris en fruitig te beginnen en de plannen bespreken wat we vandaag allemaal willen gaan doen.

Aangezien de zon al lekker doorkomt, besluiten we eerst nog even naast de camper buiten even een boekje te lezen en nog een bakkie koffie te drinken. Rustig aan doen is ons motto!

Nadat het nog iets warmer buiten werd, hebben we onze scooter gepakt en zijn we maar gewoon op pad gegaan om rondom Winterswijk zoveel mogelijk dorpjes te zien, wat uiteindelijk geresulteerd heeft in een rit van 65 kilometer door allerlei nederzettingen, buurtschappen, gehuchten, dorpjes en idyllische landschappen. Wat is de Achterhoek mooi als je hem op deze manier op je scooter bekijkt…fietsen kan ook!! Aangezien we een snorscooter hebben konden we alle fietspaden blijven volgen en deze komen toch op plekken waar normaal gesproken auto’s niet komen. Prachtige plekken zijn we voorbij gekomen.

C360_2016-03-26-14-08-56-530

Al kronkelend over soms verharde wegen, maar meestal onverharde wegen zijn we langs de volgende dorpjes gekomen: Huppel, Henxel, Ratum, Brinkheurne, Kotten, Woold, Miste, Bredevoort, Heurne, Aalten en natuurlijk door Winterswijk.

C360_2016-03-26-14-09-33-258

In Aalten werden wij aangenaam verrast door het dorp. Mooie monumentale panden, leuke terrasjes, veel kleine particuliere winkeltjes en vriendelijke mensen. We besloten om hier even het terras op te zoeken bij de Herberg ‘D Olde Marckt en daar een cappuccino te drinken. In de tussentijd deed Miriam een poging om haar neef John van Gelder te bellen om ons te vergezellen. Hij woont in Aalten en aangezien wij daar niet dagelijks komen, vonden Mir en ik het wel leuk om hopelijk even bij te kunnen praten met elkaar. Jammer genoeg ging het niet lukken door allerlei afspraken die hij had. Volgende keer beter!

Het was inmiddels lunchtijd en omdat we zo lekker in de zon zaten en op een mooi terras, bestelden wij daar maar ook onze lunch. Wat ons mateloos irriteerde was het feit dat de jonge serveerster in een half uur tijd, 4x kwam vragen of we nog wat wilden drinken. Om gek van te worden! Zeker na onze prima ervaring van gisteren bij Willink! Mir had haar rode wijn nog niet op, toen ik besloot om maar vast even af te rekenen binnen bij de over-vlijtige serveerster. Netjes opgevoed zoals ik ben, nam ik mijn lege glas mee naar binnen om haar van dienst te zijn, maar toen ik binnen kwam zei ze toch weer meteen: toch nog maar een pilsje meneer? Om gek van te worden! Toen ik zei dat ik geen pilsje meer hoefde ondanks dat ze heel erg en heel vaak haar best had gedaan, viel het kwartje bij haar; ze begon te blozen. Wel een fooitje gegeven, dat dan weer wel!!

Na de lunch weer nog even een paar winkeltjes in om vergelijkend waren-onderzoek te doen door mijn lieftallige, weer op onze stalen ros gesprongen om weer aan de terugweg te beginnen. Dat viel niet mee, aangezien we na een tijdje verdwaald waren. We zijn geloof ik 24 particuliere boerenhoeves op gereden omdat we dachten dat we de weg volgden.

Ook enorm gelachen met elkaar doordat we steeds op de onverharde wegen (en dat zijn er nogal wat in en rondom de buurtschappen) bijna onderuit gleden. We voelden ons bijna de oud-crossers Strijbos en Schnieders, de meest succesvolle duo-motorcross kampioenen van ons land.

We hebben uiteindelijk onze camper weer teruggevonden en omdat het nog steeds zo mooi weer was, zijn we lekker met onze buitenstoelen naast de camper gaan zitten en pitten. Heerlijk was het! We zouden nog een wandeling gaan maken, maar ik zou er nu een heel verhaal omheen kunnen verzinnen waarom we het niet gedaan hebben, maar dat doe ik niet! We zaten zo lekker te zonnen en in die bossen is het maar donker en weet je nooit of je het daglicht ziet tijdens het wandelen.

Aan het einde van de middag nam de wind nogal toe en zijn we dus naar binnen gegaan en heeft Mir een heerlijke maaltijd gemaakt, samen afgewassen en nu lekker lezen in onze Lambortinki. Life is good!!

25 maart 2016: Winterswijk, Obelink en Lutje Kossink

26 maart 20162 mei 2025 / martin&miriam / Een reactie plaatsen

Vrijdagmorgen op tijd uit bed om de laatste spullen in de camper te leggen voordat we omstreeks half 10 wegrijden naar onze geplande bestemming in de Achterhoek. Een plek op Camping Lutje Kossink (nu niet creatief met letters gaan stoeien….mocht ik ook niet!) in Winterswijk hadden wij geboekt in het paasweekend. Een erg rustige kleinschalige camping, midden in de natuur.

Tot slot moesten we voor vertrek nog in de stromende regen wel eerst even onze scooter op het scooterrek zetten. Nu we dit alweer een paar maanden niet meer gedaan hadden, was het automatisme een beetje vervaagd, dus liepen we nog even te hannessen voordat alle sjorbanden goed waren gepositioneerd en op spanning gezet om de scooter tijdens de rit in ieder geval op het rek te houden. Want een weekend met de camper weg zonder onze gemotoriseerde tweewieler is niet meer te bedenken. We vinden het super om de regio af te struinen met onze Sym Fiddle II.

Zoals gebruikelijk hebben we de voorkeur om via secondaire wegen naar de bestemming te rijden. Dat geeft ons al direct het vakantiegevoel, aangezien ik normaal doordeweeks altijd op de snelweg rijd in verband met mijn werkzaamheden. In het natte weer verliep de rit naar behoren. Via Apeldoorn, richting Doetinchem en vervolgens dan naar Winterswijk.

We hadden bedacht dat we, als we toch door Winterswijk rijden, eerst ook nog even langs het campingwalhalla van Obelink moesten. We wilden namelijk een buiten-kookplaat kopen om in de zomer vaker buiten te kunnen koken, naast onze grillplaat. En natuurlijk wilden we nog even langs alle gangpaden van deze enorme winkel lopen, want we waren op zoek naar impulsen, vooral bekend van die aankopen…..Niks nodig eigenlijk, maar toch altijd leuk!

In ieder geval viel het ons op dat het verkeer steeds drukker werd, hoe dichter wij bij Obelink in de buurt kwamen. Gezien onze hersenen al inmiddels in de weekend-chill-mode zaten, kwamen we vlak voor Obelink er pas achter hoe druk het hier was. Files voor de afslag naar de winkel, verkeersregelaars en vooral: heel veel auto’s en campers. We werden geleidt naar een ver veld en moesten dus in de regen lopen naar de ingang die een stuk verder was. Onze coiffures waren volledig omgeslagen naar coupe de troep’s! Maar wat een drukte, er was niet doorheen te komen en bijna geen karretje meer te gebruiken. De gangpaden stonden vol met die onhandige karretjes en je zag het gemiddelde humeur bij iedereen per seconde afnemen. Vooral de mensen die met hun honden in de gangpaden met vreemde andere hondbezitters spraken hoe de stamboomverhoudingen, loopsheid en ontlastingsperikelen van hun trouwe viervoeters onderling verhouden, waren erg populair bij iedereen….not!! Tjonge, tjonge wat een gekkenhuis hier. Wegwezen! Vlug gepakt waarvoor we kwamen en met gierende banden weg van hier.

Vervolgens moesten wij ook nog even boodschappen doen voor het weekend en zoals volgens goed gebruik, doen we dat in de plaats waar we de dagen doorbrengen. Dus wij op zoek naar een parkeerplaats bij een landelijk opererende supermarkt. Dat ging niet lukken, dus wij buiten de parkeerplaats nog ergens in centrum zoeken naar een parkeerplaats. Maar aangezien er ook wederom een invasie van onze oosterburen gepland stond, was die ook niet te vinden. Waar zet je zo’n logge billboard van 7,50 meter lengte ergens neer? Na een paar rondjes vonden we ergens een plek, op loopafstand van het centrum en toen we een beetje om ons heen keken hoorde ik Mir zeggen…Ahaa!! Ja hoor: Een Albert Heijn, groot en met volle schappen! Prima ingekocht om voor dit weekend ons aan niets te laten ontbreken. Voordat we boodschappen gingen doen, vonden we dat het beter was om eerst ergens even te gaan lunchen. Direct in het centrum van Winterwijk zit Willink Grand Cafe en dat zag er erg uitnodigend uit. Erg druk ook en wij dus een plekje gezocht. Het was een prima lunch kan ik zeggen. Naast het goede eten viel ons met name de erg vriendelijke bediening op. Wat een attente, leuke, grappige en goede serveerster hadden wij aan tafel. Wat maakt dat toch een verschil in beleving als je op een fijne manier wordt geholpen. Erg leuke middag gehad!

Aan het einde van de middag, na de boodschappen te hebben gedaan, gingen we maar eens naar het Natuurkampeerterrein Lutje Kossink zoeken. Aangekomen aldaar kregen wij een mooie ruime plek helemaal achterin het veld. Niks op aan te merken en nadat we de camper goed hadden gezet en alles weer klaargemaakt voor een paar mooie dagen, eerst maar even een biertje, wijntje en hapje op tafel gezet. De eerste nacht in de camper slapen we altijd erg goed, dus omstreeks 22.00 uur waren wij er klaar voor! We call it a day! Morgen op pad met onze scooter.

APK goedgekeurd en klaar voor seizoen!

13 maart 20162 mei 2025 / martin&miriam / 2 reacties

De afgelopen week moest onze camper APK gekeurd worden en zijn jaarlijkse onderhoudsbeurt ontvangen. Op basis van het feit dat onze camper vorig jaar door NKC technisch gekeurd was en ook door de dealer goed was afgeleverd, verwachtten wij geen onverhoopte ellende.

Maar eerst moesten wij onze camper uit de stalling halen in Dronten. Zonder enig probleem startte hij direct en zag er ook nog prima ongeschonden uit! Het voelde weer lekker om met onze Lambortinki op pad te zijn. Eerst nog even de banden qua spanning checken en aftanken, om vervolgens weer naar ons huis te rijden om hem daar voor de deur te stallen. Afgelopen woensdag moest ik de camper naar de garage brengen hier in Lelystad. De keuze was gevallen op de Vakgarage Noordersluis in Lelystad. Aangezien onze camper vrachtwagenkenteken heeft en zwaarder is dan 3500 Kg, kan niet elke garage ons 2e huis op de brug hebben. Met vol vertrouwen onze camper bij deze garage achtergelaten, aangezien de eigenaar van de garage exact dezelfde camper heeft gehad als die van ons, de Eura Mobil 680 SB.

Eerlijk gezegd was ik niet bang voor onvoorziene reparaties, maar toen na een paar uur de garage belde met een lijst van euvels die opgelost moesten worden, voordat de camper weer zijn APK goedkeuring kreeg, baalden wij verschrikkelijk!

Even een opsomming van de problemen: 1. Uitlaat achterdemper vervangen, 2. Schokbrekers 4 stuks vervangen, 3. koplampunit vervangen, 4. Achterlichtunit vervangen ivm kapotte reflector, 5. Op 3e passagierstoel moest nog een veiligheidsgordel gemonteerd worden (hoe is vorig jaar de camper dan door keuring gekomen??), 6. ventilatieluchtslangen onder motorkap vervangen. Naast de reguliere onderhoudsbeurt en al deze reparaties waren wij bang dat dit allemaal wel zo’n 2000 euro zou gaan kosten.

Ook vroegen wij ons af hoe in 1 jaar al deze euvels opeens aan de orde zouden komen, terwijl we vorig jaar de camper hebben laten keuren door een expertisebureau via de NKC. De garage-eigenaar zei dat ook hij vorig jaar had kunnen zien dat de schokbrekers niet goed meer waren en de koplamp-unit en uitlaat er erg slecht aan toe was. Toen hadden we nog dit kunnen uitonderhandelen met de verkoper, maar nu na een jaar is er niets meer te doen dan gewoon de tegenvaller te verwerken en gewoon te betalen. Die aankoopkeuring van de NKC is dan eigenlijk ook een wassen neus en geldklopperij!

Niets dan lof voor de Vakgarage Noordersluis, die met alle kosten erg schappelijk zijn omgegaan en een erg nette offerte hebben geleverd en dus ook inmiddels uitgevoerd hebben. De Lambortinki staat er weer in vol ornaat voor de deur en is in tip-top conditie. Dat wetende is ook wel weer erg fijn! De komende week de camper van binnen en buiten weer schoon maken en klaarmaken voor het nieuwe seizoen. Lambortinki-groot

De paasdagen staan voor de deur en dan gaan we met onze camper voor het eerst dit seizoen op pad. De bestemming is dit jaar Winterswijk. Daar staan we op een natuurkampeerterrein Lutje Kossink. Ziet er erg mooi uit en in prachtige omgeving, dus wij zijn er klaar voor!!

Plannen maken

10 januari 20162 mei 2025 / martin&miriam / Een reactie plaatsen

De feestdagen zijn weer achter de rug en inmiddels zijn we samen weer een week aan het werk. Na de jaarlijkse recepties, handjes schudden, wangen kussen en alle kerstavonturen van een ieder aan te hebben gehoord, zitten we nu aan onze eettafel met allerlei boekjes en gidsen. Vanzelfsprekend met een wijntje en een biertje erbij. Want aan voornemens doen we ook niet! Dat was namelijk een voornemen van ons…

Met de reisgidsen en boekjes voor ons, zijn we al weer aan het mijmeren wat we dit seizoen gaan doen met onze Lambortinki. We missen ons tweede huis, wetende dat hij lekker warm, droog en stofvrij in een stalling staat. Miriam zit zich al helemaal te verkneuteren over de schoonmaak die jaarlijks plaatsvindt als de camper voor onze deur staat. We gaan hem van binnen helemaal leeghalen en goed schoonmaken, om vervolgens hem weer volgens een vast plan weer in te richten. Het wassen, poetsen en rijklaar maken is mijn verantwoordelijkheid, dus beiden verheugen ons al lekker voor de deur keuvelen met onze reisvriend, de Lambortinki.

C360_2015-09-12-15-52-33-809

Allereerst gaan we onze camper aanbieden voor een grote garagebeurt en APK keuring bij een erkend camper-garagebedrijf, waar mijn zwager John werkt. Hopelijk komen daar geen onvoorziene reparaties uit, maar de remmen, banden, olie, filters en leidingen moeten wel goed nagekeken worden, aangezien we zelf echt a-technisch zijn en onze camper toch al op respectabele leeftijd is gekomen. Goed voor de oudjes zorgen is ons credo!

Zoals het er nu uitziet, willen we onze camper medio maart uit de stalling halen om zodoende ermee weg te kunnen met de paasdagen, welke vroeg vallen dit jaar. We kunnen niet wachten! (ook haal ik dan mijn motor uit de stalling; kan ik mij helemaal op verheugen!)

Afhankelijk van de beschikbare tijd willen we in de paas- en pinksterweekenden in Nederland blijven en onze vakantie in juni zelfs ook in Nederland doorbrengen, indien het weer redelijk is. Als dit niet zo is dan houden we alle opties open en kijken we wel waar de zon schijnt. Een vakantiejaar zoals dit jaar in Engeland en Schotland willen we niet nog een keer; tjonge wat hebben wij een hoop regen en overstromingen gezien. Wel hebben we onze vakantie in september inmiddels al wel geboekt; Schotland gaan we weer bezoeken, nadat we eerst een week met familie en vrienden hebben doorgebracht in de Ardennen. Vandaar uit gaan we met de camper naar Schotland dus.

Maar nu eerst nog 2 maanden de winter voorbij laten gaan voordat het zover is om de camper uit zijn winterslaap te halen. Tot die tijd veel magazines lezen en binnenkort weer eens langs bij de grotere campingshops om weer in de sfeer te komen en nog wat spullen te kopen voor het nieuwe camperseizoen. Wij zijn er klaar voor!

Bonusweekend en ritje stalling

7 november 20152 mei 2025 / martin&miriam / Een reactie plaatsen

Het afgelopen weekend stond er nog een familiebijeenkomst gepland bij mijn grote broer Harry en Joanne in Gaanderen, nabij Doetinchem. Voor ons een mooie gelegenheid om nog een extra laatste weekendje te pakken met de Lambortinki. Ondanks dat we vrijdags nog gewoon moesten werken, hadden we wel de kans om al vroeg te vertrekken vanuit Lelystad. De avond daarvoor hadden we alvast de camper volgeladen met proviand en kleding voor de komende dagen.

Direct nadat we klaar waren met het werk, vlug omkleden en nog voor de grote filedrukte op vrijdagmiddag naar het oosten van Nederland. De bestemming die we vooraf al hadden bepaald was de camperplaats bij Camping Brockhausen in Stokkum. Hier waren we al eerder geweest en vonden het toen een erg prettige plek en mooie omgeving om met onze scooter rond te tuffen om de vele leuke dorpjes rondom Doetinchem te bekijken. Onze scooter gaat als een speer met ons beiden erop en ook het opladen en lossen van de scooter op het scooterrek gaat erg makkelijk nu we er meer routine in hebben gekregen de afgelopen maanden.

Aangekomen om ons ” eigen” plekje bij Brockhausen, direct de gordijnen gesloten en in het knusse woonverblijf eerst een lekkere maaltijd gemaakt met een koud biertje erbij. Daarna lekker gelezen en beetje muziek op de achtergrond een fijne avond gehad.

De volgende dag vroeg uit de veren en klaar maken voor de scooterrit in de omgeving, eerst naar ’s Heerenberg en daarna naar Doetinchem gereden. Lekker geslenterd in Doetinchem en op terrasjes gezeten. Het weer is fantastisch en het lijkt wel het eerste voorjaarszonnetje dat we zien. Iedereen is goedgemutst en vrolijk. Op de terugweg naar de camper nog even een dorpje ingegaan om wat boodschapjes te doen en te lunchen op het terras in “s Heerenberg.

Nadat we nog even een paar uurtjes in de camper hebben gechilled, zijn we op pad gegaan naar de house-warming van big brother Harry in Gaanderen. Daar gezellige avond gehad met zijn allen, toen wij ’s nachts weer op scooter naar de camper moesten. Tjonge…zo lekker als het overdag was, zo berekoud was het in de nacht. We waren er redelijk goed op gekleed, maar het viel een beetje tegen. Daarom maar na aankomst in camper dicht tegen elkaar aan gaan liggen in onder ons texel’s dekbed; heerlijk knus en behaaglijk de slaap gevat.

De zondag was eigenlijk dezelfde als de vorige dag; lekker rond tuffen in de regio en nog een stukje Duitsland gedaan op scooter. Einde van de middag konden we nog in de zon buiten voor onze camper zitten met een toastje, kaasje, wijntje en voor de chauffeur 1 biertje.

De boel weer opgeruimd en weer naar huis gereden in begin van de avond. Bizar hoe mooi het weer in de Achterhoek was en hoe mistig het was toen we Flevoland binnen kwamen rijden. Super lekker weekend gehad en campertje was weer in topconditie.

Gisteren, vrijdag 6 november, hebben we onze Lambortinki weer naar de winterstalling moeten brengen, tot onze spijt. De komende maanden zijn druk met werk en zien we geen kans om nog weer weg te gaan. Ook vinden we het thuis erg lekker om te zijn na een werkweek, dus het is goed zo. We hebben weer genoeg plannen voor het volgende camperseizoen, dus in de wintermaanden kunnen we verder werken aan de voorpret om bestemmingen en bezienswaardigheden uit te zoeken in de betreffende gebieden waar we heen willen.

Tot slot even wat data omtrent dit eerste camper-seizoen met onze eigen camper, de Lambortinki:

8500 km gereden, 9 landen bezocht (Nederland, Duitsland, Oostenrijk, Italie, San Marino, Belgie, Frankrijk, Engeland, Schotland), 1025 liter Diesel, 2100 liter schoon water, 2100 liter vuil water afgestort, 52 overnachtingen, 33 campings/camperplaatsen (gemiddeld 1,57 nacht per camping/camperplaats), Campingkosten totaal 950 euro (gemiddeld 20,00 per nacht), 26 liter rode wijn, 156 biertjes, 108 franse kaasjes en 41 chemisch toilet ledigingen (32 vullingen Miriam, 9x Martin).

Op basis van bovenstaande statistieken kunnen we concluderen dat wij een super mooi 1e camperjaar 2015 hebben meegemaakt. De komende wintermaanden zal in het teken staan van nieuwe voorbereidingen op 2016. Tot volgend jaar!

Laatste camperweekend: Otterlo / Nationale Park Hoge Veluwe

10 oktober 20152 mei 2025 / martin&miriam / Een reactie plaatsen

Nadat we nu inmiddels 3 weken weer gewerkt hebben na onze september-vakantie, vonden we dat we nog wel een keer met de camper weg wilden voordat we de camper weer naar de stalling zouden brengen. De weersverwachtingen zagen er de hele week goed uit en dus zodoende plannen gemaakt om dit weekend met onze Lambortinki weg te gaan. De afgelopen weken waren erg druk en we wilden wel een weekendje chillen ergens in het mooie Nederland. Lekker overdag wat dingen zien en wandelen om vervolgens ’s avonds lekker knus, met kacheltje aan, in onze camper biertje en wijntje te nuttigen en te lezen. Alleen moesten we nog een bestemming zien te vinden.

Vrijdag waren we allebei relatief laat klaar met werken, maar we wilden wel meteen weg als we klaar waren. Dit betekende ook dat we niet te ver willen reizen op vrijdagavond. De Veluwe was daarom vanuit onze hometown Lelystad een prima bestemming. Vol verwachting dus op pad naar Otterlo, grenzend aan het Nationale Park de Veluwe.

Nadat we klaar waren met werk, allebei ons omgekleed en direct met de camper onderweg naar Camping Beek en Heide, een natuurkampeerterrein. Aangekomen aldaar was het al donker geworden, dus op de tast een mooie plek in het bos gevonden en daar “ons kamp” opgeslagen. De scooter halen we er de volgende morgen wel van af, dus nadat we de elektra hadden aangesloten en de pootjes uitgedraaid, begon onze avond en ging Miriam meteen de keuken in om onze avondmaaltijd te prepareren. Daarna lekker nog een wijntje gedronken en plannen gemaakt voor 2016. Ook die voorpret is al heerlijk! Nu je weet wat je volgend jaar wilt doen, kunnen we dus al beginnen uit te zoeken wat we willen gaan zien en wat er allemaal te doen is.

Heerlijk geslapen in ons kneuterig klein liefdesnestje…zeg maar gerust “in coma gelegen”. Dakluik open en frisse lucht naar binnen. Samen onder het thermo-dekbed en onze neuzen koud van de buitenlucht….heerlijk!

Zaterdagochtend zoals gewoonlijk eerst rustig wakker worden, ontbijtje doen en vervolgens beiden douchen en aankleden. We vinden het mooi zoals we weer snel onze routines binnen oppakken. Net alsof we nog niet zijn thuis geweest na onze vakantie. Alles ligt nog op zijn plek.

Na het ontbijt samen even de scooter van het rek afrijden en klaar voor de start!

We rijden eigenlijk direct vanuit onze camping in het Nationale Park de Hoge Veluwe binnen. Even vragen of we met onze scooter het park in mogen. Ook willen we weten of we met de scooter ook over de fietspaden van het park mogen rijden. Aangezien wij een snorscooter hebben mag dit. Tot ongenoegen van de fietsers trouwens, die in grote getallen aanwezig zijn in het park. Vanaf de entree in Otterlo rijden we door naar het bezoekerscentrum om daar onze scooter te parkeren en het centrum te gaan bekijken.

Bij aankomst blijkt dat het een wandeldag is in het park, met inschrijving en al. Wij gaan eerst maar eens binnen kijken in het bezoekerscentrum. Wat een mooie en warme omgeving is het centrum. Erg sfeervol ingericht en prachtige natuur-decors gezien. Heel veel informatie over de Veluwe en ook de dieren, planten en bomen zijn goed in beeld gebracht. Ook kun je in Museonder; een ondergronds museum waar je veel kunt te weten komen over de bodem, grondwater en historisch dierenverleden vanaf de eerste ijstijd tot en met nu. Er hebben dus nijlpaarden, olifanten en mammoeten in Nederland geleefd. De botten en schedels zijn er nog te zien. Was erg interessant!

Daarna zijn we via de beeldentuin van het park naar het Kröller-Müller Museum gelopen. Het weer was erg goed voor oktober, dus ook het licht, kleuren en geur in de beeldentuin waren mooi!

Allemaal beelden van verschillende kunstenaars waren er te zien, maar mijn Miriam was voornamelijk druk met het fotograferen van zwammen en vogels, dan dat ze oog had voor de beelden. Ook mij kan het niet echt bekoren allemaal. Veel beelden vind ik niets, sommige wel!

Daarna dus doorgelopen naar het Kröller-Müller Museum. Het Kröller-Müller Museum is een museum voor moderne kunst, gelegen in het Nationaal Park De Hoge Veluwe te Otterlo. Het museum en het aangrenzende beeldenpark, samen ca. 25 ha, genieten internationale bekendheid. Jaarlijks komen er ruim 250.000 bezoekers uit binnen- en buitenland.

We vonden dat we dit museum een keer moesten zien, ondanks het feit dat wij eigenlijk cultuurbarbaren zijn. Allebei; we hebben er niets mee.

Van te voren hadden we via Facebook al laten weten dat er naartoe gingen en kregen we al reacties van hoe prachtig de kunstcollectie van met name Vincent van Gogh was.

Benieuwd hoe we het zouden gaan vinden…

Wel: binnen 15 minuten waren we er weer uitgelopen. Sorry, maar nadat we een paar minuten binnen liepen, en volgens anderen, de meest indrukwekkende schilderijen zouden zien, was het Miriam direct opgevallen dat de vloer dezelfde vloer was als bij ons thuis en vonden we de film over ons geliefde Schotland en de doedelzakmuziek het meest mooie. Wij moeten denken aan de commercial van de Ikea poster die door de gemiddelde bezoeker in dit museum op € 15.000.000,00 wordt geschat; zo betrekkelijk is eigenlijk alles hier. Er zitten absoluut mooie schilderijen bij, maar om er nu met een paar mensen minuten erover te kletsen welke details de kunstenaar heeft willen benadrukken en in welke gemoedstoestand hij is geweest?? Het zal wel! Het is mooi of het is niet mooi. Mijn artistieke buurvrouw Jacqueline schildert ook prachtig en die vraagt maar € 15,00 voor een mooi prentje…ook mooi!

We vonden dat we even lekker moesten lunchen om even de ochtend te evalueren. We zijn met de scooter het park uitgereden weer naar Otterlo en daar heerlijk gegeten bij Restaurant Timber, horend bij Boutique Hotel Sterrenberg. Een erg mooi ingericht hotel, lekkere sfeer ook! De eerste vraag die Miriam vroeg toen de serveerster kwam was welke RAL kleur de muur bij de open haard had….tja, dan weet je dat er weer kwasten aan te pas komen binnenkort. (Terwijl de verf nog niet eens droog is!)

We kozen voor het verrassingsmenu; Steak tartaar met ansjovis en aubergine-mousse en als hoofdgerecht Kabeljauw. Heerlijk!

Daarna wilden we met onze scooter door het Park Hoge Veluwe rijden. De zonnestralen door de bomen schenen mooi op de fietspaden en in het park kregen we de prachtigste uitzichten te zien over de heidevelden en bossen. Miriam heeft onderweg veel foto’s gemaakt en we vonden het Park erg de moeite waard om bezocht te hebben. Meestal met mijn motor rijd ik er ook langs, maar nog nooit zo erin gereden. Dat is toch het voordeel van onze scooter; we komen op veel meer en andere plekken dan met camper, auto, motor en wandelend.

Aan het einde van de middag zijn we weer terug in het dorp en halen we nog even boodschappen bij de Spar en de plaatselijke slager Wilbrink. Het dorp is erg druk en we gaan dan ook meteen weer terug naar de camper. Na aankomst nog even in de zon een biertje gedronken en daarna in camper de avond doorbrengen.

Morgen hebben we nog de hele dag op de camping en gaan we nog een tocht maken met de scooter. We genieten het er nog even van!

Diefenbach en Rudesheim am Rhein

18 september 20152 mei 2025 / martin&miriam / Een reactie plaatsen

Vandaag het laatste blog van deze heerlijke vakantie met onze camper; het zit er weer op jammer genoeg!

Vanuit Lindau am Bodensee zijn we gisteren vertrokken van de camping, nadat we eerst hadden bepaald dat we vanaf nu binnendoor zouden gaan rijden en niet meer over de snelweg. We hebben nog 3 dagen voordat we thuis moeten zijn, dus lijkt het ons leuk om dwars door Duitsland uitsluitend over secondaire wegen te rijden en hopelijk zodoende veel van het echte Duitsland te zien. Als we wegrijden is het eerste stuk dat we rijden al direct prachtig. Glooiende bergen, maisvelden en andere gewassen, waardoor het een prachtige kleurenschakering wordt van de uitzichten door de dalen rondom ons heen. We genieten intens van deze manier van relaxt rijden. Ook wat we afgesproken hebben is dat we uiterlijk tot 2 uur ’s middags rijden en dus gemiddeld maximaal 4,5 uur per dag. Zodoende hebben we het gevoel dat het niet een reisdag richting huis is, maar dat deze manier van reizen ook echt een onderdeel van de vakantie worden. Door de camper hebben we geen exact doel; we kunnen namelijk stoppen wanneer en waar we willen. Dat is echt een gevoel van vrijheid dat we allebei heerlijk vinden. De eerste uren van de reis gaan werkelijk door mooie dorpen met vakwerk-huizen, maar ook straten met kleurrijke huizen en mooie terrasjes en winkels. Echt, wat is Duitsland een mooi en lekker land om in te vertoeven. In de meeste gevallen komen we ook dan ook alleen maar vriendelijke mensen tegen. De camper heeft wat minder moeite met de wat vriendelijke bergen en rijdt echt comfortabel. Ook het benzine- en olieverbruik is prima te noemen voor de omvang van de auto, het vermogen van de motor (die iets te licht is voor deze camper) en de omgeving waarin de Lambortinki te laatste weken in heeft moeten verblijven.

We lagen mooi op schema totdat we in de buurt van Stuttgart kwamen. De navigatie stuurt ons dwars door het centrum heen en het is nogal druk tussen de middag met auto’s en vrachtauto’s. Laten we het maar positief omschrijven; we hoeven dus geen stedentrip naar Stuttgart te plannen in de toekomst. We hebben alles zo goed als gezien en het kon ons niet echt bekoren. Maar wel veel gezien van de stad. Hierdoor hebben we wel weer veel tijd verloren. We hadden nog een half uurtje om door te rijden volgens afspraak om om 14.00 uur te stoppen. Echter een lange file gooide roet in het eten. Om nu op een parkeerplaats langs een weg te gaan staan voor een nachtje, is ook niet echt uitnodigend met alle Familie Roma’s en Petalo’s ook onderweg. Daarom breken we al de eerste dag met ons voornemen om tijdig te stoppen. Overmacht valt niet te ontwijken, dus we rijden dan maar nog even een uurtje door. Onderweg konden we even kijken op onze app van Campercontact van de NKC (Nederlandse Kampeerauto Club) en ook nog even op de app van ACSI.

Na een tijdje kwamen we via de App in beeld met een Wijnboerderij in Diefenbach, een heel klein dorpje in de heuvels, nog net in Baden Wurthemburg na Stuttgart. Het woord Wijnboerderij klonk Miriam natuurlijk als muziek in de oren, dus die was snel overtuigd dat we daar heen moesten. De paniek in haar ogen toen ik opperde om toch maar ergens anders te kijken sprak boekdelen.

Aangekomen bij Weingut Hausserman in Diefenbach, werd er net een vrachtwagen geladen met duizenden flessen wijn en werden we erg hartelijk begroet. Miriam had stiekem al een bestelling geplaatst via de online-shop van deze wijnboer dus….

De beste man wees ons onze plek en we konden dus achter de boerderij, van een weids uitzicht met grasland en fruitbomen genieten vanuit onze camper. Na het einde van de werkdag waren alle auto’s verdwenen van de parkeerplaats naast ons en stonden we in alle rust, maar dan ook alle rust alleen op deze mooie plek. Binnen alles lekker gezellig gemaakt en heerlijk gegeten samen. Gordijnen dicht en lampjes aan en heerlijk met pot thee (echt!!) zitten lezen in een boek. Zonder de hele avond maar iets tegen elkaar te zeggen, toch een supergezellige avond gehad. Voor het naar bed gaan beiden nog even gedoucht in onze camper en toen lekker gaan slapen. Door de koele lucht en alle ramen open te zetten in ons slaapvertrek en dakluik, heerlijk na de warme weken weer samen onder het dekbed geslapen.

Vanmorgen werden we wakker voordat de werklui van de wijnboerderij weer begonnen met werken, dus nadat we weer alles aan kant hadden konden we mooi op tijd weer vertrekken. De wijnboer wilde maar 10 euro voor de overnachtingsplek ontvangen. Normaal is het gratis als je ook daar wijn koopt, maar omdat het nogal hectisch was en niemand tijd had om uitleg te geven over de wijnen, hebben we gewoon betaald en dus geen wijn gekocht dit keer. Maar we gaan zeker via de online shop nog eens een paar doosjes bestellen. De flessen zien er goed uit en ook de etiketten beloven dat het geen liebefraumilch is of zo. We zijn jammer genoeg wel ons opstap-trappetje voor de camper vergeten bij deze wijnboerderij. Jammer, aangezien dit trappetje nog van Koosje is geweest, de moeder van mijn zwager en later nog even het maatje van mijn vader. God hebbe haar ziele!

Ook nu komen we door de landelijke omgeving weer op de mooiste plekken te rijden. Heerlijk over boerenweggetjes waar niemand komt, stuurt onze navigatie ons op pad. De avond ervoor hadden we de route via de navigatie nog even nagelopen om zodoende grote steden te vermijden zoals Karlsruhe, Mainz en Heidelberg. Miriam kan erg goed kaartlezen en doordat zij tegen de navigatie in een alternatieve route had uitgezocht, besloten we de navigatie maar een dag vrij te geven en gewoon ouderwets via de kaart te gaan rijden. Miriam had een prachtige afwisselende route gemaakt en we genoten wederom van het reizen door de gebieden. We komen nu wel veel meer door de dorpjes, maar dat vinden we allebei erg leuk. Steden vinden we wat minder. Het enige dat een bepaald risico met zich mee neemt is het feit dat de navigatie speciaal op de afmetingen, hoogte en gewicht van camper is ingesteld. Vooral bij bruggen en andere obstakels waarbij deze factoren een rol spelen kan het rijden op kaart een verrassende situatie opleveren. Het is allemaal goed gegaan en alleen bij een brug van 3,20 mtr hoogte was het even billen knijpen. Onze camper is namelijk 3,10 mtr hoog. Maar of dit ook inclusief de dakluiken en zonnepanelen is, dat durven we niet te zeggen. Het is goed gegaan, dus dat is weer een leermoment geweest.

Na deze mooie rit in het boven verwachting mooie weer, kwamen we aan Rudesheim am Rhein, onze bestemming. Via Bingen am Rhein kwamen we aan bij de Rijn en moesten we een pont nemen naar de overkant, waar Rudesheim ligt. Deze plaats had ik gekozen omdat ik jaren geleden met een aantal voetbal- en motorvrienden hier ben geweest tijdens een 5-daagse motortrip. Een fraai stadje direct aan de Rijn en met tal van pleintjes, smalle straatjes, vakwerkhuizen en een boulevard direct langs de Rijn. Super-toeristisch, dat wel! Het overvaren met de pont gaf een prachtig uitzicht op de bergen vol met wijnranken en daarvoor een kleurrijk stadje met veel vertier.

Eerst maar even onze uitgezochte camping opzoeken om de camper te stallen en dan lopend het stadje te gaan verkennen. De camping ligt 500 meter buiten de stad en aangekomen zien we dat het erg druk is op de camping. Medio september!! Volgens mij is het vakantie naseizoen nu hoofdseizoen geworden nu de vergrijzing in Europa massaal toeslaat. Iedereen gaat buiten het hoog-seizoen op vakantie lijkt het wel. Ook hier drukken Miriam en ik de gemiddelde leeftijd. Alhoewel niet meer zoals vanouds, ik ben inmiddels ook een nieuwe doelgroep geworden; 50Plus!

In ieder geval hebben we geen plaats voor de nacht en zoeken naar een andere camping in de buurt. Deze vinden we 5 kilometer buiten Rudesheim en blijkt een surrogaat Ponypark Slagharen te zijn, ook met camping. We hadden eerst het doembeeld dat we geconfronteerd werden met honderden jonge kinderen, maar dit viel enorm mee. Wel honderden shitland-pony’s! Wat een stank bij de paardenbak!

Wij zetten onze camper op een leeg veld en staan zo goed als alleen. We halen de scooter van de drager en gaan met de scooter naar Rudesheim. We gaan als een speer naar beneden en halen de 60 kilometer per uur met onze snorscooter. Hahahaha, hij is niet opgevoerd, maar we gingen met 15% daling naar beneden en met deze massa aan boord maak je dan wel snelheid! Reken maar! We hadden een lol, maar meteen kwam ook het besef dat we weer naar boven moesten straks….oeps!!

Na de leuke middag in het stadje en de heerlijke late lunch en nog een beetje te hebben rondgelopen, besloten we terug te gaan naar de camper.

We hebben ons bescheurd samen. De scooter was natuurlijk bijna niet naar boven te krijgen en Bob en Annie de Rooij hielden het verkeer nogal op met hun topsnelheid van 15 kilometer per uur die uiteindelijk op een nogal zeer steil stuk naar boven terug viel naar 0 kilometer per uur.. we vielen bijna om…ook van het lachen trouwens.

Maar ja, dan sta je er en moet je met scooter aan de hand de heuvel op lopen. Nou dat was geen pretje. Ik had daar natuurlijk weer iets subliems op gevonden; Miriam loopt met de 2 helmen naar boven en ik rijd met de scooter naar boven en wacht daar dan wel op haar (zo ben ik ook wel weer…)

Het klinkt erger dan het is, maar het was maar een afstand van 150 meter dat we niet met de scooter konden rijden. Daarna zijn we met een slakkegang nog de laatste kilometers samen gereden.

Conclusie is nogmaals; ik ben niet te zwaar voor de scooter. Mij kan ie hebben! De problemen beginnen als Miriam erbij opstapt; die is dan te zwaar voor de scooter!

Na terugkomst de scooter weer opgeladen binnen een wereldtijd! Gaat super zo!

Vanavond nog even een avondje in camper en morgen weer de laatste etappe naar huis. Deze gaat wel over de snelweg, dus hopelijk zijn we snel thuis om ook nog even de boodschappen te kunnen doen. We hebben een supervakantie gehad, maar weer aan het werk vinden we ook erg leuk!

Lindau am Bodensee – Duitsland

16 september 20152 mei 2025 / martin&miriam / Een reactie plaatsen

Vanmorgen vroeg inderdaad besloten om Camping Mario in Caldenazzo te gaan verlaten en door te rijden. We hebben op de navigatie gekeken en denken dat de Bodensee een leuke bestemming is voor nog 2 nachten. Het weer lijkt er nog goed te zijn en zodoende kunnen we het zomergevoel nog even verlengen voordat we weer echt huiswaarts gaan en de herfst tegemoet rijden, zoals we moeten geloven via verschillende betrouwbare bronnen.

Via de Navigatie zien we dat we om ongeveer 14.00 uur a 14.30 uur aankomen in Lindau am Bodensee. Lijkt ons een goed reisdoel en we gaan goedgemutst op pad. Eerst nog langs een grote supermarkt om de koelkast en voedselvoorraden weer aan te vullen. Binnen een uurtje waren we gepakt en gezakt weer op weg met alle lekkere dingen waar we van houden.

Toen nog even aftanken om zodoende meteen meters te kunnen maken. We kwamen erachter dat ik niet via self-service aan brandstof kon komen, aangezien de italiaanse banken van dit tankstation geen vreemde bankkaarten accepteerden. Dus door naar de pompbediende die ouderwets je auto afvult met brandstof. De krasse man was inmiddels 80 jaar oud, maar door alle corrupte italiaanse politici en de dure Europa regeling kon hij nog steeds niet met pensioen en moest ie nog steeds aan de pomp staan. Al meer hij aan het praten werd, hoe bozer hij werd. Hij verontschuldigde voor de dure brandstofprijzen en ook zijn kosten die hij in rekening moest brengen. Dat was nog even tanken anno jaren 70 uit de vorige eeuw…..een pompbediende. Hier heel normaal nog!

Het negatieve verhaal van de pompbediende ging de hele dag doorwerken op onze gebeurtenissen. Het zat ons vandaag niet mee. Niets ergs gebeurd, maar het was echt zo’n dag dat alles tegen zat en we ons gingen frustreren over een aantal zaken. Onderweg op de snelweg richting Oostenrijk liep alles nog op letterlijke rolletjes. Niets aan de hand. We volgden de borden Brennerpas en tot aan de Oostenrijkse grens ging alles lekker. Allereerst moesten we onze GO-box voor Oostenrijk weer opladen. Dit digitale boxje is gekoppeld aan jouw auto en je moet deze digitale kluis eerst vullen met saldo om je tol te betalen. Minimaal € 75,00. Dit bedrag waren we alleen al kwijt op de heenreis. Nog geen 200 kilometer gereden door dit land en al € 75,00 kwijt. Wij bij het tankstation, dat kastje opwaarderen voor weer 75 euro. Dit moest volgens ons wel voldoende zijn om Oostenrijk doorkomen. We wilden wegrijden uit de parkeerplaats langs de snelweg, toen we in een rij kwamen te staan met allemaal vrachtwagens. Deze werden gecontroleerd op asielzoekers bij de grens en zodoende stonden we een tijdje stil voordat we weer de snelweg op konden.

Na een 50 tal kilometers te hebben gereden hoorden we ineens 4 piepjes als we een tolpoortje passeerden. Normaal is het 1x piep en dat is het signaal dat de incassering van het geld prima is verlopen. Nu dus 4 piepjes. Wij opzoeken wat dat betekende en het bleek dat er geen geld meer geincasseerd kon worden van onze Go-Box. Je moet je dan melden bij het eerste tankstation om je Go-Box te laten uitlezen en je achterstallige betalingen uit te betalen. Wat bleek; de € 75,00 saldo was na 50 kilometer al op en ik moest nog eens 20,28 bijbetalen en ik moest nog de rest van Oostenrijk door (ca 70 km) en daarboven moest ik nog 130 euro opwaarderen. Reken even met mij mee: Dat is dus een doorrij-retourtje door het groene joedelahitee-Oostenrijk een totaalbedrag van ongeveer € 250,00 aan tol!! Wat betaal je dan als je met je personenauto er doorheen rijdt? Een € 10,00 biljet!! Omdat wij dus een camper hebben met een zwaarder gewicht als 3500 kg en een drie-asser betalen we zoveel. Dure hobby dat Oostenrijk! Een tegenvaller dus.

Bijgekomen van de schrik gaan we dus weer op pad en krijgen we meteen te maken met een wegomlegging en moeten we de Arlberg-pass nemen in plaats van de tunnel. Nou….dit was met ons oude bessie op 6 wielen en 110 PK geen feest kan ik jullie zeggen. De Lambortinki had het er druk mee en moest de gehele weg naar boven op de berg in zijn eerste versnelling rijden, met nogal wat toeren en zwarte rook uit de uitlaat. Ik had weinig vrienden achter mij rijden deze trip. Op een bepaald moment werden er steeds meer auto’s beperkt door ons campertje, dus ik dacht ik stop even op een passeerhaven om al die auto’s voorbij te laten. Heer en dame zoals wij zijn…

Had ik het maar niet gedaan, want de Lambortinki kon niet meer weg komen van zijn plek en veel rook, heel veel rook. Ik dacht dat de koppakking eruit lag of zo (klinkt wel technisch he zo’n technische diagnose…terwijl ik er geen bal verstand van heb!). We kwamen niet weg. Totdat er even geen auto’s meer aankwamen heb ik de camper met veel toeren in zijn eerste versnelling laten wegrijden en na een tijdje kwam ie meer en meer in beweging en kon ik zowaar nog iets versnellen. Toen na een paar bochten uiteindelijk de afdaling begon, ging het weer vanouds. Alleen hadden we het gevoel dat we de omleidingsborden hadden gemist. Toch maar gewoon deze pas blijven volgen en we zien wel! Uiteindelijk kwamen we weer op de oorspronkelijk weg uit en konden we in tempo door. Het voordeel van deze pas was wel dat ie werkelijk prachtig was om te zien. Wat een vergezichten met bergen en dorpjes en zelfs nog gletsjers gezien op een paar bergen.

Doorrijden tot Lindau duurde even wat langer dan vooraf was gepland, dus we waren al wat chagrijnig geworden aangezien we dit soort lange reisdagen niet echt als vakantie zien. Graag zijn we omstreeks 14 uur op een camping of plaats om dan in alle rust het dorpje of omgeving nog te kunnen bekijken. Dit gaat vandaag niet lukken. Toen we uiteindelijk in Lindau waren aangekomen, hadden we een camping gevonden die direct aan de Bodensee lag. Daar aangekomen bleek hij volgeboekt te zijn. Campers verdrongen zich om die camping, maar we moesten dus verder zoeken om plek te vinden. Ook de camperplaatsen waren tjokvol overal. Doorgereden naar een volgend dorp en daar op een vakantie-resort (lees: erg massaal!) te gaan staan voor een nacht. Ook hier breekt het slechte weer morgen door. Allebei zijn we gaar en bloedchagrijnig, dus we gaan maar even niet met elkaar in gesprek en geven elkaar even de tijd om bij te komen. Als Miriam dan om 16.30 uur onze lunch maakt, ziet het er niet naar uit dat we ’s avonds nog gaan eten. Wel nog even een biertje gepakt bij de Stube en toen weer terug naar ons huisje om de avond hopelijk nog gezellig af te sluiten. Morgen hopelijk een betere dag!

We hebben besloten dat we sowieso maar tot uiterlijk 14.00 uur gaan rijden en dat het niet uitmaakt hoe ver we dan zijn. Gewoon stoppen na 4 a 5 uurtjes rijden. Veel relaxter!! Gaan we doen dus! Morgen zakken we verder af vanuit zuiden naar het noorden, richting ons stenen huis.

Lago di Caldenazzo – Trentino Aldige

16 september 20152 mei 2025 / martin&miriam / Een reactie plaatsen

De weg van San Marino naar het meer van Caldenazzo was er een om niets over te schrijven. Tenminste; de eerste paar uur over de snelweg was saai. Daarna kwamen de bergen en daarin voelen wij ons toch meer in ons element. Op het moment dat we de Tiroler Bergen zagen en we er doorheen reden, werden we weer energieker en viel er weer veel meer om ons heen te kijken. Prachtige grote kloosters en statige kerken in de zon tegen een bergwand opgebouwd, met daaronder het betreffende dorp met de verschillende kleuren huizen en daken. Daaromheen grote groene bergen en een blauwe lucht. De temperatuur was broeierig, maar voldoende zon om in onze gedachten straks aan het meer voor onze camper in de zon te liggen.

Het meer van Caldenazzo was ons bijgebleven door de verhalen van mijn broer Jos die er jaren met zijn gezin op vakantie ging. Hij zei al dat we daar eens langs moesten rijden en was ervan overtuigd dat het ons daar zou bevallen. Nou….hij heeft gelijk gehad! Dit is zeker een plek die we iedereen kunnen aanraden. Het heeft de sfeer van Tirol, het weer en het eten van Italie en allemaal kleinschaliger dan aan de echte toeristische plekken langs de bekende meren Garda en Maggiore.

Voordat we de camping gingen zoeken, wilden we nog even onze boodschappen doen in een supermarkt in Caldenazzo. Tegenvaller was dat anno 2015 nog gewoon een siesta wordt gehouden in dit dorp. Dan maar meteen naar de camping om in te checken en dan morgen maar boodschappen doen. Als alternatief zien we genoeg leuke restaurantjes om de avond door te komen. We besluiten om naar Camping Mario te gaan voor een nacht en misschien wel 2 nachten. Het ziet er erg gezellig uit allemaal en er is een mega groot zwembad en leuk terras aan het zwembad om wat te drinken. Nadat we onze Comfort Plus plek hadden gevonden en ons huis hadden gestald, meteen de routines afdraaien mbt het kwartier maken.

Direct zwemkleding aangedaan en heerlijk met Miriam gaan zwemmen in het 28 graden verwarmde bad. Heerlijke ligstoelen rondom het bad om te vegeteren, loeren en lekker te kunnen lezen. We waren nog maar net uit het water totdat we aan de praat kwamen met Koos, een driejarig ventje dat duidelijk om een praatje verlegen zat. Wat een prachtig kereltje was dit zeg. De kinderlogica werkt gewoon zo ontwapenend en aanstekelijk dat we een supergezellige middag hebben beleefd met Koos en zijn vader, die er niet tussen kwam bij al zijn verhalen. Jammer dat Koos zo introvert is, anders had ie toch wel wat meer te vertellen gehad en was hij was socialer geweest naar zijn omgeving….tsssss introvert…..echt niet!

Terug gekomen bij de camper waren onze buren, bij terugkomst van hun fietstocht ook verrast dat er een nogal grote en hoge camper pal voor hun uitzicht was gestald. Ik denk; ik breek het ijs en begin over zijn nieuwe auto die ik erg mooi vind: De nieuwe Nissan Quarsqai (ik weet bij god niet hoe je dat schrijft..). Al pratende over de auto begint hij over de Lambortinki. Ik leg hem ons verhaal uit en hij zegt; Lammertink? Lelystad? Ben jij een broer van Jos Lammertink van De Visser LPG Installaties?

Ja, zeg ik. Sterker nog; ooit was ik ook een onderdeel van de LPG de Visser Clan. Hij ging meteen helemaal los over LPG tankauto’s en kon de hele geschiedenis van De Visser BV. Hij was 46 jaar tankauto-chauffeur geweest bij OK Gas en kwam al jaaaaaren bij de Visser over de vloer. Al pratende bleken wij heel veel gemeenschappelijke relaties te hebben en ontstond dus een hele animerende middag met deze kwieke, kleine tankwagenchauffeur uit Markelo! Uit Markelo?? Maar dan ken je Renate van Santen ook wel, van Henk! Krijg nou wat; ken ie die ook?? Het werd een leuke middag.

Aangezien we geen boodschappen hadden gedaan, moesten we wel uit eten deze avond. Op aanraden van broer Jos, zijn we richting Ristorante Europa gelopen om daar een hapje te gaan eten. Daar aangekomen zagen we dat alles al dicht is en het toeristenseizoen op een einde is gekomen. Alle restaurantjes in die hoek van het dorp waren dicht, dus liepen we maar weer terug naar een weg waar nog een erg mooi terras bij restaurant open was. Daar maar een maaltijd nuttigen. Maar Koos, die we weer tegenkwamen, vond het maar raar dat we in zo’n huis met vreemden gingen eten als je ook thuis een keuken hebt met een koelkast en eten daarin. Tja…..de kleine man had weer gelijk!

De maaltijd aldaar viel erg tegen, ondanks de erg vriendelijke serveerster.

Thuis nog even een afzakkertje genomen en aangezien we erg moe waren, maar vroeg onder de wol. De avond temperatuur zakt al aardig richting najaar, dus dat vinden we fijner dat de warme drukkende nachten aan de kust en aan het lago Garda.

We weten nog niet wat we morgen gaan doen. Nog een dagje blijven of toch weer doorrijden naar een volgende bestemming? Het weer wordt morgen hier erg slecht, dus uiteindelijk kiezen we ervoor om morgenochtend meteen weer te gaan rijden naar onze volgende bestemming. Welke? We zien wel!

San Marino

14 september 20152 mei 2025 / martin&miriam / Een reactie plaatsen

Gistermorgen zijn we in alle rust wakker geworden en hebben alle voorbereidingen getroffen om weer op pad te gaan. De bestemming van deze dag is San Marino. Dit dwergstaatje hebben wij nog nooit bezocht en het lijkt ons een leuke afwisseling ten opzichte van de laatste dagen aan de kust. We weten niet zoveel van dit staatje, behalve dat het een belastingparadijs is en dat er jaarlijks een Formule 1 Grand Prix wordt gehouden. Maar voor de rest? We gaan het beleven de komende dagen.

Onderweg vanuit de kust richting Rimini komen de eerste borden met San Marino op de bewegwijziging. We bedenken nog wel even dat we nog wat boodschappen moeten halen voor de komende dagen en zien een grote supermarkt aan onze linkerzijde opdoemen. Niet nadenken en meteen hiervan gebruik maken. Je weet immers nooit, met zo’n grote camper, of je in San Marino ergens makkelijk kunt parkeren. Zullen ook wel dwerg-parkeerplaatsen zijn denken we zo…

Voor ons is de boodschappen doen in een vreemde buitenlandse supermarkt ook altijd een hoogtepunt van de dag. Zoals jullie weten houden we van lekker eten en drinken en om weer nieuwe inspiratie op te doen in dit gedeelte van Italie is altijd leuk! Het opvallende van ons is dat Miriam altijd meteen naar de groente-afdeling loopt en ik loop te druppen van het kwijlen bij de vlees- en kaasafdeling. Maar goed…zo komen we beiden wel thuis met artikelen uit de schijf van vijf!

oh ja, Miriam kent ook nog een andere prioriteit van het boodschappen doen in dit soort grote supermarkten; de drankafdeling! Ongelooflijk voor welke prijs je hier een fles Sambucca en Limoncello in kan slaan! Aangezien Mir ook altijd in dozen wijn denkt, komt van deze beide likeurtjes dan ook minimaal 6 flessen van ieder in ons winkelwagentje te staan.

Ook ideaal van het boodschappen doen met de camper is dat alle boodschappen meteen in de koelkast komen te liggen en dat nadat alles op zijn plaats ligt, je meteen weer verder kan met de gedachte dat je na aankomst op de camping, niet meer op pad hoeft.

Aangekomen in San Marino zien we al heel snel een bordje staan met een camping erop, maar onze navigatie zegt dat we gewoon rechtdoor moeten. Er ontstaat een levendige discussie over wat te doen? Ik zeg: waarom koop je een navigatie als je toch stronteigenwijs bent om je eigen weg te volgen? Mir zegt: er is maar 1 camping in San Marino en dit bordje staat niet voor niets aan de kant van de weg. Raden wie gelijk heeft gekregen achteraf? Miriam natuurlijk!

Het volgen van de navigatie was OOK goed, maar hierdoor wel de berg op en aan de andere kant de berg af te hebben gereden en uiteindelijk op hetzelfde punt uitkomen waar het bord stond. Er leiden meer wegen naar Rome, zullen we maar zeggen nu we toch in Italie zijn…

Uiteindelijk melden we ons bij de receptie van de camping en werden we allerhartelijkst te woord gestaan door een nederlandse dame die al 28 jaar in San Marino woont. De sfeer op de camping, alsmede de plekken en aankleding van camping staan ons erg aan en we besluiten dan ook om hier een paar nachten te verblijven. Er is een prachtig zwembad en een goed restaurant op het park gesitueerd, dus de komende dagen vermaken we ons wel nu het weer nog zo superlekker is. Strakke blauwe lucht en 27 graden! Wat wil je nog meer!

Nadat we weer ons tuintje hebben ingericht, we hebben een extra grote plek genomen na onze claustofobische ervaringen op de campings aan het Garda Meer en de Adriatische kust, besluiten we om eerst maar even een frisse duik te nemen in het zwembad. Typisch italiaans is dat je dit alleen maar mag doen met een badmuts op. Jaaaaa, ze bestaan nog; badmutsen!! En er was maar 1 maat te verkrijgen, namelijk; te klein voor mij! Het heeft ons niet doen stoppen met ons initiatief om te gaan zwemmen. Dus met een blauw aangelopen hoofd en een zuurstofgebrek in mijn hersenen, ging ik met mijn afgebonden hoofd het water in. Het was met recht een frisse duik, maar toch erg lekker om even te zwemmen. Ook Miriam durfde het uiteindelijk aan om mij te vergezellen in het water.

Teruggekomen bij de camper, hebben we onze BBQ weer aan het werk gezet, Heerlijke maaltijd gegeten met kipfilet en een waanzinnige lekkere improvisatie van mijn keukenprinses. Ze had namelijk op de grill eerst met knoflook de bakplaat ingewreven om vervolgens daarop eerste aubergineplakken neer te leggen, dan daarop cherrytomaatjes en weer aubergine en zo verder totdat we toren hadden van deze lekkere groenten. Opgemaakt met zout, peper, knoflook en goede olijfolie. Tot slot met parmezaanse kaas nog even op grill geplaatst. Was echt een restaurantwaardige maaltijd, even op een grillplaatje in elkaar geflanst door Miriam Den Blijker!

Na het eten zoals gewoonlijk lekker tot laat buiten gezeten en gezellig gelezen, bebabbeld en een beetje van ons af kijken wanneer er weer nieuwe campers binnen komen rijden. Onze plek ligt op een perfecte locatie op een kruispunt. Altijd wat te doen!

De volgende morgen blijkt het weer niet al te best te zijn. Wel lekkere temperaturen, maar regenachtig en dus bewolkt. We gaan vandaag met het busje van de camping ons laten afzetten in centrum van San Marino. Deze service kost voor retourtje € 4,50 pp en je hebt geen sores. Hierdoor besluiten we ook om onze scooter niet van onze camper af te halen de komende dagen. Geeft ook nog eens extra rust.

Tjonge, tjonge, wat is San Marino een leuke plek om te vertoeven. Het overtreft onze verwachtingen! Mooie gebouwen en straatjes met heel veel winkeltjes en restaurantjes. Wel heel toeristisch, maar niet over the top! Lekker sfeertje en veelal super vriendelijke personeel overal. Al slenterend tegen de wel hele steile straatjes, met mooie uitkijkjes komen we verschillende leuke tentjes voorbij om even lekker een cappucino te drinken of even wat te eten. Het is een topdag!

Tijdens het winkelen zien we voor mij een paar hele mooie horloges van het merk Niko. Dit merk komt origineel van San Marino en het heeft echt prachtige horloges in hun assortiment. Ik heb niets met sieraden of kettingen, maar ik ben gek op horloges! We hebben dus een hele mooie voor mij gekocht in een opvallende kleur. Als een klein jongetje zo blij! Ik had er echter wel 8 kunnen kopen daar, zo moeilijk was het om een keuze te maken. Bij de volgende keer dat we de winkel weer passeerden, heb ik toch nog maar een ander opvallend exemplaar gekocht. Hebberig word ik ervan.

“Patser” zie ik jullie nu denken, maar de prijzen van deze horloges zijn echt heel schappelijk. Ook door het belastingvrije aspect van de dwergstaat.

Dat even later ook Miriam een heel mooi dameshorloge heeft uitgezocht was dan ook meer als logisch. Wel van een ander merk, maar ook een hele fraaie!

Teruggekomen van de dag San Marino bij onze camper, regent het inderdaad behoorlijk, maar door de lekkere temperatuur hebben we toch lekker buiten kunnen eten en hebben we nog tot in de avond buiten kunnen blijven. Nu toch maar de behaaglijkheid van de camper opgezocht en schrijf ik mijn blog en zit Miriam tegenover mij de Linda te lezen. Italiaanse radiozender met popmuziek op en wij vermaken ons wel.

Morgen wordt een rustdag en blijven we bij de camper en gaan we lekker zonnen bij het zwembad. De komende dagen worden er geen helse avonturen meer verwacht, maar meer “We zijn er bijna”-taferelen vanuit de MAX TV serie over camperaars. Beetje voor de tent hangen en slapen, lezen en vegeteren…..Heerlijk!!

Camperjoy: Over reizen met een camper…

Reisblog Martin, Miriam & Joep Lammertink

Camperreizen