Bonusweekend en ritje stalling

7 november 20152 mei 2025 / martin&miriam / Een reactie plaatsen

Het afgelopen weekend stond er nog een familiebijeenkomst gepland bij mijn grote broer Harry en Joanne in Gaanderen, nabij Doetinchem. Voor ons een mooie gelegenheid om nog een extra laatste weekendje te pakken met de Lambortinki. Ondanks dat we vrijdags nog gewoon moesten werken, hadden we wel de kans om al vroeg te vertrekken vanuit Lelystad. De avond daarvoor hadden we alvast de camper volgeladen met proviand en kleding voor de komende dagen.

Direct nadat we klaar waren met het werk, vlug omkleden en nog voor de grote filedrukte op vrijdagmiddag naar het oosten van Nederland. De bestemming die we vooraf al hadden bepaald was de camperplaats bij Camping Brockhausen in Stokkum. Hier waren we al eerder geweest en vonden het toen een erg prettige plek en mooie omgeving om met onze scooter rond te tuffen om de vele leuke dorpjes rondom Doetinchem te bekijken. Onze scooter gaat als een speer met ons beiden erop en ook het opladen en lossen van de scooter op het scooterrek gaat erg makkelijk nu we er meer routine in hebben gekregen de afgelopen maanden.

Aangekomen om ons ” eigen” plekje bij Brockhausen, direct de gordijnen gesloten en in het knusse woonverblijf eerst een lekkere maaltijd gemaakt met een koud biertje erbij. Daarna lekker gelezen en beetje muziek op de achtergrond een fijne avond gehad.

De volgende dag vroeg uit de veren en klaar maken voor de scooterrit in de omgeving, eerst naar ’s Heerenberg en daarna naar Doetinchem gereden. Lekker geslenterd in Doetinchem en op terrasjes gezeten. Het weer is fantastisch en het lijkt wel het eerste voorjaarszonnetje dat we zien. Iedereen is goedgemutst en vrolijk. Op de terugweg naar de camper nog even een dorpje ingegaan om wat boodschapjes te doen en te lunchen op het terras in “s Heerenberg.

Nadat we nog even een paar uurtjes in de camper hebben gechilled, zijn we op pad gegaan naar de house-warming van big brother Harry in Gaanderen. Daar gezellige avond gehad met zijn allen, toen wij ’s nachts weer op scooter naar de camper moesten. Tjonge…zo lekker als het overdag was, zo berekoud was het in de nacht. We waren er redelijk goed op gekleed, maar het viel een beetje tegen. Daarom maar na aankomst in camper dicht tegen elkaar aan gaan liggen in onder ons texel’s dekbed; heerlijk knus en behaaglijk de slaap gevat.

De zondag was eigenlijk dezelfde als de vorige dag; lekker rond tuffen in de regio en nog een stukje Duitsland gedaan op scooter. Einde van de middag konden we nog in de zon buiten voor onze camper zitten met een toastje, kaasje, wijntje en voor de chauffeur 1 biertje.

De boel weer opgeruimd en weer naar huis gereden in begin van de avond. Bizar hoe mooi het weer in de Achterhoek was en hoe mistig het was toen we Flevoland binnen kwamen rijden. Super lekker weekend gehad en campertje was weer in topconditie.

Gisteren, vrijdag 6 november, hebben we onze Lambortinki weer naar de winterstalling moeten brengen, tot onze spijt. De komende maanden zijn druk met werk en zien we geen kans om nog weer weg te gaan. Ook vinden we het thuis erg lekker om te zijn na een werkweek, dus het is goed zo. We hebben weer genoeg plannen voor het volgende camperseizoen, dus in de wintermaanden kunnen we verder werken aan de voorpret om bestemmingen en bezienswaardigheden uit te zoeken in de betreffende gebieden waar we heen willen.

Tot slot even wat data omtrent dit eerste camper-seizoen met onze eigen camper, de Lambortinki:

8500 km gereden, 9 landen bezocht (Nederland, Duitsland, Oostenrijk, Italie, San Marino, Belgie, Frankrijk, Engeland, Schotland), 1025 liter Diesel, 2100 liter schoon water, 2100 liter vuil water afgestort, 52 overnachtingen, 33 campings/camperplaatsen (gemiddeld 1,57 nacht per camping/camperplaats), Campingkosten totaal 950 euro (gemiddeld 20,00 per nacht), 26 liter rode wijn, 156 biertjes, 108 franse kaasjes en 41 chemisch toilet ledigingen (32 vullingen Miriam, 9x Martin).

Op basis van bovenstaande statistieken kunnen we concluderen dat wij een super mooi 1e camperjaar 2015 hebben meegemaakt. De komende wintermaanden zal in het teken staan van nieuwe voorbereidingen op 2016. Tot volgend jaar!

Laatste camperweekend: Otterlo / Nationale Park Hoge Veluwe

10 oktober 20152 mei 2025 / martin&miriam / Een reactie plaatsen

Nadat we nu inmiddels 3 weken weer gewerkt hebben na onze september-vakantie, vonden we dat we nog wel een keer met de camper weg wilden voordat we de camper weer naar de stalling zouden brengen. De weersverwachtingen zagen er de hele week goed uit en dus zodoende plannen gemaakt om dit weekend met onze Lambortinki weg te gaan. De afgelopen weken waren erg druk en we wilden wel een weekendje chillen ergens in het mooie Nederland. Lekker overdag wat dingen zien en wandelen om vervolgens ’s avonds lekker knus, met kacheltje aan, in onze camper biertje en wijntje te nuttigen en te lezen. Alleen moesten we nog een bestemming zien te vinden.

Vrijdag waren we allebei relatief laat klaar met werken, maar we wilden wel meteen weg als we klaar waren. Dit betekende ook dat we niet te ver willen reizen op vrijdagavond. De Veluwe was daarom vanuit onze hometown Lelystad een prima bestemming. Vol verwachting dus op pad naar Otterlo, grenzend aan het Nationale Park de Veluwe.

Nadat we klaar waren met werk, allebei ons omgekleed en direct met de camper onderweg naar Camping Beek en Heide, een natuurkampeerterrein. Aangekomen aldaar was het al donker geworden, dus op de tast een mooie plek in het bos gevonden en daar “ons kamp” opgeslagen. De scooter halen we er de volgende morgen wel van af, dus nadat we de elektra hadden aangesloten en de pootjes uitgedraaid, begon onze avond en ging Miriam meteen de keuken in om onze avondmaaltijd te prepareren. Daarna lekker nog een wijntje gedronken en plannen gemaakt voor 2016. Ook die voorpret is al heerlijk! Nu je weet wat je volgend jaar wilt doen, kunnen we dus al beginnen uit te zoeken wat we willen gaan zien en wat er allemaal te doen is.

Heerlijk geslapen in ons kneuterig klein liefdesnestje…zeg maar gerust “in coma gelegen”. Dakluik open en frisse lucht naar binnen. Samen onder het thermo-dekbed en onze neuzen koud van de buitenlucht….heerlijk!

Zaterdagochtend zoals gewoonlijk eerst rustig wakker worden, ontbijtje doen en vervolgens beiden douchen en aankleden. We vinden het mooi zoals we weer snel onze routines binnen oppakken. Net alsof we nog niet zijn thuis geweest na onze vakantie. Alles ligt nog op zijn plek.

Na het ontbijt samen even de scooter van het rek afrijden en klaar voor de start!

We rijden eigenlijk direct vanuit onze camping in het Nationale Park de Hoge Veluwe binnen. Even vragen of we met onze scooter het park in mogen. Ook willen we weten of we met de scooter ook over de fietspaden van het park mogen rijden. Aangezien wij een snorscooter hebben mag dit. Tot ongenoegen van de fietsers trouwens, die in grote getallen aanwezig zijn in het park. Vanaf de entree in Otterlo rijden we door naar het bezoekerscentrum om daar onze scooter te parkeren en het centrum te gaan bekijken.

Bij aankomst blijkt dat het een wandeldag is in het park, met inschrijving en al. Wij gaan eerst maar eens binnen kijken in het bezoekerscentrum. Wat een mooie en warme omgeving is het centrum. Erg sfeervol ingericht en prachtige natuur-decors gezien. Heel veel informatie over de Veluwe en ook de dieren, planten en bomen zijn goed in beeld gebracht. Ook kun je in Museonder; een ondergronds museum waar je veel kunt te weten komen over de bodem, grondwater en historisch dierenverleden vanaf de eerste ijstijd tot en met nu. Er hebben dus nijlpaarden, olifanten en mammoeten in Nederland geleefd. De botten en schedels zijn er nog te zien. Was erg interessant!

Daarna zijn we via de beeldentuin van het park naar het Kröller-Müller Museum gelopen. Het weer was erg goed voor oktober, dus ook het licht, kleuren en geur in de beeldentuin waren mooi!

Allemaal beelden van verschillende kunstenaars waren er te zien, maar mijn Miriam was voornamelijk druk met het fotograferen van zwammen en vogels, dan dat ze oog had voor de beelden. Ook mij kan het niet echt bekoren allemaal. Veel beelden vind ik niets, sommige wel!

Daarna dus doorgelopen naar het Kröller-Müller Museum. Het Kröller-Müller Museum is een museum voor moderne kunst, gelegen in het Nationaal Park De Hoge Veluwe te Otterlo. Het museum en het aangrenzende beeldenpark, samen ca. 25 ha, genieten internationale bekendheid. Jaarlijks komen er ruim 250.000 bezoekers uit binnen- en buitenland.

We vonden dat we dit museum een keer moesten zien, ondanks het feit dat wij eigenlijk cultuurbarbaren zijn. Allebei; we hebben er niets mee.

Van te voren hadden we via Facebook al laten weten dat er naartoe gingen en kregen we al reacties van hoe prachtig de kunstcollectie van met name Vincent van Gogh was.

Benieuwd hoe we het zouden gaan vinden…

Wel: binnen 15 minuten waren we er weer uitgelopen. Sorry, maar nadat we een paar minuten binnen liepen, en volgens anderen, de meest indrukwekkende schilderijen zouden zien, was het Miriam direct opgevallen dat de vloer dezelfde vloer was als bij ons thuis en vonden we de film over ons geliefde Schotland en de doedelzakmuziek het meest mooie. Wij moeten denken aan de commercial van de Ikea poster die door de gemiddelde bezoeker in dit museum op € 15.000.000,00 wordt geschat; zo betrekkelijk is eigenlijk alles hier. Er zitten absoluut mooie schilderijen bij, maar om er nu met een paar mensen minuten erover te kletsen welke details de kunstenaar heeft willen benadrukken en in welke gemoedstoestand hij is geweest?? Het zal wel! Het is mooi of het is niet mooi. Mijn artistieke buurvrouw Jacqueline schildert ook prachtig en die vraagt maar € 15,00 voor een mooi prentje…ook mooi!

We vonden dat we even lekker moesten lunchen om even de ochtend te evalueren. We zijn met de scooter het park uitgereden weer naar Otterlo en daar heerlijk gegeten bij Restaurant Timber, horend bij Boutique Hotel Sterrenberg. Een erg mooi ingericht hotel, lekkere sfeer ook! De eerste vraag die Miriam vroeg toen de serveerster kwam was welke RAL kleur de muur bij de open haard had….tja, dan weet je dat er weer kwasten aan te pas komen binnenkort. (Terwijl de verf nog niet eens droog is!)

We kozen voor het verrassingsmenu; Steak tartaar met ansjovis en aubergine-mousse en als hoofdgerecht Kabeljauw. Heerlijk!

Daarna wilden we met onze scooter door het Park Hoge Veluwe rijden. De zonnestralen door de bomen schenen mooi op de fietspaden en in het park kregen we de prachtigste uitzichten te zien over de heidevelden en bossen. Miriam heeft onderweg veel foto’s gemaakt en we vonden het Park erg de moeite waard om bezocht te hebben. Meestal met mijn motor rijd ik er ook langs, maar nog nooit zo erin gereden. Dat is toch het voordeel van onze scooter; we komen op veel meer en andere plekken dan met camper, auto, motor en wandelend.

Aan het einde van de middag zijn we weer terug in het dorp en halen we nog even boodschappen bij de Spar en de plaatselijke slager Wilbrink. Het dorp is erg druk en we gaan dan ook meteen weer terug naar de camper. Na aankomst nog even in de zon een biertje gedronken en daarna in camper de avond doorbrengen.

Morgen hebben we nog de hele dag op de camping en gaan we nog een tocht maken met de scooter. We genieten het er nog even van!

Diefenbach en Rudesheim am Rhein

18 september 20152 mei 2025 / martin&miriam / Een reactie plaatsen

Vandaag het laatste blog van deze heerlijke vakantie met onze camper; het zit er weer op jammer genoeg!

Vanuit Lindau am Bodensee zijn we gisteren vertrokken van de camping, nadat we eerst hadden bepaald dat we vanaf nu binnendoor zouden gaan rijden en niet meer over de snelweg. We hebben nog 3 dagen voordat we thuis moeten zijn, dus lijkt het ons leuk om dwars door Duitsland uitsluitend over secondaire wegen te rijden en hopelijk zodoende veel van het echte Duitsland te zien. Als we wegrijden is het eerste stuk dat we rijden al direct prachtig. Glooiende bergen, maisvelden en andere gewassen, waardoor het een prachtige kleurenschakering wordt van de uitzichten door de dalen rondom ons heen. We genieten intens van deze manier van relaxt rijden. Ook wat we afgesproken hebben is dat we uiterlijk tot 2 uur ’s middags rijden en dus gemiddeld maximaal 4,5 uur per dag. Zodoende hebben we het gevoel dat het niet een reisdag richting huis is, maar dat deze manier van reizen ook echt een onderdeel van de vakantie worden. Door de camper hebben we geen exact doel; we kunnen namelijk stoppen wanneer en waar we willen. Dat is echt een gevoel van vrijheid dat we allebei heerlijk vinden. De eerste uren van de reis gaan werkelijk door mooie dorpen met vakwerk-huizen, maar ook straten met kleurrijke huizen en mooie terrasjes en winkels. Echt, wat is Duitsland een mooi en lekker land om in te vertoeven. In de meeste gevallen komen we ook dan ook alleen maar vriendelijke mensen tegen. De camper heeft wat minder moeite met de wat vriendelijke bergen en rijdt echt comfortabel. Ook het benzine- en olieverbruik is prima te noemen voor de omvang van de auto, het vermogen van de motor (die iets te licht is voor deze camper) en de omgeving waarin de Lambortinki te laatste weken in heeft moeten verblijven.

We lagen mooi op schema totdat we in de buurt van Stuttgart kwamen. De navigatie stuurt ons dwars door het centrum heen en het is nogal druk tussen de middag met auto’s en vrachtauto’s. Laten we het maar positief omschrijven; we hoeven dus geen stedentrip naar Stuttgart te plannen in de toekomst. We hebben alles zo goed als gezien en het kon ons niet echt bekoren. Maar wel veel gezien van de stad. Hierdoor hebben we wel weer veel tijd verloren. We hadden nog een half uurtje om door te rijden volgens afspraak om om 14.00 uur te stoppen. Echter een lange file gooide roet in het eten. Om nu op een parkeerplaats langs een weg te gaan staan voor een nachtje, is ook niet echt uitnodigend met alle Familie Roma’s en Petalo’s ook onderweg. Daarom breken we al de eerste dag met ons voornemen om tijdig te stoppen. Overmacht valt niet te ontwijken, dus we rijden dan maar nog even een uurtje door. Onderweg konden we even kijken op onze app van Campercontact van de NKC (Nederlandse Kampeerauto Club) en ook nog even op de app van ACSI.

Na een tijdje kwamen we via de App in beeld met een Wijnboerderij in Diefenbach, een heel klein dorpje in de heuvels, nog net in Baden Wurthemburg na Stuttgart. Het woord Wijnboerderij klonk Miriam natuurlijk als muziek in de oren, dus die was snel overtuigd dat we daar heen moesten. De paniek in haar ogen toen ik opperde om toch maar ergens anders te kijken sprak boekdelen.

Aangekomen bij Weingut Hausserman in Diefenbach, werd er net een vrachtwagen geladen met duizenden flessen wijn en werden we erg hartelijk begroet. Miriam had stiekem al een bestelling geplaatst via de online-shop van deze wijnboer dus….

De beste man wees ons onze plek en we konden dus achter de boerderij, van een weids uitzicht met grasland en fruitbomen genieten vanuit onze camper. Na het einde van de werkdag waren alle auto’s verdwenen van de parkeerplaats naast ons en stonden we in alle rust, maar dan ook alle rust alleen op deze mooie plek. Binnen alles lekker gezellig gemaakt en heerlijk gegeten samen. Gordijnen dicht en lampjes aan en heerlijk met pot thee (echt!!) zitten lezen in een boek. Zonder de hele avond maar iets tegen elkaar te zeggen, toch een supergezellige avond gehad. Voor het naar bed gaan beiden nog even gedoucht in onze camper en toen lekker gaan slapen. Door de koele lucht en alle ramen open te zetten in ons slaapvertrek en dakluik, heerlijk na de warme weken weer samen onder het dekbed geslapen.

Vanmorgen werden we wakker voordat de werklui van de wijnboerderij weer begonnen met werken, dus nadat we weer alles aan kant hadden konden we mooi op tijd weer vertrekken. De wijnboer wilde maar 10 euro voor de overnachtingsplek ontvangen. Normaal is het gratis als je ook daar wijn koopt, maar omdat het nogal hectisch was en niemand tijd had om uitleg te geven over de wijnen, hebben we gewoon betaald en dus geen wijn gekocht dit keer. Maar we gaan zeker via de online shop nog eens een paar doosjes bestellen. De flessen zien er goed uit en ook de etiketten beloven dat het geen liebefraumilch is of zo. We zijn jammer genoeg wel ons opstap-trappetje voor de camper vergeten bij deze wijnboerderij. Jammer, aangezien dit trappetje nog van Koosje is geweest, de moeder van mijn zwager en later nog even het maatje van mijn vader. God hebbe haar ziele!

Ook nu komen we door de landelijke omgeving weer op de mooiste plekken te rijden. Heerlijk over boerenweggetjes waar niemand komt, stuurt onze navigatie ons op pad. De avond ervoor hadden we de route via de navigatie nog even nagelopen om zodoende grote steden te vermijden zoals Karlsruhe, Mainz en Heidelberg. Miriam kan erg goed kaartlezen en doordat zij tegen de navigatie in een alternatieve route had uitgezocht, besloten we de navigatie maar een dag vrij te geven en gewoon ouderwets via de kaart te gaan rijden. Miriam had een prachtige afwisselende route gemaakt en we genoten wederom van het reizen door de gebieden. We komen nu wel veel meer door de dorpjes, maar dat vinden we allebei erg leuk. Steden vinden we wat minder. Het enige dat een bepaald risico met zich mee neemt is het feit dat de navigatie speciaal op de afmetingen, hoogte en gewicht van camper is ingesteld. Vooral bij bruggen en andere obstakels waarbij deze factoren een rol spelen kan het rijden op kaart een verrassende situatie opleveren. Het is allemaal goed gegaan en alleen bij een brug van 3,20 mtr hoogte was het even billen knijpen. Onze camper is namelijk 3,10 mtr hoog. Maar of dit ook inclusief de dakluiken en zonnepanelen is, dat durven we niet te zeggen. Het is goed gegaan, dus dat is weer een leermoment geweest.

Na deze mooie rit in het boven verwachting mooie weer, kwamen we aan Rudesheim am Rhein, onze bestemming. Via Bingen am Rhein kwamen we aan bij de Rijn en moesten we een pont nemen naar de overkant, waar Rudesheim ligt. Deze plaats had ik gekozen omdat ik jaren geleden met een aantal voetbal- en motorvrienden hier ben geweest tijdens een 5-daagse motortrip. Een fraai stadje direct aan de Rijn en met tal van pleintjes, smalle straatjes, vakwerkhuizen en een boulevard direct langs de Rijn. Super-toeristisch, dat wel! Het overvaren met de pont gaf een prachtig uitzicht op de bergen vol met wijnranken en daarvoor een kleurrijk stadje met veel vertier.

Eerst maar even onze uitgezochte camping opzoeken om de camper te stallen en dan lopend het stadje te gaan verkennen. De camping ligt 500 meter buiten de stad en aangekomen zien we dat het erg druk is op de camping. Medio september!! Volgens mij is het vakantie naseizoen nu hoofdseizoen geworden nu de vergrijzing in Europa massaal toeslaat. Iedereen gaat buiten het hoog-seizoen op vakantie lijkt het wel. Ook hier drukken Miriam en ik de gemiddelde leeftijd. Alhoewel niet meer zoals vanouds, ik ben inmiddels ook een nieuwe doelgroep geworden; 50Plus!

In ieder geval hebben we geen plaats voor de nacht en zoeken naar een andere camping in de buurt. Deze vinden we 5 kilometer buiten Rudesheim en blijkt een surrogaat Ponypark Slagharen te zijn, ook met camping. We hadden eerst het doembeeld dat we geconfronteerd werden met honderden jonge kinderen, maar dit viel enorm mee. Wel honderden shitland-pony’s! Wat een stank bij de paardenbak!

Wij zetten onze camper op een leeg veld en staan zo goed als alleen. We halen de scooter van de drager en gaan met de scooter naar Rudesheim. We gaan als een speer naar beneden en halen de 60 kilometer per uur met onze snorscooter. Hahahaha, hij is niet opgevoerd, maar we gingen met 15% daling naar beneden en met deze massa aan boord maak je dan wel snelheid! Reken maar! We hadden een lol, maar meteen kwam ook het besef dat we weer naar boven moesten straks….oeps!!

Na de leuke middag in het stadje en de heerlijke late lunch en nog een beetje te hebben rondgelopen, besloten we terug te gaan naar de camper.

We hebben ons bescheurd samen. De scooter was natuurlijk bijna niet naar boven te krijgen en Bob en Annie de Rooij hielden het verkeer nogal op met hun topsnelheid van 15 kilometer per uur die uiteindelijk op een nogal zeer steil stuk naar boven terug viel naar 0 kilometer per uur.. we vielen bijna om…ook van het lachen trouwens.

Maar ja, dan sta je er en moet je met scooter aan de hand de heuvel op lopen. Nou dat was geen pretje. Ik had daar natuurlijk weer iets subliems op gevonden; Miriam loopt met de 2 helmen naar boven en ik rijd met de scooter naar boven en wacht daar dan wel op haar (zo ben ik ook wel weer…)

Het klinkt erger dan het is, maar het was maar een afstand van 150 meter dat we niet met de scooter konden rijden. Daarna zijn we met een slakkegang nog de laatste kilometers samen gereden.

Conclusie is nogmaals; ik ben niet te zwaar voor de scooter. Mij kan ie hebben! De problemen beginnen als Miriam erbij opstapt; die is dan te zwaar voor de scooter!

Na terugkomst de scooter weer opgeladen binnen een wereldtijd! Gaat super zo!

Vanavond nog even een avondje in camper en morgen weer de laatste etappe naar huis. Deze gaat wel over de snelweg, dus hopelijk zijn we snel thuis om ook nog even de boodschappen te kunnen doen. We hebben een supervakantie gehad, maar weer aan het werk vinden we ook erg leuk!

Lindau am Bodensee – Duitsland

16 september 20152 mei 2025 / martin&miriam / Een reactie plaatsen

Vanmorgen vroeg inderdaad besloten om Camping Mario in Caldenazzo te gaan verlaten en door te rijden. We hebben op de navigatie gekeken en denken dat de Bodensee een leuke bestemming is voor nog 2 nachten. Het weer lijkt er nog goed te zijn en zodoende kunnen we het zomergevoel nog even verlengen voordat we weer echt huiswaarts gaan en de herfst tegemoet rijden, zoals we moeten geloven via verschillende betrouwbare bronnen.

Via de Navigatie zien we dat we om ongeveer 14.00 uur a 14.30 uur aankomen in Lindau am Bodensee. Lijkt ons een goed reisdoel en we gaan goedgemutst op pad. Eerst nog langs een grote supermarkt om de koelkast en voedselvoorraden weer aan te vullen. Binnen een uurtje waren we gepakt en gezakt weer op weg met alle lekkere dingen waar we van houden.

Toen nog even aftanken om zodoende meteen meters te kunnen maken. We kwamen erachter dat ik niet via self-service aan brandstof kon komen, aangezien de italiaanse banken van dit tankstation geen vreemde bankkaarten accepteerden. Dus door naar de pompbediende die ouderwets je auto afvult met brandstof. De krasse man was inmiddels 80 jaar oud, maar door alle corrupte italiaanse politici en de dure Europa regeling kon hij nog steeds niet met pensioen en moest ie nog steeds aan de pomp staan. Al meer hij aan het praten werd, hoe bozer hij werd. Hij verontschuldigde voor de dure brandstofprijzen en ook zijn kosten die hij in rekening moest brengen. Dat was nog even tanken anno jaren 70 uit de vorige eeuw…..een pompbediende. Hier heel normaal nog!

Het negatieve verhaal van de pompbediende ging de hele dag doorwerken op onze gebeurtenissen. Het zat ons vandaag niet mee. Niets ergs gebeurd, maar het was echt zo’n dag dat alles tegen zat en we ons gingen frustreren over een aantal zaken. Onderweg op de snelweg richting Oostenrijk liep alles nog op letterlijke rolletjes. Niets aan de hand. We volgden de borden Brennerpas en tot aan de Oostenrijkse grens ging alles lekker. Allereerst moesten we onze GO-box voor Oostenrijk weer opladen. Dit digitale boxje is gekoppeld aan jouw auto en je moet deze digitale kluis eerst vullen met saldo om je tol te betalen. Minimaal € 75,00. Dit bedrag waren we alleen al kwijt op de heenreis. Nog geen 200 kilometer gereden door dit land en al € 75,00 kwijt. Wij bij het tankstation, dat kastje opwaarderen voor weer 75 euro. Dit moest volgens ons wel voldoende zijn om Oostenrijk doorkomen. We wilden wegrijden uit de parkeerplaats langs de snelweg, toen we in een rij kwamen te staan met allemaal vrachtwagens. Deze werden gecontroleerd op asielzoekers bij de grens en zodoende stonden we een tijdje stil voordat we weer de snelweg op konden.

Na een 50 tal kilometers te hebben gereden hoorden we ineens 4 piepjes als we een tolpoortje passeerden. Normaal is het 1x piep en dat is het signaal dat de incassering van het geld prima is verlopen. Nu dus 4 piepjes. Wij opzoeken wat dat betekende en het bleek dat er geen geld meer geincasseerd kon worden van onze Go-Box. Je moet je dan melden bij het eerste tankstation om je Go-Box te laten uitlezen en je achterstallige betalingen uit te betalen. Wat bleek; de € 75,00 saldo was na 50 kilometer al op en ik moest nog eens 20,28 bijbetalen en ik moest nog de rest van Oostenrijk door (ca 70 km) en daarboven moest ik nog 130 euro opwaarderen. Reken even met mij mee: Dat is dus een doorrij-retourtje door het groene joedelahitee-Oostenrijk een totaalbedrag van ongeveer € 250,00 aan tol!! Wat betaal je dan als je met je personenauto er doorheen rijdt? Een € 10,00 biljet!! Omdat wij dus een camper hebben met een zwaarder gewicht als 3500 kg en een drie-asser betalen we zoveel. Dure hobby dat Oostenrijk! Een tegenvaller dus.

Bijgekomen van de schrik gaan we dus weer op pad en krijgen we meteen te maken met een wegomlegging en moeten we de Arlberg-pass nemen in plaats van de tunnel. Nou….dit was met ons oude bessie op 6 wielen en 110 PK geen feest kan ik jullie zeggen. De Lambortinki had het er druk mee en moest de gehele weg naar boven op de berg in zijn eerste versnelling rijden, met nogal wat toeren en zwarte rook uit de uitlaat. Ik had weinig vrienden achter mij rijden deze trip. Op een bepaald moment werden er steeds meer auto’s beperkt door ons campertje, dus ik dacht ik stop even op een passeerhaven om al die auto’s voorbij te laten. Heer en dame zoals wij zijn…

Had ik het maar niet gedaan, want de Lambortinki kon niet meer weg komen van zijn plek en veel rook, heel veel rook. Ik dacht dat de koppakking eruit lag of zo (klinkt wel technisch he zo’n technische diagnose…terwijl ik er geen bal verstand van heb!). We kwamen niet weg. Totdat er even geen auto’s meer aankwamen heb ik de camper met veel toeren in zijn eerste versnelling laten wegrijden en na een tijdje kwam ie meer en meer in beweging en kon ik zowaar nog iets versnellen. Toen na een paar bochten uiteindelijk de afdaling begon, ging het weer vanouds. Alleen hadden we het gevoel dat we de omleidingsborden hadden gemist. Toch maar gewoon deze pas blijven volgen en we zien wel! Uiteindelijk kwamen we weer op de oorspronkelijk weg uit en konden we in tempo door. Het voordeel van deze pas was wel dat ie werkelijk prachtig was om te zien. Wat een vergezichten met bergen en dorpjes en zelfs nog gletsjers gezien op een paar bergen.

Doorrijden tot Lindau duurde even wat langer dan vooraf was gepland, dus we waren al wat chagrijnig geworden aangezien we dit soort lange reisdagen niet echt als vakantie zien. Graag zijn we omstreeks 14 uur op een camping of plaats om dan in alle rust het dorpje of omgeving nog te kunnen bekijken. Dit gaat vandaag niet lukken. Toen we uiteindelijk in Lindau waren aangekomen, hadden we een camping gevonden die direct aan de Bodensee lag. Daar aangekomen bleek hij volgeboekt te zijn. Campers verdrongen zich om die camping, maar we moesten dus verder zoeken om plek te vinden. Ook de camperplaatsen waren tjokvol overal. Doorgereden naar een volgend dorp en daar op een vakantie-resort (lees: erg massaal!) te gaan staan voor een nacht. Ook hier breekt het slechte weer morgen door. Allebei zijn we gaar en bloedchagrijnig, dus we gaan maar even niet met elkaar in gesprek en geven elkaar even de tijd om bij te komen. Als Miriam dan om 16.30 uur onze lunch maakt, ziet het er niet naar uit dat we ’s avonds nog gaan eten. Wel nog even een biertje gepakt bij de Stube en toen weer terug naar ons huisje om de avond hopelijk nog gezellig af te sluiten. Morgen hopelijk een betere dag!

We hebben besloten dat we sowieso maar tot uiterlijk 14.00 uur gaan rijden en dat het niet uitmaakt hoe ver we dan zijn. Gewoon stoppen na 4 a 5 uurtjes rijden. Veel relaxter!! Gaan we doen dus! Morgen zakken we verder af vanuit zuiden naar het noorden, richting ons stenen huis.

Lago di Caldenazzo – Trentino Aldige

16 september 20152 mei 2025 / martin&miriam / Een reactie plaatsen

De weg van San Marino naar het meer van Caldenazzo was er een om niets over te schrijven. Tenminste; de eerste paar uur over de snelweg was saai. Daarna kwamen de bergen en daarin voelen wij ons toch meer in ons element. Op het moment dat we de Tiroler Bergen zagen en we er doorheen reden, werden we weer energieker en viel er weer veel meer om ons heen te kijken. Prachtige grote kloosters en statige kerken in de zon tegen een bergwand opgebouwd, met daaronder het betreffende dorp met de verschillende kleuren huizen en daken. Daaromheen grote groene bergen en een blauwe lucht. De temperatuur was broeierig, maar voldoende zon om in onze gedachten straks aan het meer voor onze camper in de zon te liggen.

Het meer van Caldenazzo was ons bijgebleven door de verhalen van mijn broer Jos die er jaren met zijn gezin op vakantie ging. Hij zei al dat we daar eens langs moesten rijden en was ervan overtuigd dat het ons daar zou bevallen. Nou….hij heeft gelijk gehad! Dit is zeker een plek die we iedereen kunnen aanraden. Het heeft de sfeer van Tirol, het weer en het eten van Italie en allemaal kleinschaliger dan aan de echte toeristische plekken langs de bekende meren Garda en Maggiore.

Voordat we de camping gingen zoeken, wilden we nog even onze boodschappen doen in een supermarkt in Caldenazzo. Tegenvaller was dat anno 2015 nog gewoon een siesta wordt gehouden in dit dorp. Dan maar meteen naar de camping om in te checken en dan morgen maar boodschappen doen. Als alternatief zien we genoeg leuke restaurantjes om de avond door te komen. We besluiten om naar Camping Mario te gaan voor een nacht en misschien wel 2 nachten. Het ziet er erg gezellig uit allemaal en er is een mega groot zwembad en leuk terras aan het zwembad om wat te drinken. Nadat we onze Comfort Plus plek hadden gevonden en ons huis hadden gestald, meteen de routines afdraaien mbt het kwartier maken.

Direct zwemkleding aangedaan en heerlijk met Miriam gaan zwemmen in het 28 graden verwarmde bad. Heerlijke ligstoelen rondom het bad om te vegeteren, loeren en lekker te kunnen lezen. We waren nog maar net uit het water totdat we aan de praat kwamen met Koos, een driejarig ventje dat duidelijk om een praatje verlegen zat. Wat een prachtig kereltje was dit zeg. De kinderlogica werkt gewoon zo ontwapenend en aanstekelijk dat we een supergezellige middag hebben beleefd met Koos en zijn vader, die er niet tussen kwam bij al zijn verhalen. Jammer dat Koos zo introvert is, anders had ie toch wel wat meer te vertellen gehad en was hij was socialer geweest naar zijn omgeving….tsssss introvert…..echt niet!

Terug gekomen bij de camper waren onze buren, bij terugkomst van hun fietstocht ook verrast dat er een nogal grote en hoge camper pal voor hun uitzicht was gestald. Ik denk; ik breek het ijs en begin over zijn nieuwe auto die ik erg mooi vind: De nieuwe Nissan Quarsqai (ik weet bij god niet hoe je dat schrijft..). Al pratende over de auto begint hij over de Lambortinki. Ik leg hem ons verhaal uit en hij zegt; Lammertink? Lelystad? Ben jij een broer van Jos Lammertink van De Visser LPG Installaties?

Ja, zeg ik. Sterker nog; ooit was ik ook een onderdeel van de LPG de Visser Clan. Hij ging meteen helemaal los over LPG tankauto’s en kon de hele geschiedenis van De Visser BV. Hij was 46 jaar tankauto-chauffeur geweest bij OK Gas en kwam al jaaaaaren bij de Visser over de vloer. Al pratende bleken wij heel veel gemeenschappelijke relaties te hebben en ontstond dus een hele animerende middag met deze kwieke, kleine tankwagenchauffeur uit Markelo! Uit Markelo?? Maar dan ken je Renate van Santen ook wel, van Henk! Krijg nou wat; ken ie die ook?? Het werd een leuke middag.

Aangezien we geen boodschappen hadden gedaan, moesten we wel uit eten deze avond. Op aanraden van broer Jos, zijn we richting Ristorante Europa gelopen om daar een hapje te gaan eten. Daar aangekomen zagen we dat alles al dicht is en het toeristenseizoen op een einde is gekomen. Alle restaurantjes in die hoek van het dorp waren dicht, dus liepen we maar weer terug naar een weg waar nog een erg mooi terras bij restaurant open was. Daar maar een maaltijd nuttigen. Maar Koos, die we weer tegenkwamen, vond het maar raar dat we in zo’n huis met vreemden gingen eten als je ook thuis een keuken hebt met een koelkast en eten daarin. Tja…..de kleine man had weer gelijk!

De maaltijd aldaar viel erg tegen, ondanks de erg vriendelijke serveerster.

Thuis nog even een afzakkertje genomen en aangezien we erg moe waren, maar vroeg onder de wol. De avond temperatuur zakt al aardig richting najaar, dus dat vinden we fijner dat de warme drukkende nachten aan de kust en aan het lago Garda.

We weten nog niet wat we morgen gaan doen. Nog een dagje blijven of toch weer doorrijden naar een volgende bestemming? Het weer wordt morgen hier erg slecht, dus uiteindelijk kiezen we ervoor om morgenochtend meteen weer te gaan rijden naar onze volgende bestemming. Welke? We zien wel!

San Marino

14 september 20152 mei 2025 / martin&miriam / Een reactie plaatsen

Gistermorgen zijn we in alle rust wakker geworden en hebben alle voorbereidingen getroffen om weer op pad te gaan. De bestemming van deze dag is San Marino. Dit dwergstaatje hebben wij nog nooit bezocht en het lijkt ons een leuke afwisseling ten opzichte van de laatste dagen aan de kust. We weten niet zoveel van dit staatje, behalve dat het een belastingparadijs is en dat er jaarlijks een Formule 1 Grand Prix wordt gehouden. Maar voor de rest? We gaan het beleven de komende dagen.

Onderweg vanuit de kust richting Rimini komen de eerste borden met San Marino op de bewegwijziging. We bedenken nog wel even dat we nog wat boodschappen moeten halen voor de komende dagen en zien een grote supermarkt aan onze linkerzijde opdoemen. Niet nadenken en meteen hiervan gebruik maken. Je weet immers nooit, met zo’n grote camper, of je in San Marino ergens makkelijk kunt parkeren. Zullen ook wel dwerg-parkeerplaatsen zijn denken we zo…

Voor ons is de boodschappen doen in een vreemde buitenlandse supermarkt ook altijd een hoogtepunt van de dag. Zoals jullie weten houden we van lekker eten en drinken en om weer nieuwe inspiratie op te doen in dit gedeelte van Italie is altijd leuk! Het opvallende van ons is dat Miriam altijd meteen naar de groente-afdeling loopt en ik loop te druppen van het kwijlen bij de vlees- en kaasafdeling. Maar goed…zo komen we beiden wel thuis met artikelen uit de schijf van vijf!

oh ja, Miriam kent ook nog een andere prioriteit van het boodschappen doen in dit soort grote supermarkten; de drankafdeling! Ongelooflijk voor welke prijs je hier een fles Sambucca en Limoncello in kan slaan! Aangezien Mir ook altijd in dozen wijn denkt, komt van deze beide likeurtjes dan ook minimaal 6 flessen van ieder in ons winkelwagentje te staan.

Ook ideaal van het boodschappen doen met de camper is dat alle boodschappen meteen in de koelkast komen te liggen en dat nadat alles op zijn plaats ligt, je meteen weer verder kan met de gedachte dat je na aankomst op de camping, niet meer op pad hoeft.

Aangekomen in San Marino zien we al heel snel een bordje staan met een camping erop, maar onze navigatie zegt dat we gewoon rechtdoor moeten. Er ontstaat een levendige discussie over wat te doen? Ik zeg: waarom koop je een navigatie als je toch stronteigenwijs bent om je eigen weg te volgen? Mir zegt: er is maar 1 camping in San Marino en dit bordje staat niet voor niets aan de kant van de weg. Raden wie gelijk heeft gekregen achteraf? Miriam natuurlijk!

Het volgen van de navigatie was OOK goed, maar hierdoor wel de berg op en aan de andere kant de berg af te hebben gereden en uiteindelijk op hetzelfde punt uitkomen waar het bord stond. Er leiden meer wegen naar Rome, zullen we maar zeggen nu we toch in Italie zijn…

Uiteindelijk melden we ons bij de receptie van de camping en werden we allerhartelijkst te woord gestaan door een nederlandse dame die al 28 jaar in San Marino woont. De sfeer op de camping, alsmede de plekken en aankleding van camping staan ons erg aan en we besluiten dan ook om hier een paar nachten te verblijven. Er is een prachtig zwembad en een goed restaurant op het park gesitueerd, dus de komende dagen vermaken we ons wel nu het weer nog zo superlekker is. Strakke blauwe lucht en 27 graden! Wat wil je nog meer!

Nadat we weer ons tuintje hebben ingericht, we hebben een extra grote plek genomen na onze claustofobische ervaringen op de campings aan het Garda Meer en de Adriatische kust, besluiten we om eerst maar even een frisse duik te nemen in het zwembad. Typisch italiaans is dat je dit alleen maar mag doen met een badmuts op. Jaaaaa, ze bestaan nog; badmutsen!! En er was maar 1 maat te verkrijgen, namelijk; te klein voor mij! Het heeft ons niet doen stoppen met ons initiatief om te gaan zwemmen. Dus met een blauw aangelopen hoofd en een zuurstofgebrek in mijn hersenen, ging ik met mijn afgebonden hoofd het water in. Het was met recht een frisse duik, maar toch erg lekker om even te zwemmen. Ook Miriam durfde het uiteindelijk aan om mij te vergezellen in het water.

Teruggekomen bij de camper, hebben we onze BBQ weer aan het werk gezet, Heerlijke maaltijd gegeten met kipfilet en een waanzinnige lekkere improvisatie van mijn keukenprinses. Ze had namelijk op de grill eerst met knoflook de bakplaat ingewreven om vervolgens daarop eerste aubergineplakken neer te leggen, dan daarop cherrytomaatjes en weer aubergine en zo verder totdat we toren hadden van deze lekkere groenten. Opgemaakt met zout, peper, knoflook en goede olijfolie. Tot slot met parmezaanse kaas nog even op grill geplaatst. Was echt een restaurantwaardige maaltijd, even op een grillplaatje in elkaar geflanst door Miriam Den Blijker!

Na het eten zoals gewoonlijk lekker tot laat buiten gezeten en gezellig gelezen, bebabbeld en een beetje van ons af kijken wanneer er weer nieuwe campers binnen komen rijden. Onze plek ligt op een perfecte locatie op een kruispunt. Altijd wat te doen!

De volgende morgen blijkt het weer niet al te best te zijn. Wel lekkere temperaturen, maar regenachtig en dus bewolkt. We gaan vandaag met het busje van de camping ons laten afzetten in centrum van San Marino. Deze service kost voor retourtje € 4,50 pp en je hebt geen sores. Hierdoor besluiten we ook om onze scooter niet van onze camper af te halen de komende dagen. Geeft ook nog eens extra rust.

Tjonge, tjonge, wat is San Marino een leuke plek om te vertoeven. Het overtreft onze verwachtingen! Mooie gebouwen en straatjes met heel veel winkeltjes en restaurantjes. Wel heel toeristisch, maar niet over the top! Lekker sfeertje en veelal super vriendelijke personeel overal. Al slenterend tegen de wel hele steile straatjes, met mooie uitkijkjes komen we verschillende leuke tentjes voorbij om even lekker een cappucino te drinken of even wat te eten. Het is een topdag!

Tijdens het winkelen zien we voor mij een paar hele mooie horloges van het merk Niko. Dit merk komt origineel van San Marino en het heeft echt prachtige horloges in hun assortiment. Ik heb niets met sieraden of kettingen, maar ik ben gek op horloges! We hebben dus een hele mooie voor mij gekocht in een opvallende kleur. Als een klein jongetje zo blij! Ik had er echter wel 8 kunnen kopen daar, zo moeilijk was het om een keuze te maken. Bij de volgende keer dat we de winkel weer passeerden, heb ik toch nog maar een ander opvallend exemplaar gekocht. Hebberig word ik ervan.

“Patser” zie ik jullie nu denken, maar de prijzen van deze horloges zijn echt heel schappelijk. Ook door het belastingvrije aspect van de dwergstaat.

Dat even later ook Miriam een heel mooi dameshorloge heeft uitgezocht was dan ook meer als logisch. Wel van een ander merk, maar ook een hele fraaie!

Teruggekomen van de dag San Marino bij onze camper, regent het inderdaad behoorlijk, maar door de lekkere temperatuur hebben we toch lekker buiten kunnen eten en hebben we nog tot in de avond buiten kunnen blijven. Nu toch maar de behaaglijkheid van de camper opgezocht en schrijf ik mijn blog en zit Miriam tegenover mij de Linda te lezen. Italiaanse radiozender met popmuziek op en wij vermaken ons wel.

Morgen wordt een rustdag en blijven we bij de camper en gaan we lekker zonnen bij het zwembad. De komende dagen worden er geen helse avonturen meer verwacht, maar meer “We zijn er bijna”-taferelen vanuit de MAX TV serie over camperaars. Beetje voor de tent hangen en slapen, lezen en vegeteren…..Heerlijk!!

Milano Marittimo, Adriatische Kust

12 september 20152 mei 2025 / martin&miriam / Een reactie plaatsen

Nadat we uit Ferrara waren vertrokken, hebben we op onze Campercontact-App en de ASCI Camping App gekeken wat onze volgende bestemming zou gaan worden. Uiteindelijk was de bestemming bepaald en gingen we dus op weg naar Milano Marittimo, een badplaats aan de Adriatische Kust en ongeveer 35 km van Rimini gelegen. We hadden de hoop dat dit plaatsje niet al te druk zou zijn en de camping had goede recentie’s gekregen op de ASCI app, dus dat moest goed komen.

We moesten vanaf Ferrara ongeveer 2 uur rijden over hoofdzakelijk provinciale wegen. We kunnen over de reis heel kort zijn; deze was niet echt om er iets over te schrijven. Het was vlak, rommelig, lelijke dorpjes en heel veel reclameborden en neonborden langs de wegen. Over de wegen gesproken; deze waren van een erbarmelijke kwaliteit. Het leek wel of er om de 10 meter bermbommen waren afgegaan, zo slecht was het wegdek. De camper geeft echter geen krimp en rijdt er comfortabel langs heen. Die dubbelasser van de Lambortinki bewijst nu zijn waarde qua vering en hobbels!

De sfeer van het oude Italie zoals we dit aan het GardaMeer proefden in Salo en Sirmeone was ver te zoeken. Maar aangezien we een paar dagen aan het strand wilden vertoeven, was de Adriatische Kust een doel op zich geworden. Toen we het dorpje Milano Marittimo in kwamen rijden werden we wel wat enthousiaster over dit plaatsje. Via een Veluwe-aandoenend boompalet kwamen we door een druk met vertier voorzienende hoofdstraat. Veel winkels, kroegen, restaurants, hotels en terrasjes waren er te zien. Helemaal aan het einde van de doorgaande weg, zagen we een groot neon-bord met de naam van onze camping erop. Villagio Pineta Campeggio reden we op en meldden ons bij de receptie. Hartelijk ontvangen en bij inchecken riepen we meteen dat we 3 nachten wilden blijven. Dat dit wat te voorbarend bleek, konden we toen nog niet weten. We mochten een plek uitzoeken, maar aangezien zij vonden dat onze camper erg groot was, waren er maar een tweetal plekken waar onze camper op paste. “Dat zullen we nog wel eens zien”, dachten wij beiden.

De plekken mochten we eerst wel per voet gaan verkennen, maar de camper moest bij de receptie blijven staan. Geen probleem; we lopen er wel even heen! De dame zei nog tegen ons dat de beide plekken wel aan zeezicht-zijde waren, dus mooie plekken!

Bij die gedachte zagen we ons al staan met de camper op het strand helemaal vooraan bij de camping met direct uitzicht en toegang op zee.

Aangekomen bij de voorgestelde plekken, vonden wij deze vreselijk! We stonden pal tegen een concentratiekamp-hek met prikkeldraad erover heen en aan andere kant van hek was meteen een strandtent met mogelijk late geluidsoverlast. Dit leek ons geen goed idee. Maar zoals bij zovele plekken in Italie staat alles hutje-mutje op elkaar en leek het wel dat onze camper nergens zou gaan passen. Wij zoeken naar een plek en uiteindelijk ook gevonden. Het paste precies, maar we moesten wel een beetje lepelen om goed te staan. Ook konden we maar net onder de bomen met de camper komen, dus het was niet royaal allemaal. Het feit dat er veel plekken inmiddels leeg waren en de camping al bezig was om alles op te ruimen aan het einde van het seizoen, kwam de algehele ambiance niet ten goede van de camping. Na uiteindelijk de plek te hebben geaccepteerd en onze camper te hebben opgehaald bij receptie konden we ons gaan installeren. Nadat we dit gedaan hadden, wilden we eerst gaan zwemmen in het zwembad van de camping. Gesloten! 28 graden en niet kunnen zwemmen. De zee was namelijk nogal wild en had code rood om in te zwemmen. Een no-go zone dus!

Dan maar eerst even op scooter het dorpje verkennen en een leuk restaurant uitzoeken om even te lunchen. Dit was een voltreffer! Wat een heerlijke gerechten hebben we daar gegeten en wat was het gezellige plek om te zitten. Miriam had als starter een Salade Caprese met Crudo ham en een beetje goede olijfolie. Daarna had ze risotto met Zeevruchten. Hier ging ze helemaal uit haar dak van, zo lekker vond ze het. Ik had tagliatella met een heerlijke rode saus en daarna gegrilde kipfillet met rucola en parmezaanse kaas. Jaaaa, ik hou van mager eten….

Daarna wilden we even wat boodschapjes doen in de minimarket van de camping. Gesloten, maar je kon nog wel de laatste aanwezige artikelen kopen. Een supermarkt in Eritrea is er een walhalla bij; wat een groot wit licht al die lege vitrines en niets te koop behalve schuursponsjes en een arsenaal aan tandenstokers en inlegkruisjes!

Wat een domper deze camping. Maar aangezien het strand er goed uitzag en uiteindelijk onze camper met de rug naar de andere caravans stond, hadden we wel alle privacy van de wereld, maar wel uitzicht op Colditz hekken!

Heerlijk geslapen daar en de volgende dag zijn we overdag naar het strand gegaan en hebben een superdag gehad. Heerlijk gelegen op onze eigen stoelen en tussen de middag een kleine lunch bij strandtent genoten. In de middag nog lekker een paar uur siesta gehouden op het strand om aan het einde van de middag voor onze camper een lekker drankje te hebben genuttigd. Voor Mirrreke een heerlijke Mojito gemaakt en vervolgens ons daarna gaan douchen om uit eten te gaan in het plaatsje.

Het restaurant wat we hadden uitgezocht zag er gezellig uit en er was ook nog eens live muziek. Een soort lokaal Trio Henk en Henk trad daar op en we hebben werkelijk in een deuk gelegen wat voor reportoire en de wijze waarop ze dit speelden aan ons voorschotelden. Echt….wat kun je dan weer verlangen naar je eigen Trio Henk en Henk!

Ook hier was het eten erg lekker. We kozen voor een arrangement met uitsluitend visgerechten. Was prima en ook een erg leuke avond gehad.

De laatste avond aan de Adriatische kust zit er op als we naar bed gaan. Morgen staat de rit naar San Marino op de planning. Allebei zijn we hier nog nooit geweest, dus we willen het een keer meemaken. Nog 1 nachtje slapen…

Ferrara, onbekende parel richting Adriatische Kust

9 september 20152 mei 2025 / martin&miriam / Een reactie plaatsen

Vanmorgen zoals gewoonlijk op tijd wakker in ons kneuterig bedje. Eerst buiten even een bakkie koffie doen en rustig de camping zien ontwaken om ons heen. We zijn altijd vroeg wakker, meestal tussen 7 uur en half 8. De ochtenden zijn meestal bewolkt en voelt het buiten nog fris aan. Aangezien ik het nooit koud heb, vind ik het erg lekker in de vroegte van de dag. Nadat we onze koffie hebben gedronken zijn de taken weer verdeeld onder ons. Miriam doet alles aan de binnenzijde van de camper en ik buiten. Eerst de tafel en stoelen buiten onder in het ruim gelegd, toen de luifel ingedraaid en vervolgens de watertank vullen. De kraan zit op onze campingplek, dus in alle rust kon ik de tank vullen. Ik had voor de vakantie een prachtige “magic hose” uit China gekocht. Een hele lichte en flexibele slang die een rekbaarheid had van 5 meter, zijn originele lengte, naar 15 meter. Ideaal dacht ik toen ik hem kocht. Nou….die 15 meter die haalde hij wel tot aan mijn watervulaansluiting in onze camper, maar hij was zo opgerekt dat de straal water door een rietje beter en ruimer is dan de slang! Een weggooier dus…..zonde van die 5 euro, maar daardoor wel ontwikkelingswerk in China gedaan!

Nadat de tank vol was, moest nog even de blokken onder de wielen verwijderd worden en de pootjes ingedraaid worden. Miriam had zich inmiddels over deze taak ontfermt. Klaar om te vertrekken naar de waterlosplaats om daar het vuile water te lossen, maar eerst even onze buurtjes van de afgelopen dagen gedag zeggen. We hebben ons zeer ontoegankelijk opgesteld deze dagen, maar een goedemorgen en welterusten was alle 3 dagen wel over onze lippen gekomen. Soms vinden we het leuk om met nieuwe mensen te praten, maar op een of andere manier hadden we gewoon zin om te lezen en ons afzijdig te houden. Allebei praten we veel en vaak in ons werk, dus even rustig aan doen is ook even lekker.

Aangezien er op de camping veel auto’s stonden naast de plaatsen en dus ook in de hoeken bij afslagen om naar de receptie en afstortplaats te rijden, moesten we met onze camper toch goed uitkijken en manouvreren langs de veldjes. De camper is soms net even aan de grote kant, maar het lukt allemaal prima. Alleen bij de stortplaats openden we onze afsluiter van de vuilwatertank en kwam er niets uit. De camper stond teveel op afschot en dus kwam het water niet bij de leidingen. De camper moet altijd met de kont naar de hoge kant staan om het water goed weg te laten lopen. We waren nog even aan het hannessen en probeerden nog wat, maar doordat er niets uit liep dachten wij dat de afsluiter dicht was. Klaar om te gaan dus. En wat toen gebeurde is het meest asociale dat je kunt doen op een camping; tijdens het rijden naar de receptie liep al het vuile water uit de tank en viel op de weg voor verschillende caravans….balen!!

Direct vol in de ankers toen ik het zag en de afsluiter meteen dicht gedraaid. Ellende viel mee en niet al teveel boze gezichten. En eerlijk is eerlijk, ons water is niet vuil aangezien wij alleen maar gedoucht hebben onder dat water. Geen kookresten en kookvocht in onze vuilwatertank; dat koekt alleen maar aan en moet je dan vaak schoonmaken die tank.

Eindelijk klaar voor vertrek naar onze bestemming, Ferrara! We hebben toevallig in het Italia Magazine gelezen over dit stadje. Het staat bekend om de prachtige kathedraal (opnieuw opgebouwd na bombardement in 2e wereldoorlog en een aardbeving enige jaren geleden). Ook staat het bekend om het feit dat je daar door de winkelstraten mag fietsen en dat doen ze dan ook allemaal! Het is echt een mooie stad zoals later zal blijken.

Eerst moeten we nog ongeveer 200 kilometer rijden voordat we er zijn. We besluiten om toch de snelweg te nemen om snel daar te zijn en ook een nachtje in Ferrara te blijven in plaats dat we een japans-kwartiertje gaan doen in deze mooie stad. Onderweg nog even een camping in Ferrara gezocht en daar gaan we dus naar toe. Alle tijd dus!

Over de reis naar Ferrara kan ik kort zijn; nadat we het gardameer hadden verlaten reden we langs Verona de Po vlakte op en daar werden we nu niet echt vrolijk van. Zo plat als een pannenkoek en Flevoland, alleen is Flevoland veel mooier! De reis verloopt spoedig en onze camper is in tophumeur. Hij rijdt erg lekker en nadat we een aantal aanpassingen gedaan hebben mbt de binnenruimte qua rammeltjes en klapperen van de antenne, is de camper muisstil en snort hij lekker op een cruise-snelheid van 105 km p/uur lekker langs de vrachtauto’s die we inhalen. Na een voorspoedige reis komen we aan bij de camping, welke een paar kilometer buiten de stad is gelegen. Camper goed neergezet, scooter weer van de camper afgehaald en binnen een 25 minuutjes na aankomst zaten Bob en Annie de Rooij (bedankt voor deze vergelijking by the way!!) op het scootertje richting de stad Ferrara.

We vinden het waanzinnig leuk op onze scooter de stad in. We slingeren lekker met andere scooters door het verkeer en parkeren in het centrum op een speciaal scooter-parkeerplaats. Je weet wel; van die ienie-minie plaatsjes. Helmen af, scooter op alarm en groot slot erop geparkeerd en beginnen we aan het slenteren door de kleurrijke en prachtige typische straatjes. We komen nog langs het kasteel Enspense, waar een grote slotgracht omheen loopt en al slenterend komen we op prachtige piazza’s en het grote plein waar de Kathedraal van Ferrara staat. Beiden naar binnen geweest en daar even al die katholieke pracht en praal zitten bewonderen. Ook even stil gestaan bij al die dierbare mensen die inmiddels ons verlaten hebben; mijn moeder, mijn zwager, familieleden, vrienden, kinderen van vrienden en onlangs nog een zeer dierbare en lieve buurvrouw/vriendin Ingrid. Veel te jong van ons weggegaan! Mooi om in zo’n kathedraal even extra bij stil te staan bij al deze mooie mensen die ons leven met ervaringen gevuld hebben.

Winkelstraatjes, koffietentjes en gezellige restaurants heeft dit stadje. We hebben zoals te verwachten er een aantal geprobeerd. De lunch hebben we genoten bij Ristorante Pizzaria Woodpacker. Allebei een lekkere pizza gegeten en toen weer lopen door de stad. Aan het einde van de middag nog even op terras gezeten en daar een Hugo gedronken, de zomerhit qua cocktail in Italie. Prosecco, Vlierbloesemsiroop (wat dat dan ook mag zijn…), Limoen en Munt. Samen met Mir er eentje gedronken en mijn conclusie was: w..vendrankje! Gewoon bier weer de volgende keer!

Om 6 uur hebben we weer de scooter gepakt en zijn terug gereden naar onze camper om daar voor de deur ook nog even te chillen met boekje, drankje en hapje. Eten hoeven we vanavond niet, aangezien we nog vol zitten van de middag met alle hapjes.

De avond koelt af en we besluiten om naar binnen te gaan in de camper. Eerste avond dat we in de camper zitten en we zijn nog moe ook! Vroeg naar bed om morgen op tijd de laatste kilometers naar de Adriatische kust te gaan rijden. Daar gaan we op zoek naar een mooie camping aan het strand, zwembad ook en natuurlijk vertier binnen handbereik..of scooterbereik! We love it!!

Salo en Sirmeone aan het Gardameer

8 september 20152 mei 2025 / martin&miriam / Een reactie plaatsen

Vandaag even van 2 dagen het blog schrijven. De internetverbinding op de camping is dramatisch en via KPN even een paar foto’s plaatsen en je bent door je bundel heen. Maar goed; na de eerste dag waarin we ons beklag deden over onze baaldag, is het helemaal goed gekomen. Na een prima nachtrust zijn we gisteren geacclimatiseerd en in goede doen gekomen. Nadat we heerlijk rustig wakker waren geworden en buiten in ons “380Volt vinger in het stopcontact”-hoofd eerst koffie en ontbijtje te hebben genuttigd, hebben we onze scooter weer met beide banden op de grond gezet en was deze klaar voor zijn eerste buitenlandse tocht naar Salo.

Dit plaatsje zien we vanaf onze camping in de verte liggen en is over de weg ongeveer 20 kilometer rijden met de scooter. Aangezien het verkeer in Italie nogal chaotisch is en men links en rechts inhaalt, moeten we de eerste kilometers op de grote drukke weg eerst even wennen. Miriam zit heerlijk achterop en kan over mij heen kijken tijdens het rijden. Zij is hierdoor ook meer ontspannen dan thuis achterop de motor.

Eerst stoppen we even in ons eigen dorpje waar de camping ook is: Moniga del Garda met daarin ook een prachtige ruine van een kasteel. Samen even de scooter ergens neergezet en toen wandeling gemaakt door de ruine en langs de buitenkant van het kasteel. Er was een marktje op het dorpsplein en ook daar kon Miriam natuurlijk geen weerstand aan bieden. Beloning was echter wel een lekkere lunch in het dorp. Prima gegeten en ook vriendelijk bediend door een (b)aardige serveerster. Om nooit meer te vergeten….

We komen met onze scooter door mooie dorpjes te rijden en gaan eerst de bergen in om zodoende na een uurtje aan te komen in Salo. Wat een prachtig plaatsje is dit zeg! We zetten onze scooter tussen alle italiaanse scooters op een parkeerplaats op een pleintje en lopen door het dorpje naar de boulevard, langs het water van het prachtige azurkleurige GardaMeer. De drukte is ook hier aanzienlijk, maar het blijkt dat zowel de italianen alsmede de duitsers nog een week vakantie hebben. Dit hadden we niet verwacht, aangezien we niet van drukte houden.

Lopend door Salo zien we een heel mooi audenthiek stadje met prachtige gebouwen in oude stijl, mooie winkels en galerieen. Veel horeca, dus daar zijn we meteen maar even voor gaan zitten.

Nadat we Salo hebben bekeken op onze manier, rustig aan weer terug gegaan aan einde van de middag. We willen namelijk ook heel kneuterig voor onze camper zitten om te lezen en lekker hapje en drankje te nuttigen. Dan kan ik ook een biertje drinken, want met scooter in het verkeer moet ik rustig aan doen met alcohol.

Heerlijk geslapen na deze zwoele avond. De temperatuur is helemaal goed momenteel. Overdag 25 graden en in avond windstil en 19 graden. Heerlijk om voor de camper te vertoeven.

Vandaag zijn we wederom in alle rust aan de dag begonnen. Wel eerst even was gedaan en chemisch toilet gereinigd en nog andere kleine klusjes om de camper. Daarna heerlijk gedoucht en vervolgens weer de scooter gepakt om naar Sirmeone te gaan. Dit stadje is bekend om de ijsmakers aldaar. Je kunt daar ijs kiezen in wel 50 smaken. Ook is het oude stadje gesitueerd op een soort smal schiereilandje, midden in het Gardameer. Een heel mooi stadje zoals gezegd, maar retedruk! Zelfs buiten het seizoen. We wennen goed met de scooter in het italiaanse land. Als volleerde tifosi slalom ik links en rechts om de filerijdende auto’s en schieten we lekker op om in het centrum van Sirmeone onze scooter weer te parkeren tussen de tientallen scooters. Wat een prachtig stadje met een ommuurde kasteel en het pittoreske en audenthieke sfeertje van een bruisend italiaans leven. Het barst van de duitsers en daarom spreken ze hier allemaal net zo makkelijk duits als italiaans. Ik ook, dus het maakt eigenlijk niet uit!

Nadat we slenterend door het stadje lopen, willen we wel even rustig lunchen ergens. We lopen langs het kasteel en komen aan het einde van een doodlopend straatje bij het water, alwaar aan het einde een super mooi terras is gesitueerd met een heerlijke menukaart. Wij daar ons lekker laten verwennen door culinair uitziend eten. Elk bord dat we voorbij zien komen ziet er geweldig uit!

We kiezen beiden een voorgerecht en hoofdgerecht en beide keuzes waren heerlijk! Bijzondere smaken!

Na de lunch weer door stadje lopen en over de kinderkopjes lopend, maar nu echte!! Wat een drukte en wat nog veel kinderen zijn er (moeten die niet naar school ofzo….)!

Opeens krijgen we een berichtje binnen van een klant van de kapsalon van Miriam. Yvonne en Ton zijn toevallig ook in dit stadje en vragen aan ons of we ergens kunnen afspreken. Zo gezegd, zo gedaan! Op een terras samen een paar drankjes genuttigd en gezellig bijgekletst! Was erg leuk!

Teruglopend naar onze vervoersmiddelen, besloten Yvonne en Ton dat we zeker nog een ijsje moesten nuttigen. Of we even een paar smaken wilden uitzoeken. Wat een prachtige ijswinkel was het! Zelfs ik heb nog nooit zoiets gezien; bakken met allemaal koppen erop van ijs, zo vol! En kleurrijk! Werkelijk 50 smaken en wat je maar kon bedenken! Ook proeven voordat je bestelt is geen probleem. We besloten allemaal een ijsje te nemen met 2 bolletjes…..nou…..zeg maar bollen!!! Bollen?? Zeg maar kogels!!! Erg lekker!

Nadat we een soepele terugreis met onze scooter hebben gehad, zitten we nu weer lekker voor onze Lambortinki aan de borrel en lekkere kaasjes en hammetjes en salami! Niet een echte maaltijd, maar echt honger hebben we niet na de zware maaltijd van vanmiddag.

Na thuiskomst eerst weer onze scooter op de drager geplaatst. Ongelofelijk hoe snel we samen deze routine hebben opgebouwd. Binnen 10 minuutjes stond ie weer als een huis op de drager en kan ie geen kant op.

Welke kant wij morgen op gaan, weten we nog niet precies. Waarschijnlijk gaan we richting de kust in de buurt van Rimini en daarna nog naar San Marino. Maar…het zijn maar plannen! Kan zo anders worden bij ons….

Reisdag 2: Altenstadt naar Padengue (Garda Meer)

6 september 20152 mei 2025 / martin&miriam / Een reactie plaatsen

De dag begon zoals de laatste dag van de vorige vakantie eindigde; regen, regen en nog eens regen. Het kletterde tegen ons dak, maar de camper werd er wel schoon van! Zo snel mogelijk alle spullen weer ingepakt en de camper gestart voor de tweede reisdag naar onze bestemming aan het Garda Meer.

De dag werd er een om snel te vergeten! Wat een pokkedag! Ik ben bang dat de lezers vandaag geen positieve benadering van het leven van ons zullen ervaren. Het was een dag waarin alles tegen zat.

Toen we weggingen vanaf Altenstadt, eerst nog even bij de bakker verse broodjes gescoord. Toen de snelweg weer op en op pad richting Kempten, Fussen en de Oostenrijkse grens. Voor de grens moesten we voor onze camper een Go-box kopen bij een tankstation. Deze Go-Box is een digitale tol-poort. Voor zwaardere voertuigen dan 3500 KG moet deze box in het voertuig zitten. Je moet de box kopen voor € 5,00 en minstens voor € 75,00 aan saldo tegenover stellen. Met onze zwitserse tolvignet ervaring dachten wij dat dat bedrag meer dan genoeg is om op 2 dagen heen en terug door Oostenrijk te rijden. Bij elk poortje dat je passeerde piepte de box en wist je dat je saldo aan het slinken was. Bij de eerste poortjes dachten we nog; wat een mooi en goed systeem. Ook was het zo dat als je saldo onder de € 35,00 was gekomen, dat het boxje 2 piepjes liet horen in plaats van 1 piepje. We moesten met de camper over de Fernpass en later nog een pas en de piepjes waren frequenter en frequenter te horen. Het was bijna een melodietje….

Toen we de Fernpass nog niet over waren hoorde we al de 2 piepjes bij elk poortje. Met andere woorden; we moesten nog een heel stuk door Oostenrijk rijden en we zaten al onder de € 35,00. En dan moeten we over 2 weken ook nog terug. Daar werden we niet vrolijk van, zo’n duur tol-land als Oostenrijk.

Het was beredruk op de weg en de ene file volgde de andere file op. De GPS gaf vanmorgen aan dat we om 14.00 uur in onze bestemming aan het Garda Meer zouden aankomen. Wel; het was al zeer snel duidelijk dat we dit niet gingen halen. Na weer een file te hebben gehad, misten we ook nog 2x een bepaalde afslag, waardoor we hierdoor 2x 25 minuten moesten omrijden.

Wederom balen, want bij de tweede maal omrijden was ook bijna de diesel op en zagen we nergens een tankstation voorbij komen. Ook op het laatste moment toch nog een tankstation tegengekomen. Daar was het wel even pret, want een oude italiaanse meneer, met een tot zijn oksels opgetrokken veel te wijde jeans uit de jaren dat John Wayne nog in Westerns speelde, kwam niet meer bij van de naam van onze camper, de Lambortinki! Zijn lach maakte de dag een beetje goed.

Toen we eindelijk waren aangekomen in het stadje dat we van plan waren onveilig te maken de komende dagen, Paschiera de Garda, zagen we dat dit niet ons type stadje en campings waren. Heel erg toeristisch, heel erg druk, heel veel duitsers en campings met hele kleine plekjes. Kortom; met gierende banden dit oord als een speer verlaten. Wel even de eerste boodschappen gedaan in een grote supermarkt. Koelkast lekker vol om de komende dagen niet meer op pad te moeten qua boodschappen etc.

Toen maar besloten om een paar dorpen verder te gaan kijken die er wat minder groot en ook minder toeristisch zouden zijn hopelijk. Onze eindbestemming, na weer een paar keer in de file te hebben gestaan, is uiteindelijk Padenque di Garda geworden. We hadden via de ACSI Camping App een mooie camping gevonden en daar wilden wij wel heen. Door hele smalle straatjes en nauwe dorpstraatjes was het ons weer gelukt om voor de poort te komen van de bewuste camping. Daar aangekomen en ons gemeld. Kregen we te horen dat de camping bommetje vol was en dus geen plek voor ons. Wij verschrikkelijk balen; buiten het seizoen op vakantie in de verwachting dat het lekker rustig zou zijn. Mooi niet dus. Overal is het beredruk! Ongelofelijk!

We konden niet keren dus tegen de heuvel op achteruit met de camper langs smalle straatjes tot we konden keren en toen maar de volgende voorkeurscamping bezocht. Om half 8 kwamen we daar aan. Godzijdank was er wel plek, maar wat een kleine plekken en wat vol overal. Omdat we helemaal gaar waren van de reis en de frustratie onderweg, besloten we om hier maar te blijven. De komende dagen gaan we in relax mode. Nadat we de camper hadden geinstalleerd, hebben we eerst lekker een drankje gedaan ivm onze 24e trouwdag. Ook voor de camper een heerlijk maaltje gekookt en gezellig met elkaar de dag even laten bezinken.

We zijn erachter dat we deze drukte en dit type campings niets vinden. Eigenlijk willen we morgen wel weer weg, maar we willen even een paar dagen bijkomen van de laatste enerverende reisdagen.

Dinsdag gaan we hier weer weg en zetten we richting Bologna om daar in regio te verblijven. Hopelijk vinden we een leuke kleine agricultura camping zonder al teveel faciliteiten. Lekker kneuterig en met onze scooter de omgeving aftuffen naar leuke traditionele dorpjes en mooie pleintjes en winkeltjes. We vermaken ons wel prima met elkaar, zoals altijd!

Camperjoy: Over reizen met een camper…

Reisblog Martin, Miriam & Joep Lammertink

Camperreizen