11-13 November 2016: Hoch Elten (Emmerich am Rhein)

14 november 20162 mei 2025 / martin&miriam / 4 reacties

Dit weekend zal voor ons het laatste weekend zijn dat we dit jaar met de camper weggaan. De komende weken worden drukke weken, zeker voor Miriam met haar Gloss Haarstudio. Daarom gaat de Lambortinki na dit weekend in winterslaap. Altijd jammer als het camper-seizoen er weer op zit, maar ook dit jaar zijn we weer regelmatig in staat geweest om ook in de weekenden erop uit te gaan. We hebben een prachtig seizoen gehad, maar nu dit laatste weekend staat het camperen in het teken van ziekenbezoek. Mijn broer wordt geopereerd aan zijn knie in Emmerich am Rhein te Duitsland en wij vonden dit een goede reden om hem eens te bezoeken in het weekend in het St. Willibrord Krankenhaus. Na ons werk direct de camper gestart en op pad! Bijkomend voordeel was dat we zodoende ook het Sint Maarten bij ons voor de deur moesten missen. Fantastisch voor de kinderen, maar nu we er toch niet zijn; ook wel eens fijn!

De camperplaats die in Emmerich is, heeft geen voorzieningen en is dus derhalve gewoon een grasveld aan het einde van het dorp Hoch Elten. in de plaats Emmerich is ook nog een camperplaats in de haven, maar deze was dit weekend gesloten. Met scooter bij ons is de reisafstand tussen Hoch Elten en Emmerich geen probleem, dus we besluiten om in Hoch Elten te gaan staan op het grasveld aldaar. De reviews op http://www.campercontact.com wezen erop dat bij nat weer de grasmat erg zacht kan zijn en daarom leek het ons niet verstandig om op het gras te gaan staan, maar dan maar op het asfalt. Dit is alleen mogelijk als het niet druk is op de camperplaats. Nu zou je verwachten dat medio november, met een temperatuur van om en nabij het vriespunt, alsmede grijs en grauw weer, dat er dan geen campers zouden staan. Fout gedacht! Bij aankomst vrijdagavond stonden er al zo’n 6 campers en al deze voertuigen hadden hetzelfde besluit genomen; op het asfalt blijven staan. Dit maakte dat wij uiteindelijk nog een plekje moesten zoeken waar we konden staan, want de camperplaats is niet al te groot. Zeker niet als alleen het asfalt maar de oppervlakte is waarop je kan staan. Achterin de camperplaats was nog een plekje waar we de Lambortinki konden parkeren.

Nadat we hem goed waterpas hadden staan, begon omstreeks 19.30 uur voor ons de avond. Miriam had heerlijk gekookt in camper en nadat we alles hadden opgeruimd en afgewassen, hebben we lekker onze TV en Mediaspeler aangezet om een filmpie te kijken.

Echter; na 2 uur begon opeens het controlepanel van onze camper te piepen en rode lampjes die begonnen te branden. De accu was leeg! We staan helemaal los en dus moeten we het doen met de stroom die in de accu zit. We dachten dat dit ruim voldoende was voor een weekendje weg, maar nee dus! De ontlading van de accu kan mogelijk sneller gaan nu het buiten zo koud is, maar ook kan ie gewoon kapot zijn. Dat zou balen zijn!

Het stroomverbruik binnen is hoofdzakelijk voor een paar lampjes in de camper, de LED-TV en mediaspeler en nog een beetje electriciteit voor de verwarming, die overigens prima op gas aan het branden was. Maar door de accustoring viel ook de verwarming uit. Wat hier het verband mee is, weten we niet precies, maar koud kregen we het wel!

We besloten om lekker naar bed te gaan en morgen rustig aan te doen met stroom omdat we toch de hele dag op pad zijn. De daglichtpanelen op het dak zouden dan de accu vast wel weer een beetje vol krijgen, was de verwachting.

De volgende ochtend lekker gedoucht, totdat wederom de alarmgeluiden er waren. Fijn dat we toch fris en gesoigneerd de dag door konden brengen. We komen erachter dat mogelijk ook de De-ice installatie van de gasflessen oorzaak zijn van het sneller leeglopen van de accu’s. Deze de-ice gebruiken we nooit, maar dit weekend dus wel omdat we ook dachten dat het mogelijk storing was door bevroren Propaan-gas in de gasbun.

Wij in ieder geval na het ontbijt lekker met onze scooter rond wezen rijden door de mooie groene omgeving en vanzelfsprekend door de winkelstraten van Emmerich geslenterd om te kijken of er nog iets moois te scoren was. Tussen de middag even geluncht aan de Rijn bij een nederlands restaurantje. We waren net te laat voor de lunch en daarom werd er voor ons niet meer gekookt. We konden wel nog gebakken aardappeltjes krijgen met een gehaktschijf (Frikandel heet dit in Duitsland). Was niet bijzonder, maar we konden er mee door!

20161112_204100

Toen op bezoek bij mijn oudste broer Harry in het Ziekenhuis aldaar. Bij binnenkomst hadden wij een duffe en slaperige broer verwacht, maar hij was monter en goed spraaks. Uit de camper had ik een paar boeken voor hem meegenomen om de tijd te doden in het saaie ziekenhuis. Leven volgens Gijp, Topshow en Kees (van Kees Jansma) zouden de komende weken hopelijk wat lach op zijn gezicht kunnen toveren. In Duitsland blijf je 5 dagen in het ziekenhuis en vervolgens ga je daarna nog eens 3 weken intern in een revalidatiecentrum om snel te herstellen. Een dag na de operatie waren ze met Harry al begonnen met de revalidatie door een strek- en buigmachine om zijn been te monteren. RoboCop is er niets bij!

http://camperjoy.com

Na dit bezoek weer heerlijk de warmte opgezocht van de camper. Want wat was het waterkoud op de scooter. De tenen vroren eraf en de neus was volledig afgestorven en werd bijna zwart op het gelaat…Zaterdagavond super gezellig in camper gelezen en door de accuproblemen minimaal gebruik gemaakt van de verwarming. Vroeg onder de wol dus! Zoals jullie weten is het bed in de camper geen straf en hebben wij helemaal in coma gelegen totdat om 7 uur eens een ander klokkenspel begon te spelen dan de mijne; de omliggende kerken waren een heus concert begonnen en dus vroeg wakker. Weer rustig ontbeten en zagen we dat er weer campers bijgekomen waren. Ongelofelijk hoe druk het nog is. Het camperen is echt een way of living aan het worden voor veel pensionadas lijkt het. Wij kunnen niet wachten….

Zondag weer met scooter gereden in omgeving en opeens kwamen we via andere weg toch weer Emmerich binnenrijden. Nog even gedag gezegd bij broerlief en toen weer teruggereden naar camper. Daar de scooter weer opgeladen en klaar voor vertrek. Tot slot nog even een pannenkoekje gegeten bij pannenkoekenhuis te Hoch Elten. Was prima! Miriam en ik hebben geloof ik al ruim 10 jaar geen pannenkoek meer gehad, maar was goed te doen voor een keer! Na de lunch de camper gepakt en binnendoor weer naar Lelystad gereden om aldaar mooi op tijd weer thuis te zijn om Max Verstappen een weergaloze race te zien rijden. Heerlijk! Ook de warmte in huis was weer heerlijk om te voelen.

c360_2016-11-12-13-57-33-367

We gaan onze camper leeghalen, schoon maken en woensdag weer in de winterstalling zetten. De wegenbelasting schorsen natuurlijk en de komende maanden weer voorbereidingen treffen voor het komende jaar. We hebben de camper nu ruim 2 jaar, maar we zijn er superblij mee en vinden het flexibele reizen wat je met een camper kunt doen echt ideaal! We danken de Lambortinki en het jaar 2016 voor de prachtige reizen en ervaringen! Tot volgend seizoen 2017!!

23 en 24 September 2016: Freiburg im Breisgau – Losheim am See – Lelystad

25 september 20165 november 2025 / martin&miriam / 4 reacties

Dit is dan het laatste blog van deze vakantie. Er zal niet veel noemenswaardig in staan, aangezien het echt een terugreis is die begonnen is. We merken beiden dat als we weer onderweg naar huis zijn, dat dan ook een beetje het vakantiegevoel achter de rug is. Er komen welliswaar nieuwe bestemmingen bij, maar deze dienen alleen maar voor de overnachting en als er nog wat direct in de buurt te doen is, misschien nog iets voor in de avond, maar verder niet.

In de camper moeten de restjes met boodschappen nog opgemaakt worden, het laatste beetje water in de tanks geladen en open flesje wijn leeg maken. Het slaat eigenlijk nergens op, dat je dit gevoel hebt, want je bent gewoon nog op vakantie. Maar we kennen elkaar en weten ook dat als we zondagavond pas terugkomen, we de volgende dag moeten beginnen met werken en dat nog niet alles in en rondom in huis en de camper aan kant is. Onze badkamer en toilet boven zijn vernieuwd tijdens onze vakantie en ook daarvan zal er nog wel wat troep liggen. Kortom; we hebben ons hoofd staan op “ huiswaarts “!

Eerst staan we vrijdagochtend nog in de file in Freiburg op de camping om onze watertanks te legen en vullen. Ook het chemisch toilet moet weer geleegd worden voordat we omstreeks 10 uur in ochtend echt op pad gingen. Camper nog met diesel afgetankt voordat we beginnen aan onze binnendoor-route. Aangezien we nog ruim de tijd hebben, besluiten we niet om over de snelweg te gaan, maar binnendoor. In Duitsland zijn ze voor ons gevoel overal met de weg bezig, dus zal het wel druk zijn op de snelwegen met files. De binnendoor route geeft ons ook meer inzicht in het duitse landschap en de dorpjes die we passeren. Soms hele mooie, maar vaker ook hele saaie dorpen.

Gedurende de dag begin ik ook gek te worden van alle stoplichten en rotondes overal. Ik word er best wel moe van met de camper om iedere 2 a 4 kilometer op de rem te moeten en terug te schakelen etc. Het is een lomp ding, die zich prima laat berijden, maar het duurt allemaal toch even wat langer allemaal, die handelingen om weer op snelheid te komen. Vooral bergopwaarts heeft onze Lambortinki er soms moeite mee. Auto’s die achteraan ongeduldig proberen in te halen, terwijl het net kan…

Onderweg verloopt het allemaal prima zoals verwacht en omstreeks 16.00 uur besluiten we om voor Trier ergens een plek te vinden voor een overnachting. Eerst hadden we iets in Trier gevonden, maar daarvoor moesten we weer de hele stad door. Daar hadden we dus geen zin in, dus uiteindelijk op mooie camperplaats gekomen bij Losheim am Stausee. Via de Camperplaats app van de NKC hadden we deze gevonden en voor 6 euro konden we een plek uitzoeken. Mooie plekken tegenover een aantal restaurants die aan het meer lagen. Dat beloofde een mooie avond te worden, want ook was er een Biergarten en tevens bierbrouwerij direct nabij gelegen. Wij eerst even onze camper neergezet en wat gelezen, voordat we op het terras een biertje gingen drinken bij de Biergarten. Nou…dat bier was niet weg te krijgen! Wat een bocht! En als geoefend bierdrinker, piep ik niet zo gauw…Even iets hartigs erbij bestellen voor bij de borrel was ook niet voorradig, dus kozen we wat uit de kleine kaart; een tweetal gekookte worstjes met zoete mosterd. Klonk goed, dacht wij…

Totdat het opgediend werd; het leken wel een tweetal afgehakte penis-eikels die in water gekookt waren. Het zag er niet uit en in ieder geval kreeg je er geen honger van….ik voelde het bijna in mijn edele delen, hoe deze eikels aan hun eind waren gekomen. Allebei vonden we het lekker. Wel lachen toen Miriam zei dat ik het velletjes moest terugtrekken, want dat was zo hard….en niet lekker!

Aangezien onze koelkast de inhoud had van een moestuin in Eritrea, besloten we ook maar om in de avond nog een laatste avondmaal samen te nuttigen aldaar. Het werden de altijd veilige keuze van de Wiener Schnitzel. Niet zo lekker als bij Lug am Land, maar prima te doen.

In avond nog even in camper een filmpje gekeken met Nicolas Cage, maar dit was echt een drama-film, Knowing. Ook voor ons de eerste keer dat we films kijken via de omvormer, aangezien we zonder stroom staan op de camperplaats. Dat gaat dus ook goed komen de volgende keer in Schotland of zo.

Heerlijk geslapen, maar omdat we weten dat we naar huis gaan, zijn we vroeg wakker. Om 8 uur rijden we weg van de camperplaats om de laatste etappe te gaan rijden. Ook deze reis verloopt voorspoedig met de camper en komen we langs prachtige bergen en dalen in de Eifel te rijden. Vooral het Prum-dal is prachtig om te zien. Ook de herfstkleuren komen al naar voren en de temperatuur en vochtigheid in de vroege ochtend voelen en ruiken al als najaar.

We hebben een prachtige vakantie gehad. Eerste week met familie en vrienden in fantastisch huis in Ardennen gezeten en de laatste 2 weken met mijn meisje naar Italie geweest. In totaal 3350 kilometer met camper gereden en ik moet eerlijk zeggen dat we het heerlijk vinden om gewoon daarheen te gaan waar je naartoe wilt. Niks boeken, maar gewoon gaan! Ook het slechte weer kun je enigszins ontlopen door de weerkaarten in de gaten te houden, maar betekent ook dat je dus soms wat meer moet rijden. Doordat we vanuit Iseo eigenlijk tevergeefs het mooie weer in Toscane zochten, was deze 600 kilometer eigenlijk verspilt, alsmede ook de 3 vakantiedagen. Soms zit het mee, soms zit het tegen!

Desondanks hebben we weer genoten van deze vakantie en ons camperleven. We zouden dit later goed kunnen uithouden!

Vandaag, zondag hebben we de camper weer opgeruimd en schoongemaakt. Hopelijk eind oktober/begin november nog een paar weekenden op pad in eigen land, voordat ie echt de winterstalling in gaat. Jullie horen nog!

8 juli 2016: Alba (It) naar Bad Bellingen (D)

12 juli 20165 november 2025 / martin&miriam / 2 reacties

Ondanks dat we inmiddels al weer in Nederland aan het werk zijn en de vakantie er dus weer op zit, toch nog maar even ons blog cq dagboek bijwerken van de laatste 2 reisdagen terug naar huis.

We stonden afgelopen vrijdag toch maar redelijk vroeg op om ons klaar te maken voor de terugreis. We dubben nog hoe we terug gaan; over Frankrijk of Zwitserland en Duitsland. Als we door Zwitserland gaan, dan moeten we bij de douane aldaar in plaats van een vignet, een ander formulier kopen. Dit heeft te maken met het feit dat onze camper zwaarder is dan 3500 Kg. Dan worden we gezien als vrachtauto en dus een andere belasting die we moeten betalen. Maar aangezien die zwitsers doorgaan nou niet echt de grootste feestvierders en lachebekken zijn, had ik er eigenlijk niet zo’n zin in om via Zwitserland te gaan. Maar ja; het is de kortste, snelste en dus ook goedkoopste weg om te gaan en omdat het weer in Freiburg regio ook goed is, lijkt ons een paar dagen Duitsland ook nog wel even lekker. Daarom toch maar besloten om gewoon via Zwitserland te gaan reizen.

Eerst nog even alles opruimen rondom de camper, scooter er weer op vastmaken en luiken dicht en nog even betalen bij de camping. We hebben een erg warme nacht achter de rug en de verkoeling tijdens het rijden met open ramen is voor beiden een welkome remedie tegen de warmte. Eerst nog even tanken bij een nogal krap en druk tankstation. Ik liet mijn slang er weer eens lekker inhangen, maar alles wat er uit kwam; geen diesel! Bleek het weer zo’n vooraf betalen tankstation te zijn. Zo klantonvriendelijk vind ik dit! Ook de betaalterminal was alleen in het italiaans weergegeven. Nu kan ik mij redelijk redden in het italiaans, maar dit was even een brug te ver. De medewerkster (tenminste, dat denk ik dat het was…) hielp mij uiteindelijk en zonder al teveel vertraging gingen we op pad.

De rit door Italie verliep zonder files dus na een paar uur kwamen we in Chiasso, de zwitserse grensovergang aan en moest ik dus het bewuste formulier voor onze camper gaan kopen. Na 3 loketten te hebben afgelopen was ik er al weer klaar mee. Niemand die mij kon helpen aan het 10-daagse tol formulier dat “Schwerverkehr-angabe” heet. Chagrijnig werd ik ervan en dus liep ik maar even lopend op de douanier aan om hem te vragen. Doorrijden en niet hier lopen was zijn snauwige reactie. Krijg de pest dan maar, dacht ik en reed met de camper door de italiaanse grens naar de zwitserse. De douanier aldaar zag meteen dat ik geen vignet had en gaf met een arrogante armbeweging aan dat ik aan de kant moest parkeren. Lekker; worden we helemaal gecontroleerd was mijn eerste gedachte. Maar niets van dat alles! De douanier was erg vriendelijk en had gezien dat ik mijn best had gedaan om het formulier te bemachtigen. Hij was erg behulpzaam en gaf zelfs nog tips om langer dan 10 dagen met dit formulier te doen en zei nog dat het eigenlijk een koopje was in relatie met het normale vignet, dat 40 euro kost. Mijn formulier kostte 30 euro en binnen 5 minuten was ik weer op weg. Goed te doen dus en nu weet ik hoe het zit, kan ik ook weer andere camperaars op het camperforum aangegeven wat te doen. Het blijkt namelijk dat veel camperaars met deze onzekerheid zitten. Zo zie je maar weer; elk nadeel heb zijn voordeel!

C360_2016-07-08-13-29-29-767_resized[4]

Onderweg verliep alles prima. Geen files, alleen maar even 10 minuutjes bij de Gotthard Tunnel en verder niets. Met een comfortabele kruissnelheid van 100 kilometer per uur, reden we langs de mooiste vergezichten en kwamen we midden in de middag in Duitsland aan en gingen we op zoek naar een leuke camping.

C360_2016-07-08-13-19-05-063_resized[2]

Miriam had haar best gedaan om via de Apps en Google een goed alternatief te zoeken en ook gevonden. Vanavond slapen we op Camping Lug im Land in Bad Bellingen. Een grote, fraaie camping met verharde camperplaatsen. Mooi sanitair, leuk thermisch zwembad en een gezellig restaurant. Nadat we eerst nog even voor de camper een dutje hadden gedaan en wat gedronken, lekker gedoucht en toen in avond heerlijk gegeten bij het restaurant. Ongelofelijk als je 2 weken in italiaanse sferen bent geweest qua culinaire pasta’s en pizza’s, we allebei meteen weer terug grijpen op de degelijke wiener schnitzel met salade en frietjes/gebakken aardappeltjes. De schnitzels waren zo groot dat je er menig studentenkamer ermee zou kunnen bekleden. Maar was erg lekker.

Na terugkomst bij camper hadden we binnen no time weer mensen op bezoek die een praatje wilden maken. Erg leuk allemaal, maar je hebt er niet altijd even veel zin in. Deze mensen waren zo nieuwsgierig naar onze camper, dat bij grote uitzondering en verbazing Miriam ze mee naar binnen nam om de camper te laten zien. Heel raar….De camper is normaliter een onneembare vesting met die pitbull die er normaal voor ligt, maar ze had een milde bui denk ik….

Na afzakkertje heerlijk geslapen omdat het toch weer wat koeler was dan in Italie. Heeeerlijk! Ook weer een romantische zonsondergang gezien, dus die stemming zat er ook weer goed in.

C360_2016-07-08-21-41-00-573

Morgen willen we binnendoor verder richting huis en niet over snelweg. We hebben nog een 2-tal dagen om nog 700 kilometer te reizen. Moet lukken!

Diefenbach en Rudesheim am Rhein

18 september 20152 mei 2025 / martin&miriam / Een reactie plaatsen

Vandaag het laatste blog van deze heerlijke vakantie met onze camper; het zit er weer op jammer genoeg!

Vanuit Lindau am Bodensee zijn we gisteren vertrokken van de camping, nadat we eerst hadden bepaald dat we vanaf nu binnendoor zouden gaan rijden en niet meer over de snelweg. We hebben nog 3 dagen voordat we thuis moeten zijn, dus lijkt het ons leuk om dwars door Duitsland uitsluitend over secondaire wegen te rijden en hopelijk zodoende veel van het echte Duitsland te zien. Als we wegrijden is het eerste stuk dat we rijden al direct prachtig. Glooiende bergen, maisvelden en andere gewassen, waardoor het een prachtige kleurenschakering wordt van de uitzichten door de dalen rondom ons heen. We genieten intens van deze manier van relaxt rijden. Ook wat we afgesproken hebben is dat we uiterlijk tot 2 uur ’s middags rijden en dus gemiddeld maximaal 4,5 uur per dag. Zodoende hebben we het gevoel dat het niet een reisdag richting huis is, maar dat deze manier van reizen ook echt een onderdeel van de vakantie worden. Door de camper hebben we geen exact doel; we kunnen namelijk stoppen wanneer en waar we willen. Dat is echt een gevoel van vrijheid dat we allebei heerlijk vinden. De eerste uren van de reis gaan werkelijk door mooie dorpen met vakwerk-huizen, maar ook straten met kleurrijke huizen en mooie terrasjes en winkels. Echt, wat is Duitsland een mooi en lekker land om in te vertoeven. In de meeste gevallen komen we ook dan ook alleen maar vriendelijke mensen tegen. De camper heeft wat minder moeite met de wat vriendelijke bergen en rijdt echt comfortabel. Ook het benzine- en olieverbruik is prima te noemen voor de omvang van de auto, het vermogen van de motor (die iets te licht is voor deze camper) en de omgeving waarin de Lambortinki te laatste weken in heeft moeten verblijven.

We lagen mooi op schema totdat we in de buurt van Stuttgart kwamen. De navigatie stuurt ons dwars door het centrum heen en het is nogal druk tussen de middag met auto’s en vrachtauto’s. Laten we het maar positief omschrijven; we hoeven dus geen stedentrip naar Stuttgart te plannen in de toekomst. We hebben alles zo goed als gezien en het kon ons niet echt bekoren. Maar wel veel gezien van de stad. Hierdoor hebben we wel weer veel tijd verloren. We hadden nog een half uurtje om door te rijden volgens afspraak om om 14.00 uur te stoppen. Echter een lange file gooide roet in het eten. Om nu op een parkeerplaats langs een weg te gaan staan voor een nachtje, is ook niet echt uitnodigend met alle Familie Roma’s en Petalo’s ook onderweg. Daarom breken we al de eerste dag met ons voornemen om tijdig te stoppen. Overmacht valt niet te ontwijken, dus we rijden dan maar nog even een uurtje door. Onderweg konden we even kijken op onze app van Campercontact van de NKC (Nederlandse Kampeerauto Club) en ook nog even op de app van ACSI.

Na een tijdje kwamen we via de App in beeld met een Wijnboerderij in Diefenbach, een heel klein dorpje in de heuvels, nog net in Baden Wurthemburg na Stuttgart. Het woord Wijnboerderij klonk Miriam natuurlijk als muziek in de oren, dus die was snel overtuigd dat we daar heen moesten. De paniek in haar ogen toen ik opperde om toch maar ergens anders te kijken sprak boekdelen.

Aangekomen bij Weingut Hausserman in Diefenbach, werd er net een vrachtwagen geladen met duizenden flessen wijn en werden we erg hartelijk begroet. Miriam had stiekem al een bestelling geplaatst via de online-shop van deze wijnboer dus….

De beste man wees ons onze plek en we konden dus achter de boerderij, van een weids uitzicht met grasland en fruitbomen genieten vanuit onze camper. Na het einde van de werkdag waren alle auto’s verdwenen van de parkeerplaats naast ons en stonden we in alle rust, maar dan ook alle rust alleen op deze mooie plek. Binnen alles lekker gezellig gemaakt en heerlijk gegeten samen. Gordijnen dicht en lampjes aan en heerlijk met pot thee (echt!!) zitten lezen in een boek. Zonder de hele avond maar iets tegen elkaar te zeggen, toch een supergezellige avond gehad. Voor het naar bed gaan beiden nog even gedoucht in onze camper en toen lekker gaan slapen. Door de koele lucht en alle ramen open te zetten in ons slaapvertrek en dakluik, heerlijk na de warme weken weer samen onder het dekbed geslapen.

Vanmorgen werden we wakker voordat de werklui van de wijnboerderij weer begonnen met werken, dus nadat we weer alles aan kant hadden konden we mooi op tijd weer vertrekken. De wijnboer wilde maar 10 euro voor de overnachtingsplek ontvangen. Normaal is het gratis als je ook daar wijn koopt, maar omdat het nogal hectisch was en niemand tijd had om uitleg te geven over de wijnen, hebben we gewoon betaald en dus geen wijn gekocht dit keer. Maar we gaan zeker via de online shop nog eens een paar doosjes bestellen. De flessen zien er goed uit en ook de etiketten beloven dat het geen liebefraumilch is of zo. We zijn jammer genoeg wel ons opstap-trappetje voor de camper vergeten bij deze wijnboerderij. Jammer, aangezien dit trappetje nog van Koosje is geweest, de moeder van mijn zwager en later nog even het maatje van mijn vader. God hebbe haar ziele!

Ook nu komen we door de landelijke omgeving weer op de mooiste plekken te rijden. Heerlijk over boerenweggetjes waar niemand komt, stuurt onze navigatie ons op pad. De avond ervoor hadden we de route via de navigatie nog even nagelopen om zodoende grote steden te vermijden zoals Karlsruhe, Mainz en Heidelberg. Miriam kan erg goed kaartlezen en doordat zij tegen de navigatie in een alternatieve route had uitgezocht, besloten we de navigatie maar een dag vrij te geven en gewoon ouderwets via de kaart te gaan rijden. Miriam had een prachtige afwisselende route gemaakt en we genoten wederom van het reizen door de gebieden. We komen nu wel veel meer door de dorpjes, maar dat vinden we allebei erg leuk. Steden vinden we wat minder. Het enige dat een bepaald risico met zich mee neemt is het feit dat de navigatie speciaal op de afmetingen, hoogte en gewicht van camper is ingesteld. Vooral bij bruggen en andere obstakels waarbij deze factoren een rol spelen kan het rijden op kaart een verrassende situatie opleveren. Het is allemaal goed gegaan en alleen bij een brug van 3,20 mtr hoogte was het even billen knijpen. Onze camper is namelijk 3,10 mtr hoog. Maar of dit ook inclusief de dakluiken en zonnepanelen is, dat durven we niet te zeggen. Het is goed gegaan, dus dat is weer een leermoment geweest.

Na deze mooie rit in het boven verwachting mooie weer, kwamen we aan Rudesheim am Rhein, onze bestemming. Via Bingen am Rhein kwamen we aan bij de Rijn en moesten we een pont nemen naar de overkant, waar Rudesheim ligt. Deze plaats had ik gekozen omdat ik jaren geleden met een aantal voetbal- en motorvrienden hier ben geweest tijdens een 5-daagse motortrip. Een fraai stadje direct aan de Rijn en met tal van pleintjes, smalle straatjes, vakwerkhuizen en een boulevard direct langs de Rijn. Super-toeristisch, dat wel! Het overvaren met de pont gaf een prachtig uitzicht op de bergen vol met wijnranken en daarvoor een kleurrijk stadje met veel vertier.

Eerst maar even onze uitgezochte camping opzoeken om de camper te stallen en dan lopend het stadje te gaan verkennen. De camping ligt 500 meter buiten de stad en aangekomen zien we dat het erg druk is op de camping. Medio september!! Volgens mij is het vakantie naseizoen nu hoofdseizoen geworden nu de vergrijzing in Europa massaal toeslaat. Iedereen gaat buiten het hoog-seizoen op vakantie lijkt het wel. Ook hier drukken Miriam en ik de gemiddelde leeftijd. Alhoewel niet meer zoals vanouds, ik ben inmiddels ook een nieuwe doelgroep geworden; 50Plus!

In ieder geval hebben we geen plaats voor de nacht en zoeken naar een andere camping in de buurt. Deze vinden we 5 kilometer buiten Rudesheim en blijkt een surrogaat Ponypark Slagharen te zijn, ook met camping. We hadden eerst het doembeeld dat we geconfronteerd werden met honderden jonge kinderen, maar dit viel enorm mee. Wel honderden shitland-pony’s! Wat een stank bij de paardenbak!

Wij zetten onze camper op een leeg veld en staan zo goed als alleen. We halen de scooter van de drager en gaan met de scooter naar Rudesheim. We gaan als een speer naar beneden en halen de 60 kilometer per uur met onze snorscooter. Hahahaha, hij is niet opgevoerd, maar we gingen met 15% daling naar beneden en met deze massa aan boord maak je dan wel snelheid! Reken maar! We hadden een lol, maar meteen kwam ook het besef dat we weer naar boven moesten straks….oeps!!

Na de leuke middag in het stadje en de heerlijke late lunch en nog een beetje te hebben rondgelopen, besloten we terug te gaan naar de camper.

We hebben ons bescheurd samen. De scooter was natuurlijk bijna niet naar boven te krijgen en Bob en Annie de Rooij hielden het verkeer nogal op met hun topsnelheid van 15 kilometer per uur die uiteindelijk op een nogal zeer steil stuk naar boven terug viel naar 0 kilometer per uur.. we vielen bijna om…ook van het lachen trouwens.

Maar ja, dan sta je er en moet je met scooter aan de hand de heuvel op lopen. Nou dat was geen pretje. Ik had daar natuurlijk weer iets subliems op gevonden; Miriam loopt met de 2 helmen naar boven en ik rijd met de scooter naar boven en wacht daar dan wel op haar (zo ben ik ook wel weer…)

Het klinkt erger dan het is, maar het was maar een afstand van 150 meter dat we niet met de scooter konden rijden. Daarna zijn we met een slakkegang nog de laatste kilometers samen gereden.

Conclusie is nogmaals; ik ben niet te zwaar voor de scooter. Mij kan ie hebben! De problemen beginnen als Miriam erbij opstapt; die is dan te zwaar voor de scooter!

Na terugkomst de scooter weer opgeladen binnen een wereldtijd! Gaat super zo!

Vanavond nog even een avondje in camper en morgen weer de laatste etappe naar huis. Deze gaat wel over de snelweg, dus hopelijk zijn we snel thuis om ook nog even de boodschappen te kunnen doen. We hebben een supervakantie gehad, maar weer aan het werk vinden we ook erg leuk!

Lindau am Bodensee – Duitsland

16 september 20152 mei 2025 / martin&miriam / Een reactie plaatsen

Vanmorgen vroeg inderdaad besloten om Camping Mario in Caldenazzo te gaan verlaten en door te rijden. We hebben op de navigatie gekeken en denken dat de Bodensee een leuke bestemming is voor nog 2 nachten. Het weer lijkt er nog goed te zijn en zodoende kunnen we het zomergevoel nog even verlengen voordat we weer echt huiswaarts gaan en de herfst tegemoet rijden, zoals we moeten geloven via verschillende betrouwbare bronnen.

Via de Navigatie zien we dat we om ongeveer 14.00 uur a 14.30 uur aankomen in Lindau am Bodensee. Lijkt ons een goed reisdoel en we gaan goedgemutst op pad. Eerst nog langs een grote supermarkt om de koelkast en voedselvoorraden weer aan te vullen. Binnen een uurtje waren we gepakt en gezakt weer op weg met alle lekkere dingen waar we van houden.

Toen nog even aftanken om zodoende meteen meters te kunnen maken. We kwamen erachter dat ik niet via self-service aan brandstof kon komen, aangezien de italiaanse banken van dit tankstation geen vreemde bankkaarten accepteerden. Dus door naar de pompbediende die ouderwets je auto afvult met brandstof. De krasse man was inmiddels 80 jaar oud, maar door alle corrupte italiaanse politici en de dure Europa regeling kon hij nog steeds niet met pensioen en moest ie nog steeds aan de pomp staan. Al meer hij aan het praten werd, hoe bozer hij werd. Hij verontschuldigde voor de dure brandstofprijzen en ook zijn kosten die hij in rekening moest brengen. Dat was nog even tanken anno jaren 70 uit de vorige eeuw…..een pompbediende. Hier heel normaal nog!

Het negatieve verhaal van de pompbediende ging de hele dag doorwerken op onze gebeurtenissen. Het zat ons vandaag niet mee. Niets ergs gebeurd, maar het was echt zo’n dag dat alles tegen zat en we ons gingen frustreren over een aantal zaken. Onderweg op de snelweg richting Oostenrijk liep alles nog op letterlijke rolletjes. Niets aan de hand. We volgden de borden Brennerpas en tot aan de Oostenrijkse grens ging alles lekker. Allereerst moesten we onze GO-box voor Oostenrijk weer opladen. Dit digitale boxje is gekoppeld aan jouw auto en je moet deze digitale kluis eerst vullen met saldo om je tol te betalen. Minimaal € 75,00. Dit bedrag waren we alleen al kwijt op de heenreis. Nog geen 200 kilometer gereden door dit land en al € 75,00 kwijt. Wij bij het tankstation, dat kastje opwaarderen voor weer 75 euro. Dit moest volgens ons wel voldoende zijn om Oostenrijk doorkomen. We wilden wegrijden uit de parkeerplaats langs de snelweg, toen we in een rij kwamen te staan met allemaal vrachtwagens. Deze werden gecontroleerd op asielzoekers bij de grens en zodoende stonden we een tijdje stil voordat we weer de snelweg op konden.

Na een 50 tal kilometers te hebben gereden hoorden we ineens 4 piepjes als we een tolpoortje passeerden. Normaal is het 1x piep en dat is het signaal dat de incassering van het geld prima is verlopen. Nu dus 4 piepjes. Wij opzoeken wat dat betekende en het bleek dat er geen geld meer geincasseerd kon worden van onze Go-Box. Je moet je dan melden bij het eerste tankstation om je Go-Box te laten uitlezen en je achterstallige betalingen uit te betalen. Wat bleek; de € 75,00 saldo was na 50 kilometer al op en ik moest nog eens 20,28 bijbetalen en ik moest nog de rest van Oostenrijk door (ca 70 km) en daarboven moest ik nog 130 euro opwaarderen. Reken even met mij mee: Dat is dus een doorrij-retourtje door het groene joedelahitee-Oostenrijk een totaalbedrag van ongeveer € 250,00 aan tol!! Wat betaal je dan als je met je personenauto er doorheen rijdt? Een € 10,00 biljet!! Omdat wij dus een camper hebben met een zwaarder gewicht als 3500 kg en een drie-asser betalen we zoveel. Dure hobby dat Oostenrijk! Een tegenvaller dus.

Bijgekomen van de schrik gaan we dus weer op pad en krijgen we meteen te maken met een wegomlegging en moeten we de Arlberg-pass nemen in plaats van de tunnel. Nou….dit was met ons oude bessie op 6 wielen en 110 PK geen feest kan ik jullie zeggen. De Lambortinki had het er druk mee en moest de gehele weg naar boven op de berg in zijn eerste versnelling rijden, met nogal wat toeren en zwarte rook uit de uitlaat. Ik had weinig vrienden achter mij rijden deze trip. Op een bepaald moment werden er steeds meer auto’s beperkt door ons campertje, dus ik dacht ik stop even op een passeerhaven om al die auto’s voorbij te laten. Heer en dame zoals wij zijn…

Had ik het maar niet gedaan, want de Lambortinki kon niet meer weg komen van zijn plek en veel rook, heel veel rook. Ik dacht dat de koppakking eruit lag of zo (klinkt wel technisch he zo’n technische diagnose…terwijl ik er geen bal verstand van heb!). We kwamen niet weg. Totdat er even geen auto’s meer aankwamen heb ik de camper met veel toeren in zijn eerste versnelling laten wegrijden en na een tijdje kwam ie meer en meer in beweging en kon ik zowaar nog iets versnellen. Toen na een paar bochten uiteindelijk de afdaling begon, ging het weer vanouds. Alleen hadden we het gevoel dat we de omleidingsborden hadden gemist. Toch maar gewoon deze pas blijven volgen en we zien wel! Uiteindelijk kwamen we weer op de oorspronkelijk weg uit en konden we in tempo door. Het voordeel van deze pas was wel dat ie werkelijk prachtig was om te zien. Wat een vergezichten met bergen en dorpjes en zelfs nog gletsjers gezien op een paar bergen.

Doorrijden tot Lindau duurde even wat langer dan vooraf was gepland, dus we waren al wat chagrijnig geworden aangezien we dit soort lange reisdagen niet echt als vakantie zien. Graag zijn we omstreeks 14 uur op een camping of plaats om dan in alle rust het dorpje of omgeving nog te kunnen bekijken. Dit gaat vandaag niet lukken. Toen we uiteindelijk in Lindau waren aangekomen, hadden we een camping gevonden die direct aan de Bodensee lag. Daar aangekomen bleek hij volgeboekt te zijn. Campers verdrongen zich om die camping, maar we moesten dus verder zoeken om plek te vinden. Ook de camperplaatsen waren tjokvol overal. Doorgereden naar een volgend dorp en daar op een vakantie-resort (lees: erg massaal!) te gaan staan voor een nacht. Ook hier breekt het slechte weer morgen door. Allebei zijn we gaar en bloedchagrijnig, dus we gaan maar even niet met elkaar in gesprek en geven elkaar even de tijd om bij te komen. Als Miriam dan om 16.30 uur onze lunch maakt, ziet het er niet naar uit dat we ’s avonds nog gaan eten. Wel nog even een biertje gepakt bij de Stube en toen weer terug naar ons huisje om de avond hopelijk nog gezellig af te sluiten. Morgen hopelijk een betere dag!

We hebben besloten dat we sowieso maar tot uiterlijk 14.00 uur gaan rijden en dat het niet uitmaakt hoe ver we dan zijn. Gewoon stoppen na 4 a 5 uurtjes rijden. Veel relaxter!! Gaan we doen dus! Morgen zakken we verder af vanuit zuiden naar het noorden, richting ons stenen huis.

Reisdag 2: Altenstadt naar Padengue (Garda Meer)

6 september 20152 mei 2025 / martin&miriam / Een reactie plaatsen

De dag begon zoals de laatste dag van de vorige vakantie eindigde; regen, regen en nog eens regen. Het kletterde tegen ons dak, maar de camper werd er wel schoon van! Zo snel mogelijk alle spullen weer ingepakt en de camper gestart voor de tweede reisdag naar onze bestemming aan het Garda Meer.

De dag werd er een om snel te vergeten! Wat een pokkedag! Ik ben bang dat de lezers vandaag geen positieve benadering van het leven van ons zullen ervaren. Het was een dag waarin alles tegen zat.

Toen we weggingen vanaf Altenstadt, eerst nog even bij de bakker verse broodjes gescoord. Toen de snelweg weer op en op pad richting Kempten, Fussen en de Oostenrijkse grens. Voor de grens moesten we voor onze camper een Go-box kopen bij een tankstation. Deze Go-Box is een digitale tol-poort. Voor zwaardere voertuigen dan 3500 KG moet deze box in het voertuig zitten. Je moet de box kopen voor € 5,00 en minstens voor € 75,00 aan saldo tegenover stellen. Met onze zwitserse tolvignet ervaring dachten wij dat dat bedrag meer dan genoeg is om op 2 dagen heen en terug door Oostenrijk te rijden. Bij elk poortje dat je passeerde piepte de box en wist je dat je saldo aan het slinken was. Bij de eerste poortjes dachten we nog; wat een mooi en goed systeem. Ook was het zo dat als je saldo onder de € 35,00 was gekomen, dat het boxje 2 piepjes liet horen in plaats van 1 piepje. We moesten met de camper over de Fernpass en later nog een pas en de piepjes waren frequenter en frequenter te horen. Het was bijna een melodietje….

Toen we de Fernpass nog niet over waren hoorde we al de 2 piepjes bij elk poortje. Met andere woorden; we moesten nog een heel stuk door Oostenrijk rijden en we zaten al onder de € 35,00. En dan moeten we over 2 weken ook nog terug. Daar werden we niet vrolijk van, zo’n duur tol-land als Oostenrijk.

Het was beredruk op de weg en de ene file volgde de andere file op. De GPS gaf vanmorgen aan dat we om 14.00 uur in onze bestemming aan het Garda Meer zouden aankomen. Wel; het was al zeer snel duidelijk dat we dit niet gingen halen. Na weer een file te hebben gehad, misten we ook nog 2x een bepaalde afslag, waardoor we hierdoor 2x 25 minuten moesten omrijden.

Wederom balen, want bij de tweede maal omrijden was ook bijna de diesel op en zagen we nergens een tankstation voorbij komen. Ook op het laatste moment toch nog een tankstation tegengekomen. Daar was het wel even pret, want een oude italiaanse meneer, met een tot zijn oksels opgetrokken veel te wijde jeans uit de jaren dat John Wayne nog in Westerns speelde, kwam niet meer bij van de naam van onze camper, de Lambortinki! Zijn lach maakte de dag een beetje goed.

Toen we eindelijk waren aangekomen in het stadje dat we van plan waren onveilig te maken de komende dagen, Paschiera de Garda, zagen we dat dit niet ons type stadje en campings waren. Heel erg toeristisch, heel erg druk, heel veel duitsers en campings met hele kleine plekjes. Kortom; met gierende banden dit oord als een speer verlaten. Wel even de eerste boodschappen gedaan in een grote supermarkt. Koelkast lekker vol om de komende dagen niet meer op pad te moeten qua boodschappen etc.

Toen maar besloten om een paar dorpen verder te gaan kijken die er wat minder groot en ook minder toeristisch zouden zijn hopelijk. Onze eindbestemming, na weer een paar keer in de file te hebben gestaan, is uiteindelijk Padenque di Garda geworden. We hadden via de ACSI Camping App een mooie camping gevonden en daar wilden wij wel heen. Door hele smalle straatjes en nauwe dorpstraatjes was het ons weer gelukt om voor de poort te komen van de bewuste camping. Daar aangekomen en ons gemeld. Kregen we te horen dat de camping bommetje vol was en dus geen plek voor ons. Wij verschrikkelijk balen; buiten het seizoen op vakantie in de verwachting dat het lekker rustig zou zijn. Mooi niet dus. Overal is het beredruk! Ongelofelijk!

We konden niet keren dus tegen de heuvel op achteruit met de camper langs smalle straatjes tot we konden keren en toen maar de volgende voorkeurscamping bezocht. Om half 8 kwamen we daar aan. Godzijdank was er wel plek, maar wat een kleine plekken en wat vol overal. Omdat we helemaal gaar waren van de reis en de frustratie onderweg, besloten we om hier maar te blijven. De komende dagen gaan we in relax mode. Nadat we de camper hadden geinstalleerd, hebben we eerst lekker een drankje gedaan ivm onze 24e trouwdag. Ook voor de camper een heerlijk maaltje gekookt en gezellig met elkaar de dag even laten bezinken.

We zijn erachter dat we deze drukte en dit type campings niets vinden. Eigenlijk willen we morgen wel weer weg, maar we willen even een paar dagen bijkomen van de laatste enerverende reisdagen.

Dinsdag gaan we hier weer weg en zetten we richting Bologna om daar in regio te verblijven. Hopelijk vinden we een leuke kleine agricultura camping zonder al teveel faciliteiten. Lekker kneuterig en met onze scooter de omgeving aftuffen naar leuke traditionele dorpjes en mooie pleintjes en winkeltjes. We vermaken ons wel prima met elkaar, zoals altijd!

Reisdag: Lelystad naar Altenstadt

5 september 20152 mei 2025 / martin&miriam / Een reactie plaatsen

Vanmorgen om half 7 werden we wakker en lagen te draaien in ons warme grote bed in huis. De laatste nacht voordat we op vakantie gaan zit erop. Eerst nog even lekker douchen en dan klaar maken voor de reisdag van vandaag. De bestemming is, zoals het er nu uitziet, richting Italie. Het Garda meer willen we eens gaan bezoeken. Na jaren aan het Lago Maggiore te hebben gebivakkeerd, leek ons deze reisbestemming ook eens de moeite waard.

Na de laatste zaakjes in de camper te hebben gelegd en de Navigatie in te hebben gesteld, gaan we om 7.45 uur op pad. Het is slecht en regenachtig weer, dus de komende weken zon om ons heen is welkom. Nadat we via Kootwijk de A1 op zijn gegaan richting Apeldoorn, om vervolgens af te slaan naar de A50 naar Arnhem en zo de A12 volgend naar de grensovergang naar Duitsland te rijden, zien we dat het erg druk is op de weg. Tot aan Frankfurt is het prima verlopen, maar toen de file in. Een half uur in gestaan en toen de weg vervolgd naar Karlsruhe, Stuttgart, richting Munchen om vervolgens vanavond te eindigen in Altenstadt.

Onderweg bij Karlsruhe viel bij ons beiden de ogen regelmatig dicht, dus toen maar op een parkeerplaats even een dutje gedaan. Een half uurtje slapen is voldoende om weer fris op pad te gaan. De camper gedraagt zich voorbeeldig; hij rijdt lekker, maakt niet teveel lawaai en met een kruissnelheid van 110 kilometer per uur, loopt het lekker door zo. Hoe zuidelijker we in Duitsland komen, hoe steiler de wegen tegen de bergen op worden. Hiermee heeft ons huis op wielen toch meer moeite. Met 115 PK en een zware camper als chassis is het motortje er druk mee. Maar…..vrachtwagens halen we nog zonder moeite in, dus het valt best mee.

Aangekomen in Altenstadt, had Miriam nog een camperplaats gevonden bij een restaurant. Aangezien we nog moesten eten en geen zin hadden om te koken, besloten we deze camperplaats maar te gaan bezoeken. Aangekomen aldaar bleek dat het gewoon een parkeerplaats was, pal voor het restaurant en geen privacy dus. Maar goed…prima voor alleen maar een overnachting.

Nadat we camper hadden geparkeerd, eerst samen een drankje genuttigd en veel contact gehad via WhatsApp met mijn familieleden en vriend die op de motor ook ergens aan het vakantie vieren waren. Erg leuk om te zien dat iedereen het naar de zin heeft en uiteindelijk probeert om nog ergens af te spreken om de avond samen door te brengen. De afstanden zijn te groot en dus iedereen in zijn eigen locatie naar het avondmaal. Wij ook.

Dit restaurant had op camperplaats goed recentie’s gekregen, maar we zijn er inmiddels achter dat dit alleen maar is omdat je er met je camper gratis mag staan en dus een goedkope overnachting hebt. Wel moet je er de maaltijd nuttigen. Wel; dat hebben we geweten!

Wat een ballentent!! De bediening was slecht, het merendeel op menukaart hadden ze niet en zelfs toen we eindelijk het voorgerecht hadden besteld, kwamen ze na 10 minuten om te vertellen dat dat er ook niet was. Wel; wat is er dan wel? Doe ons dat dan maar! Dat bleek een soepje te zijn met een tweetal pastasouffle’s daarin, met als vulling een soort spinazie of zo. Eerlijk is eerlijk, het was wel lekker.

Maar aangezien er een touringcar binnenkwam, schoot de stress bij de bediening volledig naar het verstand, want Miriam was nog met haar soep bezig, toen het hoofdgerecht al kwam en ze het bord van Mir meenamen. Ongelofelijk, maar wel hilarisch…

Daarna ging nog een paar dingen mis, maar bij het afrekenen konden we ook nog niet pinnen, wegens een storing. Toen besloot de bediening toch maar excuses te maken hoeveel er mis ging die avond. Toch netjes betaald en toen godzijdank weer terug in ons huisje op wielen.

Gordijnen dicht, lampjes aan, kopje thee, boekje erbij en zometeen lekker slapen in onze kribbe!

Morgen de laatste 500 kilometer naar het Gardameer! Dwars door Oostenrijk en ergens aan het meer een mooie plek zoeken waar we de komende 3 a 4 dagen vertoeven. Tot morgen en welterusten zometeen!

Camperrit naar hartje Sittard, Zaterdag 16 mei 2015

16 mei 20152 mei 2025 / martin&miriam / Een reactie plaatsen

Vanmorgen al weer opmaken voor de laatste dag in het Limburgse land. Het voelt alsof we al weer langer weg zijn, dan feitelijk het geval is. Op het moment dat we onze camper pakken is het “lekker weg”gevoel er meteen.

Gisteren hebben we helemaal niets gedaan, behalve een wandeling naar het dichtbij gelegen Waldfeucht, net over de duitse grens. Aangezien we de vorige weken in Engeland veel gewandeld hebben, heb ik opeens last van Hielspoor (echt geen smoes!!). Je kan er heel oud mee worden, alleen niet ver wandelen, want het doet best pijn. Eigenlijk ga ik door een hel, maar ik laat mij natuurlijk niet kennen, aangezien Miriam dat woest aantrekkelijk vindt.

Toen we terug kwamen van de wandeling was het weer zo prachtig mooi; bijna geen wind, veel zon en een temperatuurtje van zo’n 20 graden. We zijn daarom maar volledig in onze boeken en tijdschriften gedoken en hebben het ons aangenaam gemaakt in de zon, voor onze camper in onze heerlijke chill-stoelen. Vanzelfsprekend kon dit niet zonder de enige hapjes en drankjes ter plekke. Heerlijke dag gehad en dus helemaal niets gedaan.

Dat kon je niet zeggen van de andere mensen om ons heen op onze camping. We liggen soms in een deuk hoe mensen zelfs op een camping druk doen alsof ze in een gemeentehuis werken of zo; de hele dag druk drentelend zonder ogenschijnlijk wat te doen. Echt; 10 a 15 maal naar de containers of sanitairgebouw lopen, met iets onder de arm of in de hand en weer terug lopen. Nu zullen ze van ons op zo’n dag wel denken; “doen ze een stilleven na en wie schildert ze?” Iedere gek zijn gebrek zullen we maar zeggen.

Aangezien we nogal lui en verbrand waren, hadden we geen zin om nog te gaan koken, dus besloten we maar uit eten te gaan bij de vlakbij gelegen Italiaan. Even kijken of Ria er was, maar die was er niet (Pizza Ria). Wel heerlijk gegeten; het was een echte traditionele italiaan, dus alles smaakte ook naar Italie. Van het huis kregen we een gratis antipasta gerechtje; Vitello Tonato, erg lekker.

Daarna carpaccio op zijn Italiaans, dus met citroen en olie, meer niet. Oh ja..beetje rucola erover.

Beiden als hoofdgerecht een pizza quatro formaggio gegeten. Wel daarover kan ik heel kort zijn; was erg lekker, maar daar hebben we nu inmiddels al een dag plezier van! Allebei onze maag is een beetje van slag. Dessert was huisgemaakte Tiramisu en Profiterolle (soesjes met chocolade en slagroom) voor Miriam. Deze hebben wij nog buiten opgegeten op het terras, want binnen stond er een Petalo-gypsy te kraaien, wat op Italiaans moest lijken. Was echt een drama.

Wel een erg gezellige bediening, dus fijne avond aldaar gehad!

Vanmorgen na het ontbijt, iedere ochtend heerlijke verse warme broodjes van de plaatselijke bakker, eerst even mijn broers en zussen gefeliciteerd met de verjaardag van onze moeder, die inmiddels al ruim 3 jaar niet meer onder ons is. Blijft altijd een beladen dag, ondanks dat inmiddels de scherpe kantjes van haar laatste fase naar de achtergrond zijn gedreven. Was een prachtmoeder, dus we hebben vanochtend even stilgestaan bij onze lieve en leuke moeder.

Nadat we ons lekker gedoucht hadden en de camper opgeruimd, hebben we de poten ingedraaid, de luifel naar binnen gedraaid en de elektra afgekoppeld van de camper.

We gaan vandaag op pad met de camper en laten onze tafel en stoelen etc op de camping staan, aangezien we toch daar weer terugkomen vanmiddag.

Ook dat is de flexibiliteit van de eigen camper; binnen 5 minuten ben je weer weg en je kunt niets vergeten. Je hebt alles bij je in je eigen huis op wielen.

We hadden besloten om eerst naar Heinsberg in Duitsland te rijden, want dit moest een leuk stadje zijn. Wel..op zaterdag is er helemaal niets te doen en qua schoonheid stond dit stadje bij ons niet in de top 2000! Met gierende banden weggereden via een prachtige heuvelachtige route naar Sittard. Zitterd voor de Limburgers. Onderweg rijdend door de duitse dorpjes valt ons altijd op dat je bijna niemand buiten ziet op straat. Maar degene die je wel buiten ziet, zijn altijd aan het vegen!

“Zijn die duitsers nog steeds hun straatje aan het schoonvegen?” Heel raar! Ook met de motorweekenden in Duitsland hebben we het hierover vaak gehad. Het valt echt op.

De route naar Sittard was lieflijk door glooiend landschap en kleine dorpjes. Aangekomen in Sittard besloten we toch richting het centrum te rijden. We hebben inmiddels speciaal camper-navigatie, dus als er bruggen te laag of straatjes te smal zijn, stuurt ie ons vast ergens anders langs. Zonder problemen op grote parkeerplaats geparkeerd en ter voet door het gezellige centrum van Sittard gelopen. De markt was er op het marktplein, waar omheen allerlei gezellige terrasjes lagen. Zag er echt gezellig uit. Maar Mirreke had andere plannen! Die wilde dmv een vergelijkend straatbeeld-onderzoek eens zien of de winkelstraten in Sittard nu echt veel overeenkomsten had met de Lelystadse- of andere winkelgebieden in Nederland.

Wel; ik kan jullie mededelen dat het er precies hetzelfde uitziet als in Lelystad. Bijna uitsluitend groot winkelbedrijven en eenheidsworst. Die winkels die nog private eigenaren had, die gingen sluiten. Zo jammer dit, maar we hebben het met elkaar er zelf naar gemaakt dat deze grootwinkelbedrijven konden floreren.

Na de winkelsessie met mijn koningin, hebben we Sittard afgesloten op het terras, met een bak thee en een erg lekkere kersen-bakkersroom en slagroom vlaai. We vinden het allebei mooi om alle mensen voorbij te zien struinen, van ieder pluimage.

Halverwege de middag weer naar camper gelopen en terug naar onze camping gereden, alwaar we meteen op onze eigen plek konden installeren. Na alles weer aangesloten te hebben, stopte het met zachtjes regenen en zijn we dus binnen knus in de camper gaan lezen. Hoe gezellig kan het zijn, zonder een woord te wisselen, maar alleen af en toe elkaar een blik toe te werpen. Dit is het leven, heerlijk!!

Nu straks lekker onder wol, als we klaar zijn met het blog en onze laatste hoofdstukken te hebben gelezen. Morgen binnendoor weer terug naar ons geliefde Flevoland en Lelystad in het bijzonder. Ook daarin hebben wij altijd wel weer zin. We zeggen altijd; weggaan is mooi, maar thuiskomen is ook erg lekker!

We kunnen terugkijken op een mooi weekend, waarin het weer en de temperaturen beter waren dan dat we verwacht hadden. Wat wil een mens nog meer!

Hemelvaartweekend – Annendaalse Hoeve te Echterbosch (Midden Limburg) – 14 mei 2015

14 mei 20152 mei 2025 / martin&miriam / 4 reacties

De afgelopen dagen hebben we ons afgevraagd waar we naar toe zouden gaan met het hemelvaartweekend. We hadden vooral zin in een paar rustige dagen relaxen, zonder teveel te reizen en compleet in retraite te gaan. De afgelopen anderhalve week, na Engeland, waren erg druk en ja….we worden dagje ouder, dus rust nemen is verstandig.

Afhankelijk van het weer zouden we kijken waarheen we zouden gaan. Ook dat vinden we fantastisch van het op pad gaan met je eigen camper. Je hoeft niets vast te leggen en vooral; niets te boeken.

Gisteravond zaten we laat te eten na de koopavond van Miriam haar kapsalon, toen we de weerberichten aan het bekijken waren in alle interessante windrichtingen om ons heen. We hadden een paar opties; 1. Meppen, Duitsland, vlak bij Coevorden, 2. Moezel, Duitsland, 3. Teutoberger Wald, Duitsland, 4. ergens langs onze kust of Limburg in ons eigen landje.

Kijkend naar al deze bestemmingen, en wat de weersverwachtingen aldaar brengen, kwam ons eigen kikkerlandje het beste uit de bus. Limburg wel te verstaan.

Aangezien we rust wilden en niet teveel gedoe om ons heen, besloten we ons te richten op Natuurkampeerterreinen. Een stichting die door heel Nederland allerlei, veelal kleinschalige, kampeer terreinen beheert, waarvan wij lid zijn geworden. Dat lid worden van allerlei kampeerclubjes, ben ik vooral nogal in doorgeschoten…..ik geloof dat wij inmiddels lid zijn geworden van NKC, ACSI, Natuurkampeerterreinen, Engelse Caravan and Camping Club en nog eentje waarvan ik de naam niet eens meer weet. Ach ja…..zodoende wel altijd genoeg campingadressen voorhanden, zal ik maar zeggen.

Anyway (engels voor “in ieder geval”), wij vanmorgen op pad richting Limburg om daar neer te strijken bij Annendaalse Hoeve in Echterbosch. Dit stukje Limburg is gesitueerd in het smalste stukje van Nederland en wij zitten echt maar 500 meter van de Duitse grens, tegen het leuke dorpje Waldfeucht. Morgen gaan we dat maar eens goed bekijken.

Onderweg naar Limburg was het behoorlijk druk op de weg, waardoor we elke parkeerplaats die we op reden, vol stond met vrachtwuto’s, campers, caravans, autos en vooral heel veel motoren. Waarschijnlijk was er ergens een Harley Davidson meeting, want het waren voornamelijk Harley’s met plakplaatjesvolk met leren Bayerische giletjes met doodskoppen erop……

Door de drukte overal maar doorgereden en tussen de middag kwamen we aan bij de camping. Mooie plekken, tussen de bomen op een veldje en een erg vriendelijke campingbeheerder.

Van deze man meteen weer een lesje gekregen in voertuigtechniek…wat gebeurde er: bij aankomst wilde ik voor de receptie de camper uitzetten en stapte ik uit, samen met Mir. Toen we buiten stonden, met sleutels in hand, bleek de motor nog gewoon te lopen. 2^e keer dat het gebeurde. Best raar. Wat ik daarna ook deed, de motor bleef lopen. Opnieuw starten en ratelende startmotor ten spijt, niets kreeg de motor uit.

Toen de beste man, zo tussen neus en lippen meldde dat ik “dubbelclutch” moest hanteren, ging de motor uit. Was niks ernstigs zei de campingbeheerder. Gewoon even onthouden….

Na aankomst op camping en ons plekje uitgezocht, brak de zon door en hebben we de hele middag lekker met boek, hapjes en drankje, in onze luie stoelen gelegen en genoten we van elkaar en de omgeving. Was super gezellig! Nu naar binnen, want het begint te regenen en het koelt af. We eten heerlijke asperges, met gerookte zalm en gekookte eieren. Moet wel als je in Limburg staat….

De camping staat inmiddels vol om ons heen en iedereen is binnen lijkt het wel. Na het eten zal de rust op camping wederkeren en zit iedereen binnen is de verwachting. Wij vinden het erg knus en zien al weer uit naar lekker slapen in ons ieniemienie bedje.

Nou ja….ik lees alles nog even door en realiseer mij: eigenlijk had de ene zin met: “we zijn vanmorgen met camper vetrokken naar Limburg, in Echterbosch en we staan met mooi weer op natuurkampeerterrein” ook volstaan, maar wordt wel een heel kort blog dan, toch?

Tot morgen! Mogelijk iets meer te melden als vandaag……

Camperjoy: Over reizen met een camper…

Reisblog Martin, Miriam & Joep Lammertink

Duitsland