Duitsland

20 Oktober 2025: Op pad, maar na 1000 meter al naar garage!

/ martin&miriam / 2 reacties

Vandaag is dan de dag dat we vertrekken gaan richting het zuiden van Europa. Vanmorgen waren we vroeg wakker en aangezien in ons huis de inbrekers niet mogen denken wat voor varkens in dit kot wonen, moest de woning natuurlijk spic en span opgeleverd worden. Nadat we voor de deur de camper helemaal ingericht hadden, water gevuld en losgekoppeld van de stroom, alleen nog even de hoofdkraan van het water in huis en schuur dichtdraaien en weg kunnen we!

Om 09.30 uur rijden we met onze Lambortinki het park af richting Emmen. Maar direct begint er een waarschuwingslampje te branden en daar zaten we nu niet echt op te wachten. Zeker met mijn technisch onvermogen stijgt mijn stressboog en begint mijn ooglid te trekken…direct naar onze eigen campergoeroe in het dorp, Jan Kuipers Camperservice in Odoornerveen. We rijden binnen en Jan maakt meteen tijd voor ons. Hij stelt ons direct gerust dat het niks ernstigs is omdat het lampje geel brandt. Bij rode lampjes moet je echt oppassen, zegt ie. Zoals in een goed huwelijk betaamt blijf ik altijd weg bij rode lampjes…

Pech onderweg!

Jan hangt allemaal computers aan onze Fiat Ducato en komt met een diagnose: de sensor van het oliepeil geeft storing aan. Niks ernstigs, alleen moet je zelf vaker olie peilen als de sensor echt kapot is. Na resetten van de boordcomputer lijkt de storing opgelost en kunnen we op pad. Wel moet ik nog denken aan de oplossing bij brandende lampjes; draai het lampje eruit dan is de storing weg….Maar met vol vertrouwen gaan we om 10.55 uur op pad. Met een beetje vertraging dus, maar dat maakt niks uit aangezien we geen bestemming hebben. Wel een richting, maar geen bestemming. Hier moet ik als halve autist wel aan wennen omdat ik voorheen het liefst alles uitstippelde. Maar mijn lieve ega heeft gelijk dat we alle tijd hebben, geen bestemming en dus per dag kunnen kijken wat we gaan doen en waarheen. We hebben er zin in!

Bij Klazienaveen gaan we de grens over en wel weer apart dat je door de douane moet en gecontroleerd wordt door de duitse grenswachten. Wij mogen doorrijden en via Meppen, Oberhausen, Köln, richting Trier rijden we de Eifel in voor onze eerste overnachtingsplaats. Onderweg was het tussen Oberhausen en Köln erg druk en hebben we weer ruim een uur vertraging opgelopen door files. Joep houdt zich werkelijk geweldig in de camper en ligt heerlijk in zijn mand of bij Miriam op schoot. Zolang hij in zijn nopjes zit, rijden we door. Maar als hij ons aankijkt met zijn wenkbrauwen onder zijn ogen, dan weten we dat we snel moeten stoppen ergens.

We besluiten dat te doen op het bewuste moment en slaan af richting Blankenheim in de Eifel. Daar zou een simpele, maar mooie camperplaats zijn aan de rand van dorp. De Eifel ziet er prachtig uit met alle herfstkleuren op de heuvels en bergen. We rijden langs een meer en zien de herfstkleuren van de bomen als spiegel terug in het water. Prachtig!

Als we aankomen bij de camperplaats Weiherhalle P3 (campercontact Sitecode: 752) zijn we blij verrast. Wat een prima camperplaats is het. Betalen met munten voor de plek en ook voor de elektra. Alles klaar voor 11 euro per dag/nacht. Het is er nog niet druk op de 15 plekken die deze camperplaats telt. Er staan er 4 op een rij. Niet onze voorkeur, maar voor een nachtje prima te doen.

Na het installeren van de camper gaan we meteen wandelen met Joep door het naastgelegen parkje. Een prachtig glooiend park met veel zitjes, wijnbar, terrassen en ander entertainment. Ook sporttoestellen (deze slaan we even over) en Discgolf. Nog nooit eerder van gehoord, maar onlangs met mijn familieleden deze activiteit tijdens onze Lammertink familiedag gedaan. Grappig! Het dorpje Blankenheim ziet er ook mooi uit met de vakwerk-huizen en dorpsplein. Maar aangezien alles daar op maandag en dinsdag gesloten is, houden we het voor gezien in het dorp.

Na een lekker wandeling zijn we nu in de camper aan het genieten van een lekker drankje en borrel-hapje en schrijf ik ons eerste blog van deze reis. Morgen is het weer onbestendig en regenachtig en reizen we maar weer door richting Frankrijk. We besluiten als het weer deze week zo slecht blijft onderweg, dan blijven we ook doorrijden totdat in Zuid Frankrijk of Spanje de korte broek aan kan en de zon schijnt. Allebei zijn we wel al helemaal in onze hum en is het weer zo vertrouwd in de camper met onze taakverdeling. En ook een lekker vooruitzicht is het feit dat we altijd supergoed slapen in onze bedden. De nieuwe matrassen hebben we al mogen beleven, dus dat wordt weer heerlijk snorren vanavond!

29 Mei 2025: Terug op (Nederlandse) aarde!

/ martin&miriam / 9 reacties

Tja…We kunnen er een heel verhaal van maken; en dat hebben we de afgelopen dagen ook gedaan, maar we zijn weer terug op Nederlandse bodem. We kunnen zeggen dat de reis die ChatGPT ons heeft voorgesteld en waar wij ons aan hebben gecommiteerd is tegengevallen. Maar dat is maar gedeeltelijk de waarheid.

De route die GPT had gemaakt was zoals wij hem gevraagd hadden. De route slingerde tussen allemaal natuurgebieden en kleine gehuchtjes. Geen serieuze stad gezien en het was werkelijk een prachtige rit van 4 dagen. Waar ging het dan mis? Nou, dat lag hem in het feit dat een aantal camperlocaties niet meer bleken te bestaan of veel duurder waren dan was aangegeven door de digitale wijsneuzen. Als je zegt dat een camperlocatie een tientje per nacht kost en je komt aan en het blijkt 25 tot 39 euro per nacht te zijn, dan wordt het plaatje veel duurder dan je vooraf denkt. Ja, maar een vakantie mag toch ook wel wat kosten? Jazeker, maar wij kennen inmiddels geen vakantie meer en leven van ons eigen vermogen en er is geen inkomen meer. Dan is het verblijven in Oost Duitsland een hele dure grap. Alle campings daar en camperplaatsen waren allemaal tussen de 30 en 50 euro per nacht. Dat zijn wij niet gewend als we onderweg zijn. Daarnaast is het dan ook nog zo dat de acccommodaties ondermaats waren qua faciliteiten en onderhoud. Het was echt ouderwets oost duitse gezelligheid…not! Ook de mensen die we daar spraken in tankstations, winkels en op de camperlocaties waren niet vriendelijk. Wantrouwend en argwanend zelfs, was onze gezamenlijke beleving. Kortom; het voelde helemaal niet goed om daar te zijn.

De camperlocatie van gisteren, Ufercamp Eldeblick in Neuberg bij Parchim, spande de kroon qua ongemakkelijk gevoel. Deze locatie zag er op voorhand prima uit en qua potentie zou het zeker een prachtige locatie kunnen worden. Gelegen aan een rivier met terrasje, restaurantje, bootjes, haventje, zag het er veelbelovend uit toen we aankwamen. We kwamen aan omstreeks 15.00 uur en niemand aanwezig. De campereigenaar van de enige andere camper die er stond, liep ons tegemoet en begon meteen met dat we niet overal konden gaan staan want zijn vrienden kwamen. Of we maar op een ander veldje wilden gaan staan. Op de vraag of hij de eigenaar was, zei hij dat die er nog niet was, maar pas om 17.00 uur zou komen. We gaan niet 2 uur staan wachten totdat hij komt en de andere man zei ook dat we op het andere veldje wel een plekje konden pakken. Wel wist hij ons te vertellen dat de volgende dag (vandaag dus) hemelvaart en Herrentag gevierd zou worden en er een gezellige boel zou worden gemaakt. Nou, voor een dagje leek ons dat wel wat, dus we besloten om te blijven voor de 22 euro per nacht. De camper geinstalleerd en aangesloten op de plek die we uitgekozen hadden.

Om 17.00 uur kwam er een medewerker het restaurant open doen en kwam bij onze camper om te vragen wat wij kwamen doen. We moesten naar het restaurant komen om de formaliteiten te regelen, was de wat dwingende opdracht van de jongedame. Ik meteen met haar naar het restaurant om alles te regelen. Er kwam niks aan informatie voor mij als klant, maar meteen werd de kassa aangeslagen en of ik even 39 euro wilde afrekenen. Maar het was toch 22 euro? Ja dat was bij vorige eigenaar, was haar repliek. Er kwam niets aan informatie waar ik alles kon vinden op het terrein zoals; losput voor grijs water, waar chemisch toilet geleegd kon worden, waar schoon water geladen kon worden, waar vuilnis in container kon. Niets van dat alles. Oh ja…toen pas kwam de mededeling dat het nog kon gebeuren als er nog andere camperaars kwamen, dat ik mijn camper moest verplaatsen naar een andere plek. Mijn vraag waarom dit was en of deze camperaars dan al gereserveerd hadden, was haar antwoord dat dat niet het geval was en dat zij wel bepaalde wie waar moesten staan. Ik gaf aan dat ik niet meer ging verplaatsen aangezien ik al stond waar ik stond en dat ik inmiddels betaald had voor de plek. En wat maakt het dan dat ik weg moet voor een ander die niet gereserveerd heeft? De dame kwam er nu niet meer uit en belde de eigenaar. Na vijven en zessen mocht ik blijven staan. De rest van de dag kwam er niemand meer aan op het terrein. Achteraf snappen wij dit wel waarom er geen andere gasten meer kwamen. Voor 39 euro per nacht kom je op een zeer hobbelig en oneffen terrein, kun je je chemisch toilet niet legen, kun je nergens je grijze water kwijt, zijn de toiletten goor en vies, de afwasplaats vol met vogelpoep en ligt er een uitgedroogd wekenlang vies vaatdoekje waar de schimmel op staat. De middag en avond stond in het teken van overlast ivm klaarmaken voor het feest van vandaag. Bierwagen, tafels en stoelen werden neergezet met ook nog gelal en gebral. Voor de rust was onze timing ook al beroerd. In de avond nog met de eigenaar gesproken in goede harmonie en hem feedback gegeven over onze ervaringen voor deze 39 euro per nacht. Voor de niet camperaars onder ons; dit is een erg duur tarief wat ook nog niet eens in verhouding staat tot het gebodene voor een camperplaats. De eigenaar wist niets van campers en had een autogarage en deed dit er even bij naast omdat het hem wel leuk leek. Het tarief moest voor hem zo hoog zijn want hij moest wel winst maken op zijn investering. Maar dan moet je wel ook wel topfaciliteiten bieden, en die biedt je niet, zei ik nog. Dit gaat hem niet worden. Einde van het jaar is het klaar met dit avontuur denk ik.

Dan maar de volgende plannen maken. Rügen was onze jarenlange verlangen als bestemming om eens langs te gaan als we in de buurt waren. Dat zijn we nu, maar door het feestweekend is het daar bomvol met kampeerders en zijn daar de tarieven ook belachelijk hoog. Na intern beraad besluiten we om deze hoek van Duitsland achter ons te laten en zien we de weersberichten om ons heen. Nederland lijkt voor ons het beste weer te hebben voor de komende week. Niet te warm, zonnig, fiets- en wandelweer. Het voelde dan bij beide ook meteen goed om weer “ga terug naar start en begin opnieuw” te besluiten.

Vanmorgen om 6.45 uur vertrokken we vanuit Duitsland om de 425 kilometer als een speer terug naar Nederland aan te pakken. Weinig verkeer en we passeren zonder problemen Hamburg en Bremen en komen uiteindelijk tegen de middag aan op Landgoed Het Meenen in Mander, Twente. Hier zijn we een maand geleden ook al geweest en werkelijk een toplocatie om te verblijven. En dat voor € 18,50 per nacht en waar alles echt top top top is! We zijn blij en verblijven hier een paar dagen om bij te komen van de afgelopen reisdagen.

We gaan dan wel weer bepalen welke kant we op gaan. We denken dat we in de Benelux blijven en eerst maar eens ons eigen landje weer eens gaan verkennen. Dit regelen we dit keer zelf en laten ChatGPT even met rust.

Maandag 26 en 27 Mei 2025: Grossenkneten en Klein Eilsdorf

/ martin&miriam / 4 reacties

Maandagochtend eerst nog even naar Emmen gereden om voor Mir bij Hans Anders haar bril nog iets aan te laten passen (ze zag het niet meer zitten…) en daarna nog even naar de ANWB om een duitse milieusticker te halen. Deze waren wij vergeten om te bestellen en via de ANWB website stond vermeld dat je bij de winkel een milieusticker kon halen. Ondanks dat wij totaal niet van plan zijn om een milieuzone binnen te rijden de komende weken tijdens de rondreis door Duitsland, besluiten we dat het toch wel verstandig is om het te doen. Inmiddels moet je voor elk land een milieusticker hebben, maar ik vind het een geldklopperij! Ik bedoel; op alle kentekenbewijzen staan de emissiekwalificaties van het betreffende voertuig. Op ons kentekenbewijs staat Euro6 als zijnde de specificatie en dus zeer schone motor. Maar goed…ik sta bij de ANWB winkel te wachten op mijn beurt en vertel wat ik kom doen. Wat denk je? 5 werkdagen voordat je het bewijs thuis krijgt gestuurd. Ze vullen alleen een aanmeldformulier in en het kenteken en -bewijs. Tja…dat had ik in het weekend ook zelf kunnen doen! Onze bedoeling was om last-minute het direct op te kunnen halen. Geen sticker dus. De medewerker van de winkel vroeg wat onze bedoeling was en ik vertelde hem onze reisplannen in de natuur door verschillende natuurparken. Kom je ook in het Ruhr-gebied of andere grote steden? Nee, zeg ik. Nou…dan kun je gewoon gaan hoor! Nu waren we dat toch al van plan, maar nu we de zegen van de ANWB medewerker krijgen, gaan we zeker!!

Ik kom vervolgens thuis aan en rijd ons straatje in. Miriam zit al helemaal klaar in de camper met Joep en heeft alles afgesloten thuis. We kunnen meteen weg. Binnendoor langs Emmen, Klazinaveen richting Meppen gaan we Duitsland in. We volgen de route die Chat GPT voor ons gemaakt heeft en deze leidt ons om steden, vermijdt snelwegen en zoveel mogelijk door de natuur naar onze diverse bestemmingen. Het is een erg mooie rit door bosgebieden en landbouwregio’s in Emsland.

Tussendoor stoppen we nog bij onze oorspronkelijke locatie die Chat GPT voor ons bedacht had. Een camperplaats die direct naast een kasteel gelegen zou zijn. Schloss Clemenswerth in Sögel. Aangekomen aldaar blijkt dat de camperplaats is opgedoekt. Je mag er alleen nog maar parkeren. Waarschijnlijk mag het niet meer omdat ook onder camperaars er mensen zijn die het verpesten voor anderen. We horen verhalen over vuil achterlaten, chemisch toilet in bosjes leeggooien, camper 3 dubbel parkeren. Ja, dan zegt een gemeente op een dag; klaar ermee! Zonde, want het was een mooie plek. We lopen samen met Joep een ronde langs het slot en zien een parkachtige omgeving met mooie grasvelden en prachtige panden. Miriam maakt weer foto’s en ik laat Joep even uit (en ruim zijn ontlasting op…). We vertrekken weer en besluiten om door te rijden naar de volgende locatie die GPT ons heeft opgegeven.

We rijden richting Grossenkneten en besluiten daar op de gratis camperplaats van het dorp te gaan overnachten. Alle faciliteiten zijn er en alleen stroom en water moet je betalen. Wij hebben niets nodig en staan daar dus helemaal gratis. Het dorp doet enorm zijn best om voor toeristen nog wat te melden te hebben. Ondanks dat er niets bijzonders te zien is, lopen we weer met Joep rondom een vijver en slenteren door het dorpje. Na terugkomst bij de camper zien we dat er nog een camper is bijgekomen. In de avond nog een paar en staat alles dus vol in de avond. Was echt een prima plek en super rustige nacht gehad.

Vanmorgen erg rustig aan gedaan voordat we vertrokken. We hebben alle tijd zeggen we en zo is het uiteindelijk ook. Nadat ik de camper heb klaar gemaakt voor vertrek, rijden we eerst nog even langs een lokale levensmiddelenwinkel. Echt nog een particulier kruideniertje waar we vers brood kopen en ook nog een paar flessen water.

De rit daarna is door erg mooie natuurgebieden en rustige secondaire wegen. We rijden oostwaarts en we komen steeds minder verkeer tegen. Slingerweggetjes door kleine gehuchten waar de enige opwinding van de dag ver te zoeken is. We rijden richting Bleckede, om daar bij een bioreservaat aan de Elbe te gaan staan. Tenminste; dat had Chat GPT ons opgedragen. De rit zou zo 210 kilometer zijn, maar of we zover komen vandaag is nog maar de vraag, aangezien de kleine weggetjes niet opschieten.

Maar eerst willen we ook nog tussendoor een wandeling maken door het Pestruper Grabenfeld. Dit is een archeologische vondst van grafheuvels jaar 800 voor Christus. De heuvels hebben doorsneden van 6 tot 12 meter doorsnee en de locaties van de heuvels zijn in rangorde (lees: rijkdom) bepaald. We lopen samen de wandeling rondom de grafheuvels. Het heideveld met de grafheuvels ziet er mooi uit, ondanks dat de zon in geen (heide)velden en wegen te vinden is. Sterker nog; door de regen maken we dat we snel weer door kunnen en gaan verder met onze rit.

We komen er onderweg al snel achter dat we beiden hondsmoe zijn en zo zien we er ook uit, blijkt uit een selfie. Ik ben nog brak van het motorweekend in Sauerland en Miriam is moe en brak in haar hele lijf. We maken de rit niet af zeggen we en willen een mooie picknickplaats zoeken om te lunchen in de camper. Deze vinden we niet snel en we besluiten dan net na de middag om ergens een camperplaats te zoeken om de rest van de dag te relaxen in de camper.

Miriam zoekt op de apps die we gebruiken om camperplaatsen te vinden en ziet er eentje in de buurt bij een boerenhoeve. Camperplaats Dettmershof in Klein Eilsdorf. Een heel klein dorpje voor Walsrode. We komen er aan en zien geen beweging en het ziet er ook niet uit als een camperplaats. Ik loop naar de grote deur van het huis en zie ook daar geen beweging. Totdat er opeens een hele vriendelijke man uit een schuur naar ons toe komt lopen en we zijn welkom om te verblijven. Kan maar 1 nachtje, maar dat was ook voor ons de bedoeling. Hij loopt voor onze camper uit en we rijden over een smal kronkelend laantje achterom het huis en worden bij iedere meter die we verder rijden enthousiaster. Wat een prachtige plek en wat heeft de man er iets moois van gemaakt! We staan op een grasveldje en zijn de enige die er deze dag staan. Het veldje heeft allerlei leuke nisjes en overal is wat te zien. Emoe’s, damhertjes, geitjes, kippen, pipowagen, kampvuurplek, schommelbankjes, hangmatten, vijvers, wijnvat om in te overnachten (Miriam slaapt niet thuis vanavond denk ik….), houtgestookte sauna en een stiltetuin. Het is prachtig. En rustig…heel rustig….we kakken nog verder in en daarom ook maar meteen na de lunch een siësta gehouden.

We vermaken hier de rest van de dag prima en hebben het rijk alleen. Het weer is nog wisselvallig met soms zon, maar ook buien tussendoor. Miriam leest lekker haar boek en ik ben blog aan het schrijven.

Morgen gaan we verder en besluiten om voor een paar dagen af te wijken van het reisplan dat Chat GPT ons heeft opgedragen. Waar we heen gaan? Ergens waar we al jaren over hebben waar we naartoe willen als we eens in de buurt zijn. Nou….we zijn in de buurt! Jullie lezen het in een volgend blog!

5+6 Juli 2021: Mild Hog goes Solo naar Eifel

/ martin&miriam / Een reactie plaatsen

De afgelopen 2 weken vakantie met Miriam in Drenthe waren zoals gewoonlijk weer heerlijk, maar deze week heb ik bonusdagen doordat ik de maand juli nog vakantie heb. Daarom maar een jaarlijks motor-midweek naar de Eifel gepland. Normaliter gaan de Wild Hogs gezamenlijk op pad, maar door allerlei omstandigheden konden we het deze zomer niet voor elkaar krijgen om samen te gaan. De naam Wild Hogs is ooit door ons gebruikt als Whats App groep onder elkaar. Dat was zo’n 17 jaar geleden, toen motormaatje en jeugdvriend Robert met zijn tweeen waren begonnen met buitenlandse motorweekenden naar Sauerland, Eifel, Moezel, Rijn en waar nog meer.

Toen eerst met zijn tweeen naar Sauerland, daarna kwamen nog een aantal motormaatjes van de voetbalvereniging erbij en was de groep in zijn glorietijd jaarlijks met ongeveer 7-8 man onderweg. Dat waren de wilde jaren: nog niet zo goed qua rijden, al vroeg aan het bier, luidkeels in de avonden en veel lachen, heel veel lachen, totdat het pijn deed. En bij pijn verdooft alcohol, dus nog meer bier. Legendarische woorden waren ooit in ons hotel, toen de hotelier heel opgewonden ons kwam verrassen met een diner waarbij hij zelf het wild had geschoten. Een hert. Wij waren met drank op ontroostbaar dat hij “Bambi had erschossen” en maakte er nogal een punt van. We deden heel moeilijk en de hotelier wist niet meer hoe hij het had met ons. Een jaar later hoorde we dat hij zelfmoord had gepleegd. Of dit voorval ermee te maken had, blijft in het ongewisse. Peter Becker, rust in vrede!  We hebben genoten van jou en jouw hotel in Prum destijds.

Maar ja, gedurende de jaren werden de Wild Hogs wat rustiger en vielen een aantal personen weg uit de groep. Inmiddels zijn ook 2 dierbare vrienden uit die groep overleden. Vanmiddag tijdens een korte stop bij een Mariabeeldje moest ik aan ze denken: Hans Bonsink (overleden oktober 2009) en Berrie Brinkhorst (overleden december 2019) zijn niet meer onder ons en in deze weekenden hadden wij destijds zo’n lol. De hele groep liep elkaar altijd af te zeiken, commentaar op de GPS routes en tranen met tuiten lachen met elkaar. Prachtige tijden, dierbare herinneringen!

De laatste jaren viel de groep wat verder uit elkaar. Daar kwamen toen mijn beide broers Harry en Jos en schoonzus Joanne bij. Nu Harry en Joanne inmiddels de beide motoren hebben verrulld voor een camper, zijn de laatste jaren alleen Robert, Jos en ik nog de Mild Hogs, want de jaren gaan tellen.

Maar goed; beide heren konden niet mee dit jaar en zodoende ben ik solo deze week op pad in de Eifel. Hetzelfde hotel geboekt als 2 jaar geleden in Barweiler, Hotel Hullen. Dit hotel ademt uit alles wat met motorrijden te maken heeft. Overal prachtige litho’s, fotos in lijsten, Nurburgring prullaria en een super werkplaats en stalling, mocht er iets met je motor zijn. Hier kun je repareren, poetsen, wassen en banden pompen. Topplek dus.

Maandag 5 juli ben ik vanuit De Kiel op pad gegaan met de motor, terwijll Miriam zondags al naar huis was gegaan. Zij moet maandag de kapsalon weer openen en wil altijd vooral ruim alles voor elkaar hebben. Direct na mijn vertrek vanuit het chalet, begon het te regenen, niet normaal. Er kwam zo’n stortbui, waar ik niet de tijd had om een regenjas aan te trekken. Zeiknat na 20 minuten en de rit moest nog maar beginnen. Ik had voor het eerst de routes gemaakt met de GPS App RouteYou. Ik had besloten dat ik mij zou commiteren aan de routes die deze software zou maken op basis van mijn criteria. Nergens geen snelwegen rijden en alleen de mooste weggetjes, met de meest bochten. Nu naar 2 dagen onderweg te zijn kan ik zeggen: wat een waanzinnig mooie routes heeft deze app gemaakt, maar daarover straks meer details. 

Helemaal binnendoor vanuit  Drenthe, Overijssel, Achterhoek, Gelderland bij Venlo de grens over en toen begon het pas echt te kronkelen en…regenen. Op een bepaald moment reed ik door een plas met water, maar bleek deze plas 35 centimeter diep te zijn over een afstand van 200 meter. Voeten en benen soppig vol gelopen. Maar het mag de pret niet drukken. We draaien mooie bochtjes, lange doordraaiers en hoe dichter we bij de bestemming komen, hoe hoger de bergen, des te meer haarspeldbochten en prachtige vergezichten. Voldaan kom ik aan bij hotel en herkenne ze mij en is alles meteen weer gemoedelijk en gemakkelijk. Kamertje even zoeken, douchen en dan naar beneden om biertje in hret restaurant te drinken en heerlijk te eten. Want dat kan hier! Na het eten gaat bij mij het licht uit en ga ik weer naar de kamer om Miriam even te bellen hoe haar eerste dag was verlopen. Raar om zonder elkaar te zijn, maar ze gunt het mij zo. Lief!

Vandaag was dan de eerste dag met de een grote route Barweiler Oostelijik. Tenminste dat was de bedoeling. De regen bleef langer regenen dan verwacht richting het oosten, dus op mijn ipad maar even via Route You een route Westelijk gemaakt, aangezien daar de regen inmiddels om half 10 voorbij was. Afwachten hoe de route zou lopen en wat ik tegen zou komen. Het was geweldig! Wat is de softeware om GPS routes te maken enorm verbeterd de laatste jaren. Geen gedoe met kabeltjes en laptops. Gewoon op je smartphone route plannen en via bluetooth verzenden naar je Navigatietoestel. Het was een prachtige rit! Heerlijke stuurweggetjes, mooie bergen en dalen, veel bochten, leuke dorpjes, Bossen, meren, akkers, alles heb ik gezien vandaag.  

Ook nog in het duitstalige gedeelte van Belgie gereden. Ook dat gebied was erg mooi. Via Monchau richting huis en langs Schaftberg, het uitkijkpunt over de eifel, gereden, Linzeratz, Ardenau, Zulpich, Euskirchen, om vervolgens weer omstreeks 16.00 uur in Barweiler bij hotel aan te komen. Lekker douchen, biertje drinken, eten en vanavond halve finale Spanje – Italie kijken op de kamer. Lekker via de Chromecast, dus geen duits commentaar.

Morgen wordt het weer hier beter en ga ik de Oostelijke rit rijden. Wordt Vervolgd!

10 t/m 14 September 2018: Rondje ellende door Elsas, Vogezen, Zuid Duitsland en Venray

/ martin&miriam / 3 reacties

Voor de mensen die enigszins een donkere kant hebben of zelfs aan de anti-depressiva zitten, zou ik aanraden om dit blog over te slaan en niet te lezen. Zoals jullie in het vorige blog hebben kunnen lezen is onze vakantie niet erg lekker begonnen en ik kan een tipje van de sluier oplichten: het is er de afgelopen week niet beter op geworden. Maar….het is niet zo donker of het wordt altijd weer licht! Zo zullen we ook eindigen met dit blog, dat beloven we! Dit relaas is wat langer door alle omstandigheden deze week. (cliffhanger!!…..blijf lezen!!)

Afgelopen maandag zijn we uit Limburg vertrokken om het mooiste weer in de nabijheid op te zoeken, namelijk de Elsas in Frankrijk. Ondanks dat we bij elkaar hadden aangegeven dat we niet veel kilometers te willen gaan maken en in Nederland blijven, sloeg het weer in Nederland om en dus op zoek naar een nieuwe dosis zonne-energie. Het voordeel van een lang stuk rijden met de camper is het feit dat Miriam dan met haar enkel rustig kan blijven zitten met het been omhoog en ik ook een paar uur kan zitten omdat Miriam geen commando’s geeft wat ik allemaal moet doen, nu zij immobiel is. Een duidelijke win-win dus!

Onderweg verliep alles op rolletjes. De Lambortinki ging als een speer en mooi op tijd kwamen we op de plek van de bestemming aan. Ook Joep is werkelijk geweldig onderweg. Hij geeft geen krimp en ligt heerlijk te slapen in zijn bench of op een kussen achter onze stoelen. Onderweg een paar keer stoppen om hem uit te laten en meteen buiten kwispelend vrolijke teckel. Niks te klagen dus!

We hadden op internet naar een natuurcamping gezocht omdat we daar het beste gedijen. In de Elsas zouden we gaan staan op Camping Huttopia te Wattweiler. Een prachtige camping gericht op buitenleven en adventure-activiteiten. Niet schrikken hoor; ik ga niks doen hier! Bij aankomst even inchecken en we mochten een plek uitzoeken waar we maar wilden, maar als we echt rust wilden moesten we meer naar beneden op de camping rijden, daar was het het rustigst. Tijdens het naar beneden rijden langs de beroerde wegen van de camping kwamen we op het laagst punt van de camping aan op prachtige plekken midden in de bossen. Ook een klein ultramodern 2e sanitairgebouwtje tot onze beschikking, dus de komende dagen konden we lezen, lezen en nog eens lezen. Miriam was echt nog te immobiel om onze normale activiteiten te kunnen uitvoeren; wandelen en fietsen. Mooi weer erbij, koelkastje gevuld voor de komende dagen en dus in passieve stand. Na het opbouwen van ons kamp bleek dat de stroomaansluiting niet werkte, dus ik moest naar de receptie om hierover melding te maken. Aangezien de receptie helemaal boven  op de berg was en wij beneden stonden, een fikse wandeling via steile weggetjes noodzakelijk. Totaal buiten adem en nadat 90 liter zweet via alle porieen vanuit mijn corpus hadden verlaten, kwam ik luchtig binnenstappend bij de receptie aan. De heer van de receptie zei dat ie het meteen op ging lossen en weg was ie op zijn fiets. Aangezien de wet van de zwaartekracht in mijn voordeel werkt als ik naar beneden moet lopen, liep ik als een hinde ook weer terug naar mijn camper. Alleen ging de massa soms te snel aan de haal met de neerwaartse beweging en leek het zowaar alsof ik rende….om net niet te vallen… Maar goed, na terugkomst bij de camper beval akela Miriam dat ook heerlijk even de was gedaan moest worden, het chemisch toilet geleegd en gereinigd moest worden en dat de afvalzakken naar de container moesten worden gebracht. Al deze faciliteiten waren boven op de berg.

Nou….dat viel even tegen. Weer die takkeberg op. Een klimgeit zou er niet eens aan beginnen, maar ik moest dus met volle wasmand, daarna nog een keer met chemisch toilet en tot slot nog een keer met lege flessen en vuilniszakken omhoog. Niet lopend in ieder geval. Hup..mijn fiets van de drager af en ik fietsen met mijn e-bike. Dat was ook geen succes en steeds bijna vallend zo langzaam en weer hevig zwetend naar boven. Ik zag er als een berg tegenop. Na een paar dagen hier te hebben vertoefd, begon het te vervelen dat statische op 1 plek. De druppel was dat Miriam naar boven wilde wandelen om een biertje op het barterras van de camping te nuttigen. Wandelend en vloekend aangekomen boven, bleek door omstandigheden de bar gesloten te zijn. Toen was de maat vol in deze hel; Wij dus weer spullen ingepakt na 2 nachten en op zoek naar een meer toegankelijke plek om te gaan staan. In alle eerlijkheid moeten we melden dat het een prachtcamping was, maar niet voor immobiele personen. Jammer!

Onze keuze was toen gemaakt om naar de Vogezen te rijden om zodoende terecht te komen op een erg fraaie camping aan een bergmeer en ook met mooie weersverwachtingen de komende dagen. Er zat een supermarkt bij, een restaurantje en super uitzicht vanaf de camping op het meer. Ik zal jullie nu maar waarschuwen dat dit een recorddag is dat we op 3 campings hebben uitgeladen en ingeladen. Nadat we op Huttopia alles hebben ingeladen, gingen wij op pad naar Camping Les Jonquilles in Xonrupt-Longemer in de Vogezen.

De route was werkelijk geweldig om te rijden. Via mooie landbouwgebieden en leuke kleine dorpjes begonnen we aan een bergetappe met onze Lambortinki. Deze heette de Brabont Pas.

De Bramont-pas is een pas van het massief van de Vogezen , oplopend tot circa 1000 meter hoogte. Het scheidt de Lorraine en de Elzas , en is de provincie grens tussen de Vogezen – stad La Bresse – en de Rijn – Common Wildenstein .

De pasweg, die het hele jaar begaanbaar is, heeft aan de Elzas zijde een zeer kronkelig profiel dat veertien haarspeldbochten verbindt. Het is echt een prachtige weg met mooie vergezichten en dus tot zover ging de dag weer prima.

Bij aankomst bij de Camping Les Jonquilles werden we hartelijk ontvangen en kregen we een mooie plek toegewezen. Plek 80, grote kavel op hoek van een straatje, onder een boom, met uitzicht over het meer. Wij helemaal superblij, want het voelde ook goed meteen. Hup! Alles uitpakken en lekker alles klaarmaken voor een gezellige lunch buiten. Mir maakt er altijd echt een feestje van door echt uit te pakken met plankje met lekkere spullen erop, wijnkoelertje met flesje Rose en biertje voor de butler! Heh….gezellig! We zitten net en er komen een partij wilde wespen op onze af en bedekken al het eten en ze blijven maar komen in grote getalen. Shit…wij schrikken ervan en proberen nog met netjes het eten af te schermen. Geen ontkomen aan! Echt, tientallen wespen als een kluwe om ons hoofd aan het zwermen en op ons eten! Kwaaier kun je me niet krijgen….aan mijn eten komen!!

PHOTO-2018-09-14-15-01-05

We waren er weer klaar mee en dus al het eten weggegooid. Vervolgens zitten ze om Joep heen en wordt onze kleine veldheer in zijn lip gestoken. Zijn botox-lip ziet er heel indrukwekkend uit. Zo zielig hoe dit kleine viervoetertje schrok en overstuur was. Wij nog overwogen om ergens anders op het terrein te gaan staan en nog gekeken of we een wespennest in onze boom zagen zitten, maar konden niets vinden. Andere mensen zeiden ook dat ze veel last hadden van wespen, maar dat ze wat ons overkwam nog niet eerder hadden gezien. We waren beiden ook gedoucht, dus dat kon het ook niet zijn….

PHOTO-2018-09-14-15-01-45

De wespen bleven maar komen en ook nu zaten ze in de camper en onder de luiken. Wij keken elkaar aan en zeiden dat we hier geen zin in hadden. Inpakken maar weer en op pad.

Volgende etappe op deze dag was richting Freiburg te Duitsland om dan daar maar in het Zwarte Woud ergens een plekkie te vinden. Dat was niet zover rijden en dus kwamen we daar einde van de middag aan op een camping die we goed vonden eruit zien. Mensen, wat een drukte in deze streek met pensionada’s met campers, caravans en tenten. Alle campings die we wilden zaten vol. Bij een camping die we wilden, boden ze nog wel aan om met onze camper op de parkeerplaats te gaan staan. Wel voor het volle pond natuurlijk…dacht het niet! Wij dus weer zoeken en uiteindelijk begin van avond op Ferienpark Badenweiler te Badenweiler aangekomen. We waren het zo zat dat we eigenlijk al blij waren dat we een plek hadden. We hadden namelijk van tevoren gebeld. Bij aankomst hadden we de keuze om dichtbij het sanitairgebouw te staan of een plek met fraai uitzicht. Doe maar met fraai uitzicht zeiden we. Wij blij en hoopten dat we de komende dagen hier zouden kunnen blijven staan. Stom dat we niet vooraf de plek zijn gaan bekijken, maar ja…

Nou, het mooie uitzicht was waarschijnlijk een Skoda Fabio uit 2003 en een chateau caravan. Nu is chateau natuurlijk wel frans voor een kasteel, dus was dat dan het mooie uitzicht? En net boven de heg op 5 meter afstand zagen we nog het topje van een berg op afstand. Tevens stond naast ons een man die op zijn camper groot had staan: Jezus Leeft en aan de andere kant stond een ouder echtpaar die net een nummertje hadden gemaakt, want we hoorden een gepiep uit de caravan komen en de man had rode knietjes toen hij de caravan uitkwam. En dat alles binnen 3,5 meter van ons. Aangezien we altijd op natuurkampeerterreinen staan met grote plekken met veel privacy, kunnen jullie je wel voorstellen wat wij de volgende ochtend hebben gedaan. Inpakken en met gierende banden weg van hier. Wel heerlijke flammenkuchen gegeten op de camping.

De volgende ochtend zien we dat de komende week in Nederland weer fraai nazomerweer is en besluiten we weer naar Nederland te vertrekken. Duur rondje Europa met hoop ellende en weinig plezier. Ook onderling voelde deze week niet prettig. Miriam veel last van enkel die kobaltblauw is en net zo dik als mijn middel. We zitten duidelijk niet in ons ritme. Niet wandelen en niet fietsen.

We gaan op pad en besluiten om de rit in 1 dag te doen, dan zijn we tenminste op de plek. De rit gaat via uitsluitend de snelweg en gaat zeer voorspoedig tot aan 50 kilometer voor de nederlandse grens. Een file van 2 uur door een ernstig auto-ongeluk, waarvan het slachtoffer het niet meer kan navertellen. Er is dus een familie met heel veel intens verdriet en in dat licht valt dat geneuzel van ons in het niet. Dus dat beseffen wij ons ten zeerste. We hebben zin in de week in Nederland en nu alleen nog maar in positieve stand!

PHOTO-2018-09-14-15-01-56

Met Miriam gaat het overdag beetje bij beetje beter met haar enkel en doordat we in Nederland zijn, hopen we weer te kunnen fietsen over vlakke ondergrond. We komen aan op Landgoed Geijsteren in Geijsteren, vlakbij Venlo. Dit is ook een natuurkampeerterrein en is een groot veld waarop caravans staan. Ziet er netjes uit maar ook weer erg vol en druk. Ook hebben zij een groot bosperceel en daarop ligt camping de Buizerd, midden in een natuurgebied. Dat spreek ons meer aan en we besluiten om daarheen te rijden. Daar aangekomen zien we een terrein dat helemaal ons ding is. Midden in de bossen, mooie en ruime plekken voor de rest niet zoveel toeters en bellen. Knus sanitairgebouwtje en maar 5 caravans op het terrein. Bij de receptie op het landgoed hadden ze aangegeven dat we gewoon ergens konden gaan staan waar wel wilden, de beheerder kwam later op de avond wel even gedag zeggen. We kiezen een erg fraaie plek uit bij een open plek tussen de bomen om zodoende ook nog veel zon op ons perceel te krijgen. Vinden we erg lekker!

Nadat we weer kamp hadden gemaakt waren we meteen in een andere stemming en hebben we lekker buiten gegeten op de Safari Chef BBQ en tot ongeveer 21.00 uur buiten gezeten. Toen naar binnen gegaan en nog even een filmpje gekeken. Joep is ook helemaal door het dolle hier. Hij kwispelt er lustig op los en ook het wandelen in de bossen is zijn lust en zijn leven. De vakantie kan nu in volle glorie aanvangen….dachten we!

We hebben een enorme rel veroorzaakt op deze camping en dit heeft geleidt tot een enorme ruzie waar de beheerder heeft moeten tussen springen voordat Miriam en ik wat tikken zouden krijgen. Erg heftig allemaal en we stonden nog enige tijd te beven op onze benen… dit hadden wij nog nooit meegemaakt. Wat was het geval?

We hoorden vanmorgen een andere campingbewoner, die tegenover ons staat op 30 meter afstand, tegen de beheerder klagen over onze camper en dat wij op een mooiere plek als hem stonden. Aangezien ik hoorde dat het over ons ging, ben ik ernaar toe gelopen en gevraagd of er een probleem was met ons.

De beste meneer, 80 jaar oud, maar kranig baasje, begon meteen van leer te trekken wie ik wel niet was om op die plek te gaan staan, als er nog 30 andere plekken beschikbaar waren. Zo’n achterlijke verhuisauto (hij bedoelde onze camper) tegenover zijn uitzicht. Van die yuppen die van hun laatste centen perse een tandemasser camper moesten kopen en niets, maar dan ook niets te zoeken hadden op een natuurkampeerterrein. En dan ook nog die klotehond en dat net om de camper heen. Belachelijk!

Ik bleef rustig en begreep niet wat het probleem was. Ik antwoordde dat ik een plek mocht uitzoeken waar ik maar wilde en dat ik het met hem eens was dat ik ook irritant vind als er zoveel plekken zijn, dat mensen dan toch “dicht” op elkaar staan. Maar achterin het bos was het zo dicht bebost, dus niet veel daglicht en dat we dat niet wilden en dat deze plek waar we nu staan het meeste zon had. En dat ik vooraf gecheckt had of grote tandemasser campers welkom waren en honden welkom waren. Het net rondom de camper hadden we ook gevraagd aan beheerder, gezien onze eerdere ervaring op de Veluwe, en ook dit was geen probleem. Sterker; hij vond het een brilliante oplossing.

Maar de man ging maar door en werd agressiever en feller. Vingertje tegen mijn borst aandrukken, schreeuwen en de beheerder werd nerveuzer en voelde zich erg opgelaten richting ons. Maar de oude man begon te schelden en zelfs toen ik zei dat hij ons toch niet kwalijk kon nemen dat wij hier voor hetzelfde plezier van de natuur staan te genieten als hij, met zijn caravan of de buren met een tentje, maakte geen indruk bij de gefrustreerde meneer. De discussie ging maar door, totdat Miriam er bij kwam staan en zei dat de meneer moest stoppen met ons als probleem te zien, maar bij de camping moest zijn als hij vond dat grote campers niet mogen of zo. Toen liep het baasje kwaad op mijn Mirreke af en begon haar uit te schelden en te schreeuwen tegen haar. Toen ging bij mij de rem eraf en heb ik hem verteld dat ie zijn oude gestoorde kop moest houden, mafkees dat je bent. Ga dan lekker in je eentje in een bos staan. Op een camping staan nou eenmaal ook andere kampeerders met allemaal hun eigen wensen. Nou…..dat was weer een lontje voor hem om te ontbranden en de beheerder sprong er tussen om hem weg te houden. De vrouw van hem kwam er ook bij en trok hem terug naar zijn caravan.

Maar dit wil je toch niet? Zo’n ruzie om een plekkie? Wat bleek: de man had ons plekkie gewild omdat hij al de hele week op een plek stond waar een familie naast hem stond met veel gekakel. Ons plekkie mocht ie niet hebben, want die was niet beschikbaar. Wij komen binnenrijden en zetten hem daar wel neer. En dan ook nog zo’n groot ding voor zijn deur.

Na een paar minuten kwam het oude baasje naar Miriam toelopen om zijn excuses aan te bieden, vervolgens vroeg Miriam aan mij om hetzelfde te doen. Vanzelfsprekend gedaan en inmiddels hebben we het helemaal bijgelegd en begreep ook hij dat hij ons niets kwalijk kon nemen. Nog even gezellig gepraat over wat voor reizen ze allemaal gemaakt hadden en dat hij in zijn nadagen geen zin had in ruzie. Wij ook niet. Alles goed gekomen en weer rust op de camping.

Na deze aflevering van Dallasty Crest of welk soap dan ook, hebben we onze fietsen gepakt en zijn we met een hele mooie rit door de omgeving naar Venray gegaan en door de natuur en landerijen weer terug op de camping gekomen om lekker te lezen en in ontspanningsstand te komen.

Het waren niet onze beste dagen tijdens onze vakanties, maar hopelijk kunnen we de komende dagen weer genieten van ons eigen landje. We blijven hier een paar dagen staan, want dit is wel een top 5 locatie uit onze natuurterreinen. Echt een mooie fijne plek. Volgende week willen we nog naar Twente een paar dagen, maar we zien wel.

PHOTO-2018-09-14-15-02-06

 

Maandag 5 juni 2017: Bad Ems, Rheinland Pfalz, Duitsland

/ martin&miriam / 1 reactie

Gisteren, zondag 4 juni,  is compleet aan ons voorbij gegaan. We waren moe van de reis vanuit Marokko naar huis en de camperrit naar Bad Ems in Duitsland. De zondag stond daarom in het teken van vooral vegeteren! We vinden het heerlijk om “thuis” te blijven in onze Lambortinki. Allebei luierend in onze luie verlengde stoelen onder de luifel bij de camper. Na het ontbijt eventjes alles opgeruimd en toen volledig in off-mode. Lekker lezend op onze stoel en niet veel tegen elkaar zeggend. Dan weer hele zware ogen en eraan toe mogen geven om in coma te geraken. Dat is dus een paar keer gebeurd en we genieten van de rust om ons heen. De camping, Campingplatz Bad Ems, staat redelijk vol en iedereen is met zijn eigen ding bezig. Aan het einde van de dag heeft Miriam heerlijk op de BBQ een ratatouille gemaakt en kipfilet strips, natuurlijk met een wijntje erbij en na deze avondmaal, lekker een eigen nespresso en Sambucca binnen in de camper.

We hebben heerlijk geslapen en de volgende ochtend, vandaag dus, bij de receptie verse broodjes gehaald en Mir een lekker ontbijtje gemaakt; koffie, gekookt eitje, verse broodjes, vers broodbeleg en het klinkt kneuterig, maar samen lekker in de zon, op het grasveld onze tafel neergezet, aan de rand van de Lahn, de rivier die uitmondt in de Moesel en door Bad Ems loopt. Deze rivier is een zijrivier van de Rijn en heeft een lengte van 242 km.

Bad Ems is een stadje in Rheinland Pfalz en is een kuuroord, zoals zovelen in Duitsland, door zijn thermale baden. Tevens heeft het stadje een vooraanstaande golfclub en daarbij een aantal chique hotels voor de beter bedeelden onder ons. Prachtige panden staan langs de Lahn, direct aan de oevers.

C360_2017-06-05-13-28-43-171

Na het ontbijt besluiten we onze scooter te pakken en een rondje te gaan rijden. Onze Mio Cyclo (fietsnavigatie), die kapot was gegaan was inmiddels weer vervangen door een andere, gekocht via Marktplaats. Op deze Mio Cyclo kun je een “lus” rijden vanaf de plek waar je staat en deze brengt je dus ook weer terug naar de beginplek. Tevens laat deze Mio Cyclo je langs de mooiste plekjes rijden, vooral dus op fietspaden. We wilden zeker ook door Bad Ems rijden, ergens in de middag. Maar voorafgaand wilden we nog langs de plaatsen Nassau en Dausenau rijden, voordat we een terrasje zouden pakken in Bad Ems.

Vooral het plaatsje Nassau interesseerde ons, aangezien dit ooit onder het Hertogdom Nassau viel. Napoleon Bonaparte was degene die dit in 1806 had gesticht, maar nu in 2017 was er niets meer van over dat deed denken aan die tijd. De burcht stond nog fier boven op de berg, maar daar was dan ook alles mee gezegd. Eigenlijk viel Nassau ons erg tegen. Dausenau ook nog aangedaan, maar ook echt een typisch duits dorpje, met fachwerk huizen en niet veel te doen.

Nadat we dit alles hadden gezien, besloten we om onze laatste stop te maken in Bad Ems. Lekker even over de promenade lopen strollen en nog daar ergens een terrasje pakken, aangezien het weer super aangenaam is.

C360_2017-06-05-13-31-20-735C360_2017-06-05-13-30-18-981

Maar tijdens onze scooterrit over de fietspaden van deze regio, viel het ons op dat we erg veel verwensingen naar ons hoofd geslingerd kregen. En dan niet van die vriendelijke, maar meer dreigende taal. We begrepen er helemaal niets van. Ook in Nederland worden we op fietspaden wel eens verketterd als we met onze snorscooter voorbij tuffen met 25 km per uur. De E-bikers gaan met minstens dezelfde snelheid voorbij, maar dit is allemaal “maatschappelijk geaccepteerd”. We hadden ons huiswerk gedaan voordat we met onze scooter in Duitsland over de fietspaden zouden gaan rijden. Even in het kort: Je hebt in Duitsland “mopeds”, dit zijn zoals wij die kennen de gewone 45 km p/u brommers, waarbij je op de rijbaan moet rijden en een helm moet dragen. Wij hebben een “Mofa”. Een snorscooter, maximale snelheid 25 km p/u, waarbij je eveneens een helm moet dragen, maar wel gezien wordt als fietser en dus ook derhalve gebruik mag maken van de fietspaden. Wij wisten dit! Maar een he-le-boel duitsers dus niet! Rare jongens die duitsers. Maar…we voelden ons er niet helemaal gemakkelijk bij. Daarom maar meteen de scooter gestald op parkeerplek in Bad Erms en daar lekker even geslenterd langs de mooie panden aldaar. Een heerlijk aspergesoepje gegeten en Mir een Hugo-drankje en ik een Krombacher biertje. Lekker gezellig even gezeten.

C360_2017-06-05-13-58-48-663

In het midden van de middag teruggekomen op de plek van camper en daar lekker aan het water in de zon gezeten en geslapen. We vinden het geweldig altijd om op tijd terug te zijn op de camping en dan lekker niet meer op pad te hoeven en het daar gezellig maken. Bij terugkomst blijkt dat de camping nagenoeg leeg is en dat voor vele duitsers het pinksterweekend erop zit. Wij mogen nog een week op pad en besluiten om toch maar naar de Elsas te gaan en wel specifiek naar Riquewihr. De weersverwachtingen zijn daar toch weer super goed te noemen, dus toch nog maar wat zuidelijker rijden, aangezien het hier heel slecht weer wordt de rest van de week.

C360_2017-06-05-16-41-04-155

Na het avondeten op de BBQ even de afwas gedaan en de BBQ schoongemaakt, terwijl Mir de luifel inklapte, de stoelen en tafel in het ruim heeft opgeborgen, beginnen we nu aan onze avond in de camper. Het koelt aardig af buiten en knus in ons huis op wielen is ook altijd erg gezellig. Morgen staan we vroeg op en beginnen, dan na de routines te hebben doorlopen om weg te kunnen, aan de volgende etappe richting de Elsas.

27 April: Kleve (D)

/ martin&miriam / 2 reacties

Het was een berekoude nacht en ons thermo-dekbed heeft zijn werk goed gedaan vannacht. Onder de dekens was het heerlijk, maar met je hoofd en armen boven de dekens was het erg koud. De prikkel om uit ons bed te komen was er dan ook niet echt. Lekker rustig wakker geworden en uiteindelijk toch maar aanstalten gemaakt om de dag te beginnen. Leve de Koning!! Hoera, Hoera!! Miriam zette een lekkere verse Nespresso in onze camper en aangezien we de zon zagen, besloten we om ons ontbijtje buiten te nuttigen. Fris, dat wel, maar toch lekker om buiten te zitten op het gras en de frisse lucht naar binnen te krijgen. Na het ontbijt even de afwas doen, vandaag ook in de buitenlucht. Goed te doen! Aangezien de camping prima schoon sanitair en douches had, neem ik in deze ochtend het liefst daar mijn fris & fruitig sessie en wil Miriam gewoon onder de eigen douche staan in de camper. Normaal gesproken vind ik dat ook prima, maar als de camping echt schoon is, dan doe ik het daar.

Na het aankleden en de boel binnen weer aan kant maken (tenminste: dat wil Miriam altijd, net als thuis; opgeruimd en netjes!), pakken we de scooter en verlaten we de camping. Net voordat we weg wilde rijden, kwam de eigenaar van de camping even een praatje maken. Erg vriendelijke man, die even wat route-opties kwam geven op onze weg naar Kleve. Aangezien onze Mio fietsnavigatie het niet deed, hebben we zijn tips ten harte genomen en zijn we op zijn aanwijzingen op pad gegaan. Wat een prachtige omgeving is het toch hier! Via een aantal boerenweggetjes en kleine duitse dorpjes kwamen we redelijk snel aan in Kleve.  Het enige nadeel van scooter rijden in Duitsland is dat we, ondanks onze snorscooter, helmpjes op moeten…

C360_2017-04-27-13-36-14-260

Kleef, de nederlandse naam voor Kleve is de hoofdstad van Kreis Kleve, in het westen van de deelstaat NordRhijn Westfalen, tien kilometer ten zuiden van de rivier de Rijn in de Nederrijnse Laagvlakte en niet ver van de Nederlandse grens bij Nijmegen en ’s Heerenberg. Kleef ligt ook tussen de Duitse stad Emmerich en het prachtige bosgebied Reichswald. Het centrum van Kleef is heuvelachtig met een hooggelegen burcht. De naam van de stad valt te herleiden tot het middeleeuws-nederlands woord clef of clif (klip).

Het was duidelijk dat Miriam en ik niet de enigen waren die de drukte van Koningsdag in Nederland wilden ontlopen. Het was erg druk met nederlanders in Kleve en sommigen toch met oranje versieringen, maar de meesten gewoon neutraal. Al slenterend door het stadje, veel vertier en gezelligheid tegen gekomen en mooie winkels. Op de momenten dat de zon uit was, was het heerlijk, maar het bleef toch erg fris voor de tijd van het jaar. In ieder geval waren we blij dat het droog was. Na een paar uurtjes daar vertoefd te hebben zijn we weer langzaam aan de scooter gaan zoeken en via een andere weg teruggereden richting de camping. Uiteindelijk kwamen we bij een hek uit, waar we doorheen moesten om vervolgens dwars door het Reichswald te rijden om weer bij de nederlandse grens te komen. De kleuren en licht-invallen van de zon in het bos was echt prachtig en we waren helemaal alleen.

C360_2017-04-27-13-35-10-237

Midden in de middag kwamen we weer terug in Groesbeek om nog even een paar boodschappen te doen voor vanavond en morgen. Eerlijk gezegd viel ons het feestgewoel voor de Koning erg mee. Nergens straten versierd, nergens volle terrassen en lallende mensen en nergens live muziek gezien en gehoord. Mooi rustig verlopen dus. Nadat we een Coop supermarkt hadden gevonden, is Mir even de boodschappen gaan halen en ben ik op zoek gegaan naar een adres waar ik op deze feestdag een gasfles kon halen. Onze was leeg en met deze kou geen warmte in je camper hebben is niet wenselijk. Uiteindelijk bij een nabijgelegen camping de gewenste gasflessen gevonden, maar eerst Mir even naar de camper brengen, om daarna zelf even de gasfles op te gaan halen. Camping de Oude Molen in Groesbeek had nog een paar flessen staan, maar niet de juiste bleek. Wel weer zo’n enorm ding van circa 12 kilo, maar hoe krijg ik dat ding mee op onze scooter? Wel; het was een hachelijk ritje, maar het is gelukt! We zitter er weer warmpjes bij vanavond en we kunnen weer koken!

Nadat we terug waren bij onze camper, ons even weer omgekleed en een lekker JOSJE gemaakt. Vraag me niet waar JOSJE voor staat, maar vrienden van ons noemen het altijd zo als ze een hapjes-plateau maken bij een borrel in de middag. Ons JOSJE was weer lekker en we hebben relaxt boekje gelezen en wat reisboeken doorpluist om nieuwe bestemmingen voor de toekomst te bepalen.

C360_2017-04-27-15-20-10-377

Samen wat later in de avond erg gezellig in de camper ons avondmaal genuttigd, maar de receptkeuze was voor een hele kleine ruimte, wat toch een camper is, niet helemaal gelukkig: Chili Concarne! Toch maar het bovenluikje open gelaten vannacht!

 

11-13 November 2016: Hoch Elten (Emmerich am Rhein)

/ martin&miriam / 4 reacties

Dit weekend zal voor ons het laatste weekend zijn dat we dit jaar met de camper weggaan. De komende weken worden drukke weken, zeker voor Miriam met haar Gloss Haarstudio. Daarom gaat de Lambortinki na dit weekend in winterslaap. Altijd jammer als het camper-seizoen er weer op zit, maar ook dit jaar zijn we weer regelmatig in staat geweest om ook in de weekenden erop uit te gaan. We hebben een prachtig seizoen gehad, maar nu dit laatste weekend staat het camperen in het teken van ziekenbezoek. Mijn broer wordt geopereerd aan zijn knie in Emmerich am Rhein te Duitsland en wij vonden dit een goede reden om hem eens te bezoeken in het weekend in het St. Willibrord Krankenhaus. Na ons werk direct de camper gestart en op pad! Bijkomend voordeel was dat we zodoende ook het Sint Maarten bij ons voor de deur moesten missen. Fantastisch voor de kinderen, maar nu we er toch niet zijn; ook wel eens fijn!

De camperplaats die in Emmerich is, heeft geen voorzieningen en is dus derhalve gewoon een grasveld aan het einde van het dorp Hoch Elten. in de plaats Emmerich is ook nog een camperplaats in de haven, maar deze was dit weekend gesloten. Met scooter bij ons is de reisafstand tussen Hoch Elten en Emmerich geen probleem, dus we besluiten om in Hoch Elten te gaan staan op het grasveld aldaar. De reviews op http://www.campercontact.com wezen erop dat bij nat weer de grasmat erg zacht kan zijn en daarom leek het ons niet verstandig om op het gras te gaan staan, maar dan maar op het asfalt. Dit is alleen mogelijk als het niet druk is op de camperplaats. Nu zou je verwachten dat medio november, met een temperatuur van om en nabij het vriespunt, alsmede grijs en grauw weer, dat er dan geen campers zouden staan. Fout gedacht! Bij aankomst vrijdagavond stonden er al zo’n 6 campers en al deze voertuigen hadden hetzelfde besluit genomen; op het asfalt blijven staan. Dit maakte dat wij uiteindelijk nog een plekje moesten zoeken waar we konden staan, want de camperplaats is niet al te groot. Zeker niet als alleen het asfalt maar de oppervlakte is waarop je kan staan. Achterin de camperplaats was nog een plekje waar we de Lambortinki konden parkeren.

img_0009

Nadat we hem goed waterpas hadden staan, begon omstreeks 19.30 uur voor ons de avond. Miriam had heerlijk gekookt in camper en nadat we alles hadden opgeruimd en afgewassen, hebben we lekker onze TV en Mediaspeler aangezet om een filmpie te kijken.

Echter; na 2 uur begon opeens het controlepanel van onze camper te piepen en rode lampjes die begonnen te branden. De accu was leeg! We staan helemaal los en dus moeten we het doen met de stroom die in de accu zit. We dachten dat dit ruim voldoende was voor een weekendje weg, maar nee dus! De ontlading van de accu kan mogelijk sneller gaan nu het buiten zo koud is, maar ook kan ie gewoon kapot zijn. Dat zou balen zijn!

Het stroomverbruik binnen is hoofdzakelijk voor een paar lampjes in de camper, de LED-TV en mediaspeler en nog een beetje electriciteit voor de verwarming, die overigens prima op gas aan het branden was. Maar door de accustoring viel ook de verwarming uit. Wat hier het verband mee is, weten we niet precies, maar koud kregen we het wel!

We besloten om lekker naar bed te gaan en morgen rustig aan te doen met stroom omdat we toch  de hele dag op pad zijn. De daglichtpanelen op het dak zouden dan de accu vast wel weer een beetje vol krijgen, was de verwachting.

De volgende ochtend lekker gedoucht, totdat wederom de alarmgeluiden er waren. Fijn dat we toch fris en gesoigneerd de dag door konden brengen. We komen erachter dat mogelijk ook de De-ice installatie van de gasflessen oorzaak zijn van het sneller leeglopen van de accu’s. Deze de-ice gebruiken we nooit, maar dit weekend dus wel omdat we ook dachten dat het mogelijk storing was door bevroren Propaan-gas in de gasbun.

Wij in ieder geval na het ontbijt lekker met onze scooter rond wezen rijden door de mooie groene omgeving en vanzelfsprekend door de winkelstraten van Emmerich geslenterd om te kijken of er nog iets moois te scoren was. Tussen de middag even geluncht aan de Rijn bij een nederlands restaurantje. We waren net te laat voor de lunch en daarom werd er voor ons niet meer gekookt. We konden wel nog gebakken aardappeltjes krijgen met een gehaktschijf (Frikandel heet dit in Duitsland). Was niet bijzonder, maar we konden er mee door!

20161112_204100

Toen op bezoek bij mijn oudste broer Harry in het Ziekenhuis aldaar. Bij binnenkomst hadden wij een duffe en slaperige broer verwacht, maar hij was monter en goed spraaks. Uit de camper had ik een paar boeken voor hem meegenomen om de tijd te doden in het saaie ziekenhuis. Leven volgens Gijp, Topshow en Kees (van Kees Jansma) zouden de komende weken hopelijk wat lach op zijn gezicht kunnen toveren. In Duitsland blijf je 5 dagen in het ziekenhuis en vervolgens ga je daarna nog eens 3 weken intern in een revalidatiecentrum om snel te herstellen. Een dag na de operatie waren ze met Harry al begonnen met de revalidatie door een strek- en buigmachine om zijn been te monteren. RoboCop is er niets bij!

http://camperjoy.com

Na dit bezoek weer heerlijk de warmte opgezocht van de camper. Want wat was het waterkoud op de scooter. De tenen vroren eraf en de neus was volledig afgestorven en werd bijna zwart op het gelaat…Zaterdagavond super gezellig in camper gelezen en door de accuproblemen minimaal gebruik gemaakt van de verwarming. Vroeg onder de wol dus! Zoals jullie weten is het bed in de camper geen straf en hebben wij helemaal in coma gelegen totdat om 7 uur eens een ander klokkenspel begon te spelen dan de mijne; de omliggende kerken waren een heus concert begonnen en dus vroeg wakker. Weer rustig ontbeten en zagen we dat er weer campers bijgekomen waren. Ongelofelijk hoe druk het nog is. Het camperen is echt een way of living aan het worden voor veel pensionadas lijkt het. Wij kunnen niet wachten….

img_0011

Zondag weer met scooter gereden in omgeving en opeens kwamen we via andere weg toch weer Emmerich binnenrijden. Nog even gedag gezegd bij broerlief en toen weer teruggereden naar camper. Daar de scooter weer opgeladen en klaar voor vertrek. Tot slot nog even een pannenkoekje gegeten bij pannenkoekenhuis te Hoch Elten. Was prima! Miriam en ik hebben geloof ik al ruim 10 jaar geen pannenkoek meer gehad, maar was goed te doen voor een keer! Na de lunch de camper gepakt en binnendoor weer naar Lelystad gereden om aldaar mooi op tijd weer thuis te zijn om Max Verstappen een weergaloze race te zien rijden. Heerlijk! Ook de warmte in huis was weer heerlijk om te voelen.

c360_2016-11-12-13-57-33-367

We gaan onze camper leeghalen, schoon maken en woensdag weer in de winterstalling zetten. De wegenbelasting schorsen natuurlijk en de komende maanden weer voorbereidingen treffen voor het komende jaar. We hebben de camper nu ruim 2 jaar, maar we zijn er superblij mee en vinden het flexibele reizen wat je met een camper kunt doen echt ideaal! We danken de Lambortinki en het jaar 2016 voor de prachtige reizen en ervaringen! Tot volgend seizoen 2017!!

 

 

23 en 24 September 2016: Freiburg im Breisgau – Losheim am See – Lelystad

/ martin&miriam / 4 reacties

Dit is dan het laatste blog van deze vakantie. Er zal niet veel noemenswaardig in staan, aangezien het echt een terugreis is die begonnen is. We merken beiden dat als we weer onderweg naar huis zijn, dat dan ook een beetje het vakantiegevoel achter de rug is. Er komen welliswaar nieuwe bestemmingen bij, maar deze dienen alleen maar voor de overnachting en als er nog wat direct in de buurt te doen is, misschien nog iets voor in de avond, maar verder niet.

In de camper moeten de restjes met boodschappen nog opgemaakt worden, het laatste beetje water in de tanks geladen en open flesje wijn leeg maken. Het slaat eigenlijk nergens op, dat je dit gevoel hebt, want je bent gewoon nog op vakantie. Maar we kennen elkaar en weten ook dat als we zondagavond pas terugkomen, we de volgende dag moeten beginnen met werken en dat nog niet alles in en rondom in huis en de camper aan kant is. Onze badkamer en toilet boven zijn vernieuwd tijdens onze vakantie en ook daarvan zal er nog wel wat troep liggen. Kortom; we hebben ons hoofd staan op “ huiswaarts “!

Eerst staan we vrijdagochtend nog in de file in Freiburg op de camping om onze watertanks te legen en vullen. Ook het chemisch toilet moet weer geleegd worden voordat we omstreeks 10 uur in ochtend echt op pad gingen. Camper nog met diesel afgetankt voordat we beginnen aan onze binnendoor-route. Aangezien we nog ruim de tijd hebben, besluiten we niet om over de snelweg te gaan, maar binnendoor. In Duitsland zijn ze voor ons gevoel overal met de weg bezig, dus zal het wel druk zijn op de snelwegen met files. De binnendoor route geeft ons ook meer inzicht in het duitse landschap en de dorpjes die we passeren. Soms hele mooie, maar vaker ook hele saaie dorpen.

img_1225

Gedurende de dag begin ik ook gek te worden van alle stoplichten en rotondes overal. Ik word er best wel moe van met de camper om iedere 2 a 4 kilometer op de rem te moeten en terug te schakelen etc. Het is een lomp ding, die zich prima laat berijden, maar het duurt allemaal toch even wat langer allemaal, die handelingen om weer op snelheid te komen. Vooral bergopwaarts heeft onze Lambortinki er soms moeite mee. Auto’s die achteraan ongeduldig proberen in te halen, terwijl het net kan…

Onderweg verloopt het allemaal prima zoals verwacht en omstreeks 16.00 uur besluiten we om voor Trier ergens een plek te vinden voor een overnachting. Eerst hadden we iets in Trier gevonden, maar daarvoor moesten we weer de hele stad door. Daar hadden we dus geen zin in, dus uiteindelijk op mooie camperplaats gekomen bij Losheim am Stausee. Via de Camperplaats app van de NKC hadden we deze gevonden en voor 6 euro konden we een plek uitzoeken. Mooie plekken tegenover een aantal restaurants die aan het meer lagen. Dat beloofde een mooie avond te worden, want ook was er een Biergarten en tevens bierbrouwerij direct nabij gelegen. Wij eerst even onze camper neergezet en wat gelezen, voordat we op het terras een biertje gingen drinken bij de Biergarten. Nou…dat bier was niet weg te krijgen! Wat een bocht! En als geoefend bierdrinker, piep ik niet zo gauw…Even iets hartigs erbij bestellen voor bij de borrel was ook niet voorradig, dus kozen we wat uit de kleine kaart; een tweetal gekookte worstjes met zoete mosterd. Klonk goed, dacht wij…

Totdat het opgediend werd; het leken wel een tweetal afgehakte penis-eikels die in water gekookt waren. Het zag er niet uit en in ieder geval kreeg je er geen honger van….ik voelde het bijna in mijn edele delen, hoe deze eikels aan hun eind waren gekomen. Allebei vonden we het lekker. Wel lachen toen Miriam zei dat ik het velletjes moest terugtrekken, want dat was zo hard….en niet lekker!

Aangezien onze koelkast de inhoud had van een moestuin in Eritrea, besloten we ook maar om in de avond nog een laatste avondmaal samen te nuttigen aldaar. Het werden de altijd veilige keuze van de Wiener Schnitzel. Niet zo lekker als bij Lug am Land, maar prima te doen.

In avond nog even in camper een filmpje gekeken met Nicolas Cage, maar dit was echt een drama-film, Knowing. Ook voor ons de eerste keer dat we films kijken via de omvormer, aangezien we zonder stroom staan op de camperplaats. Dat gaat dus ook goed komen de volgende keer in Schotland of zo.

Heerlijk geslapen, maar omdat we weten dat we naar huis gaan, zijn we vroeg wakker. Om 8 uur rijden we weg van de camperplaats om de laatste etappe te gaan rijden. Ook deze reis verloopt voorspoedig met de camper en komen we langs prachtige bergen en dalen in de Eifel te rijden. Vooral het Prum-dal is prachtig om te zien. Ook de herfstkleuren komen al naar voren en de temperatuur en vochtigheid in de vroege ochtend voelen en ruiken al als najaar.

img_1224

We hebben een prachtige vakantie gehad. Eerste week met familie en vrienden in fantastisch huis in Ardennen gezeten en de laatste 2 weken met mijn meisje naar Italie geweest. In totaal 3350 kilometer met camper gereden en ik moet eerlijk zeggen dat we het heerlijk vinden om gewoon daarheen te gaan waar je naartoe wilt. Niks boeken, maar gewoon gaan! Ook het slechte weer kun je enigszins ontlopen door de weerkaarten in de gaten te houden, maar betekent ook dat je dus soms wat meer moet rijden. Doordat we vanuit Iseo eigenlijk tevergeefs het mooie weer in Toscane zochten, was deze 600 kilometer eigenlijk verspilt, alsmede ook de 3 vakantiedagen. Soms zit het mee, soms zit het tegen!

Desondanks hebben we weer genoten van deze vakantie en ons camperleven. We zouden dit later goed kunnen uithouden!

 

Vandaag, zondag hebben we de camper weer opgeruimd en schoongemaakt. Hopelijk eind oktober/begin november nog een paar weekenden op pad in eigen land, voordat ie echt de winterstalling in gaat. Jullie horen nog!

 

21 en 22 September 2016: Freiburg im Breisgau (D)

/ martin&miriam / Een reactie plaatsen

Gisteravond besloten we om Ventimiglia de volgende dag te gaan verlaten. We hebben het gezien en ook hier slaat het weer morgen om. Vanmorgen alles als een speer ingepakt en gezorgd dat we erg vroeg klaar waren om te vertrekken. De eerste kilometers waren inspannend aangezien de door de kleine bergweggetjes naar de snelweg werden geleidt. Na een aantal weerskaarten te hebben bekeken, leek het ons leuk om een paar dagen te stoppen in Freiburg im Breisgau, net over de grens bij Basel richting huiswaarts.

Al een paar keer hadden we ons voorgenomen om er eens een bezoek te brengen, maar elke keer kwam het er niet van. Na een voorspoedige reis van 686 kilometer over de snelweg met onze Lambortinki, kwamen we einde van de middag omstreeks half zes aan bij de camping die we hadden opgezocht, Camping Am Moslepark, midden in centrum van Freiburg. Onderweg nog wel even een leuk gesprek gehad met een pompbediende langs de snelweg. Bij het zien van de naam Lambortinki, in het lettertype van Lamborghini, kwam hij direct naar mij toe met de vraag hoe het zat. Na mijn uitleg en het zien van mijn bankpas met mijn naam erop, kwam hij niet meer bij en sloeg hij op mijn schouder met een ultiem gevoel van maatschap. Hij begon meteen over dat hij dit thuis toch ook moest vertellen over die “loco Hollandaisy”!

Anyway, we waren dus aangekomen op onze camping in Freiburg, waar we ter woord werden gestaan door een zeer representatieve duitse dame, waarbij smetvrees en sauberheit op haar voorhoofd stond geschreven. Wel…zo is de camping ook! Tjonge wat een superplaats zijn we terecht gekomen. Erg schone plekken, kaarsrecht, 100% vlak, met alle wenselijke faciliteiten in topconditie beschikbaar gesteld. Het is voor nu een prima plek, maar om hier nou 2 weken te gaan staan, lijkt ons niets. Na het stallen van onze camper op de plek, op een druk kruispunt een aanlooproute naar sanitairgebouw, werd het tijd om de scooter van het rek af te rijden en even klaar te maken om de stad te gaan verkennen. We willen ergens een hapje eten in de stad en gaan na een erg leuk gesprek te hebben gehad met onze zwitserse buurman, dan ook op pad.

Mensen, wat is Freiburg een prachtige stad!

img_1214

img_1217Freiburg im Breisgau is een Stadtkreis in de Duitse deelstaat Baden-Württemberg. De stad telt 220.286 inwoners.

De universiteitsstad Freiburg ligt aan de Dreisam vlak bij het Zwarte Woud en de Zwitserse en Franse grens. Het wordt wel beschouwd als de feitelijke hoofdstad van het Zwarte Woud. De stad kent een gunstig klimaat en ligt in een belangrijk wijngebied. Jullie begrijpen dat het laatste de ultieme hoofdreden was voor Miriam om deze stad te bezoeken!

Al rondrijdend besluiten we ergens te stoppen om even een avondmaal te nuttigen en gaan daarna weer terug naar de camper. Allebei zijn we moe van de reis van vandaag. Om bijna 700 kilometer met de camper te rijden, inclusief nog een paar files bij de grens bij Chiasso en later bij de Gotthard tunnel, maakt dat je wel kan slapen ’s nachts! Heerlijk geslapen en ook de temperatuur in de nacht is wat frisser, dus dat maakt het al makkelijker om diep onder de wol te kruipen. Heerlijk!

Vanmorgen maken we ons klaar om echt de hele dag op pad te gaan met scooter. Nadat we eerst in camper de afwas hebben gedaan, gaan  we richting de stad om lekker erdoor heen te lopen. Natuurlijk hoort de hoofd-winkelstraat er ook bij en lopen we nog langs de Munsterplatz om een markt te bezoeken. Het weer is heerlijk en met een 22 graden is het goed te doen in de stad. Overal vrolijke mensen en vooral ook heel vriendelijke mensen, overal waar je komt! De stad voelt heel aangenaam aan.

We pakken tussendoor natuurlijk nog wat terrasjes en zien de wereld aan ons voorbij komen. Het is een Universiteits-stad, dus het barst van de jonge lui. Nadat we de hele ochtend en begin van middag in de stad zijn blijven hangen, besluiten we om de stad uit te rijden en richting een kabelbaan te gaan, die over de stad, richting een grote top van een berg van ongeveer 1300 meter gaat.

img_1211

Deze kabelbaan heet Schau ins Land. Deze is gebouwd in 1929-1930 en brengt ons in 16 minuten vanaf de stad naar de top van de berg. We komen samen in een “bakkie” met een tweetal paragliders uit Freiburg. Erg aardige kerels en een gezellig praatje gemaakt. Later boven op de berg zien we ze nog luchtig over ons heen zeilen. Aangezien we in de stad nog niet gelucht hadden, zijn we op een mooi terras, hangend over een bergrichel maar begonnen aan een simpele lokale lunch: de Badische Bratwurst!

img_1212

Nadat we terug waren op de grondbasis, hebben we onze scooter weer gepakt en zijn we hoger op bergwegen nog langs een paar dorpen gereden om aan het einde van de middag nog even in de camper ons weer op te frissen om daarna weer terug in de stad te gaan om lekker wat te gaan eten. Ook hebben we bepaald dat we morgen weer verder gaan en dat we binnendoor eerst langs de Rijn en daarna door de Vogezen en Elzas weer langzaam richting het noorden gaan boenderen met de Lambortinki. Maar wat een gave stad was Freiburg voor ons! We kunnen het een ieder aanraden om er eens een stedentrip van te maken, want deze stad heeft veel te bieden, maar vooral in een prettige sfeer en prachtige omgeving!

img_1216